Isa Mesih'in
Ölümden Dirilişi
Hakkındaki Gerçekler

zar Boş!

Kamil Musa & Banu Çelik
DİRİLİŞ

Atatürk Mah. Anton Kallinger
Cad. No: 4 Selçuk / İzmir
Tel.: (0232) 892 99 26
Fax: (0232) 892 99 27
Istanbul İrtibat: (0216) 341 19 29
Bu kitabın Türkiye'deki yayın hakları
Haberci Tanıtım
Basın Yayın Dağıtım ve Tic. Ltd. Şti.'ne aittir.
ISBN: 975-92833-9-5
Baskı: Anadolu Ofset - İstanbul
Tel.: (0212)567 13 89
1. Baskı: Nisan 2003

DİRİLİŞ (PASKALYA)
BAYRAMI NEDİR?
Mart ayının son günlerinde bazen Nisan
ayında Hıristiyanlar bir bayram kutlarlar.
Ülkemizde daha çok bu bayram (paskalya)
adıyla bilinir. Ama gerçekten bu bayramda
neyi kutladıklarını bilir misiniz? Boyalı
yumurtalardan, süslü püslü giysilerden, pas-
kalya çörekleri ya da tavşanlardan bahset-
miyoruz. Bütün bunların ötesinde uzun za-
man önce olmuş olan çok ilginç bir olay
vardır. Dilerseniz şimdi bu olaya gidip
bizim için bu gün ne anlam taşıdığına bir
bakalım.
Siz ölümden geri dönüldüğünü yani
dirilişi hiç duydunuz mu? Tıp dünyasında
bazı şaşırtıcı olaylar oluyor. Kalbi duran bir

hastanın kalbini yeniden çalıştırabiliyorlar,
ya da donmuş bir insanı yeniden hayata
döndürebiliyorlar. Bu ve benzeri olaylar tıp
dosyalarında dolup taşmıştır herhalde. Ama
bizim anlatmak istediğimiz bu gibi olaylar-
dan farklı olarak; bir insanın ölüp, mezara
gömülmesi ve o mezarda üç gün ölü olarak
yattıktan sonra hayata dönmesidir. Pek çok
okuyucumuz Hz. İsa hakkında bir şeyler
biliyordur. Bazıları onun ölmediğini tam
çarmıha gerilecekken Tanrı'nın onu göğe
yanına aldığını ileri sürerler. Bu.yüzyıllar-
dır anlatılan bir hikayedir. Ancak kişi ger-
çek olana inanmalıdır değil mi? Ve gerçekte
tarih bu olayın böyle olmadığını yazmak-
tadır. Tarihi kaynaklara bakarsak olayın
gerçek boyutunu görebiliriz. Tanrı'nın Sözü
olan Kutsaf Kitap İsa Mesih'in kesin olarak
öldüğünü yazmaktadır. Kutsal Yazılara gö-
re İsa Mesih öldü ve cesedi bir mezara kon-
du. Mezarda üç gün kaldıktan sonra Tan-
rı'nın gücüyle ölümden dirildi. Sonra yüz-
lerce kişiye diri olarak göründü.
4

İşte "paskalya" adıyla kutlanan bay-
ramın gerisindeki şaşırtıcı olay budur. İsa
ölümden dirildi ve bu gün de hala dindir.
Tabii ki sorabilirsiniz, İsa gerçekten dirildi
mi? Elinizde O'nun dirildiğini destekleyen
ne gibi kanıtlar vardır? O'nun dirilişi bizi
bugün nasıl etkileyebilir? Bu sorulara ce-
vap verebilmek için öncelikle İsa'nın
gerçekten öldüğü konusunda gerçek bir bi-
lincimiz olmalıdır. İsa Mesih'in ölümünün
ve dirilişinin derin ve bizi etkileyen bir
anlamı vardır. Elçi Yuhanna, İsa Mesih'in
ölümünü İncil'de şöyle kaydetmiştir:
Askerler İsa'yı alıp götürdüler. Isa
çarmıhını kendisi taşıyıp Kafatası -Ibra-
nice'de Golgota- denilen yere çıktı. Orada
O'mı ve iki kişiyi daha çarmıha gerdiler.
Biri bir yanda, öbürü öteki yanda. İsa ise
ortadaydı.
Yuhanna 19: 17-18
Bir diğer İncil yazarlarından olan
Markos da İsa Mesih'in çarmıha geril-
meden önce dövüldüğünü yazar:
5

Askerler İsa'yı Pretrorium deni-len
vali konağına götürüp bütün taburu top-
ladılar. O'na mor bir giysi giydirdiler,
dikenlerden bir taç örüp başına geçirdiler.
"Selam ey Yahudilerin Kralı!" diyerek
O'mı selamlamaya başladılar. Başına ka-
mışla vuruyor, üzerine tükürüyor, diz çö-
küp önünde yere kapanıyorlardı.
Markos 15:16-19
O anda insan yüreğinin derinlerin-
deki bir lağım açılmıştı. Burada nefret sınır-
larını da aşan bir düşkünlük sergilenmek-
tedir. İsa Mesih ne yapmıştı ki onlara? Sa-
dece sevgiden söz eden hastalara şifa veren
ölüleri dirilten bu adama neden bu kadar
hakaret ve işkence yağıyordu? Çünkü insan
yüreği çürüktür. Kutsal Yazılar böyle diyor
bizlere. İsa Mesih'ten yüzyıllar önce yaşa-
mış olan Yeşaya peygamber de O'nun çeke-
ceği işkenceleri önceden şöyle yazmıştı:
İnsanlarca hor görüldü,
yapayalnız, bırakıldı
Acılar adamıydı,

hastalığı yakından tanıdı.
İnsanların yüz çevirdiği
biri gibi hor görüldü.
Ona değer vermedik.
Aslında hastalıklarımızı O üstlendi.
Acılarımızı o yüklendi.
Bizse tanrı tarafından cezalandırıldığını,
Vurulup ezildiğini sandık.
Oysa bizim isyanlarımız yüzünden onun
bedeni deşildi.
Bizim suçlarımız yüzünden O eziyet çekti.
Esenliğimiz için gerekli olan ceza
O'na verildi.
Bizler O'nun yaralarıyla şifa bulduk.
Hepimiz koyunlar gibi yoldan sapmıştık.
Her birimiz kendi yoluna döndü.
Yine de RAB hepimizin
cezasını O'na yükledi.
Yeşeya 53:3-6
Şimdi    Yuhanna'nın    yazdıklarına
geri dönelini. Şöyle devam eder:

Pilatus bir de yafta yazdırıp çar-
mıhın üzerine astırdı. Yaftada şöyle yazı-
lıydı: NASIRALI İSA - YAHUDİLERİN
KRALI. İsa 'nın çarmıha gerildiği yer ken-
te yakındı. Böylece, İbranice, Latince ve
Grekçe yazılan bu yaftayı Yahudilerin bir-
çoğu okudu. Bu yüzden Yahudi başka-
hinler Pilatus'a, "'Yahudilerin Kralı' diye
yazma" dediler. "Kendisi, 'Ben Yahu-
dilerin Kralıyım dedi' diye yaz." Pilatus,
"Ne yazdımsa yazdım" karşılığını verdi.
Yuhanna 19: 19-22
Suç yaftası çarmıha gerilen her suç-
lunun başının üzerine asılırdı. İlginç olan o
ki Pilatus'ım astırdığı bu yafta tamimiyle
gerçeği yansıtıyordu. İsa beklenen Mesih,
Kralların Kralı ve aynı zamanda Yahudi-
ler'in bekledikleri Kral'dı. O'nun krallığı-
nın sonu hiç gelmeyecekti. Tabii ki İsa
Mesih başının üstünde asılı duran yaftada
yazılı olan kral gibi bir kral değildi. Bu suç
yaftası İsa'nın kendisini İsrail'in kralı ilan
ederek Roma'ya karşı suç işlediğini gösteri-

yordu. Oysa Mesih İsa, Roma'ya karşı
hiçbir ayaklanma girişiminde bulunmadı.
Kendisini Yahudiler'in bekledikleri kral
olarak sundu ama O'nu kabul etmediler. İsa
Mesih'in başının üstünde asılan bu belge
İbranice, Latince ve Yunanca yazılmıştı be
yüzden gelen geçen herkes okuyabilirdi.
Başkahinler bu belgeye itiraz ettiler. Pilatus
ise bu belge ile bir anlamda kendisine bu
kadar sorun çıkaran Yahudi din önderlerine
meydan okuyordu.
Bizler "Bu olay nasılsa geçmişte yer
aldı bizimle hiçbir ilgisi olamaz" diyeme-
yiz. Korkunç bir idam aleti olan o çarmıhın
üzerinde ezilen, inleyen, işkence gören o
kişi aslında Tanrı'nın sevgisinin doruğunu
sergiliyordu. O acı çekerken acılarının azal-
masını bile istemiyordu. Çünkü Tanrı tara-
fından planlanan, kendisine verilen o kase-
nin acı tortusunu içmeliydi. Sizin ve benim
için o acıları tattı. Markos şöyle yazdı:
"O'na mürle karışık şarap verdiler. Ama
içmedi" (Markos 15:23). Mürle karıştırıl-
mış   olan   şarap,   çarmıha   çakılacak   olan

kişinin acılarını biraz olsun azaltmak için
verilen bir çeşit uyuşturucuydu. Çarmıha
gerilerek ölmenin verdiği acı dayanılma-
yacak kadar çoktu.
Geleneksel bilgiye göre bu uyuştu-
rucu karışımı Yeruşalim'in dindar kadınları
tarafından çarmıha çakılanlara bir merha-
met niteliğinde sunulurdu. İsa verilen bu
uyuşturucu karışımı içmedi. Çünkü biz gü-
nahlıların çekmesi gereken tüm cezayı tüm
açılarıyla tatmalı, o elem kasesini en acı
tortusuna kadar içmeliydi. Elçi Yuhanna
şöyle devam ediyor:
Askerler İsa'yı çarmıha gerdikten
sonra giysilerini alıp her birine birer pay
düşecek biçimde dört parçaya böldüler.
Mintanım da aldılar. Mintan boydan boya
tek parça dikişsiz bir dokumaydı. Birbir-
lerine, "Bunu yırtmayalım"dediler, "Kime
düşecek diye kura çekelim." Bu olay, şu
Kutsal Yazı yerine gelsin diye oldu: "Giy-
silerimi aralarında paylaştılar, elbisem
üzerine kura çektiler.
Yuhanna 19:23-24
10

İsa Mesih'in çarmıha gerilişinden
yaklaşık yedi yüz yıl önce Davut Peygam-
ber İsa Mesih'in çarmıha çakılısını peygam-
berlik gözüyle görüp şöyle yazdı:
Gücüm çömlek parçası gibi kurudu
Dilim damağıma yapışıyor
Beni ölüm toprağına yatırdın
Köpekler kuşatıyor beni,
Kötüler sürüsü çevremi sarıyor.
Ellerimi ayaklarımı deliyorlar.
Bütün kemiklerimi sayar oldum.
Gözlerini dikmiş bana bakıyorlar.
Giysilerimi aralarında paylaşıyorlar.
Elbisem için kura çekiyorlar.
Mezmur 22:15-18
İsa Mesih'in kişiliğinde bir peygam-
berlik sözü daha gerçekleşiyordu. Olayın
detaylarına baktığımız zaman peygamberlik
sözünün ne kadar gerçek ve isabetli olduğu-
nu anlayabiliriz. Tanrı'dan gelen peygam-
berlik sözü her zaman böyledir. Tam dediği
gibi gerçekleşir. Yine de bu korkunç idam-

da insanın da büyük sorumluluğu vardır.
Tanrı bunun böyle olacağını önceden bil-
dirdi   ama   İsa   Mesih'i   çarmıha  gerenler
insanlardı.
Bunları askerler yaptı. İsa'nın çar-
mıhının yanında ise annesi, teyzesi, Klo-
pas'ın karısı Meryem ve Mecdelli Meryem
duruyordu. İsa annesiyle sevdiği öğren-
cinin yakınında durduğunu görünce anne-
sine "Anne, işte oğlun!" dedi. Sonra öğ-
renciye, "işte annen!" dedi. O andan iti-
baren bu öğrenci İsa'nın annesini kendi
evine aldı.
Yuhanna 19:24-27
Markos'un yazdıklarına göre İsa'yla
birlikte iki haydut da çarmıha gerilmişti:
Biri sağında, öbürü solunda. Böylece,
^günahkarlarla bir sayıldı" diyen Kutsal
Yazı yerinde geldi (15:27,28).
Eski Antlaşma'da Yeşaya peygam-
ber bu olaya değinerek İsa hakkında şöyle
yazar:
12

Çünkü canını feda etti. Başkaldı-
ranlarla bir sayıldı. Pek çoklarının güna-
hını o üzerine aldı. Başkaldıranlar için de
yalvardı.
Yeşeya 53:12
İsa Mesih'in sağında ve solunda iki
haydutla beraber çarmıha gerilmesi bir pey-
gamberlik sözünü daha tamamlıyordu. Aynı
zamanda bu olay bizi düşündürmelidir de!
İsa alelacele yargılanıp çarmıha çakılmıştı.
Diğer iki haydut ise çok önce yargılanmış,
idamlarını bekliyor olmalıydılar. Aslında o
çarmıha İsa Mesih yerine serbest bırakılan
Barabba'nın asılması gerekiyordu. Doğru
olan İsa Mesih doğru olmayan Barabba'nın
yerini aldı. Elçi Petrus ilk mektubunda
şöyle yazdı:
Nitekim Mesih de bizleri Tanrı'ya
ulaştırmak için doğru kişi olarak doğru
olmayanlar için günah sunusu olarak ilk
ve son kez öldü. Bedence öldürüldü ama
ruhça diriltildi.
1.Petrus 3:18
13

Elçi Petrus bunları yazarken her-
halde çarmıh olayı hala onun düşüncelerini
işgal etmekteydi. Barabba bir hayduttu.
İncil bu haydudun iman edip etmediği yaz-
mıyor. Ancak şu gerçek açık ki; İsa Mesih,
çarmıhta Barabba dahil her günahlının
yerini aldı. O her günahlı için öldü. Senin
ve benim için öldü. Yeşaya peygamber, İsa
Mesih hakkında "günahkarlarla sayıldı"
diye yazarken hem tarihsel açıdan iki hay-
dut arasında öleceğini dile getiriyor, hem de
ölümünün tüm günahlılar için geçerli ola-
cağını bildiriyordu.
Buraya kadar İsa Mesih'in ne biçim-
de çarmıha çakıldığını öğrenmiş olduk. Bu
olayı anlatan İsa Mesih'in yakın öğrencisi
Yuhanna'dir. Acaba Yuhanna gerçeği mi
yazdı yoksa biraz abarttı mı dersiniz? İsa
Mesih, tüm öğrencilerine her zaman gerçeği
konuşmalarını öğütlemiş, öğrettiği gerçek
uğruna çarmıhta ölmüştü. Kimdi bu İsa
Mesih'/ Ezelden beri Tanrı özünde bulunan,
Tanrf ııın belirlediği zaman dolunca insan
bedeni alıp dünyamıza gelen kişidir. Roma
14

valisi Pilatus O'nunla alay edercesine,
İsa'nın çarmıhı üzerine "Yahudilerin Kralı"
yaftasının asılmasını buyurmuştu. İsa'nın
kendisi bir çok kez bu krallıktan söz
etmişti. Ancak her zaman "Benim krallığım
bu dünyadan değil göktendir" diye konuş-
muştu. Yeryüzünün kralları ve krallıkları
geçicidir. İsa Mesih, sonsuz, göksel ve
kalıcı bir krallıktan söz etmişti... Mesih İsa,
bilerek ve Tanrı'nın özel amacını göz
önünde tutarak çarmıh üzerinde ölmeye razı
oldu. Kendisinin beklenen Kurtarıcı Mesih
olduğunu biliyordu. İnsanları ölüm zinci-
rinden kurtarabilmesi için kendisinin acılar
çekip öleceğini de biliyordu. Olacağı bek-
lenen bu durum eski zaman peygamberleri
tarafından defalarca bildirilmişti. "Giysile-
rimi aralarında paylaştılar, elbisem üzerine
kura çektiler"' sözüyle Davut peygamber,
Kutsal Ruh'un verdiği esinle İsa Mesih'in
çarmıha gerilerek öleceğini yüzlerce yıl
öncesinden bildirmiş oldu.

İsa Mesih'in ölümü insanın kurtu-
luşu için gerekliydi. Ama daha önemli bir
konu ise O'nun ölümden dirilmesidir.
Diriliş olmadan çarmıh üzerindeki
ölümün hiçbir değeri olmazdı. İsa Mesih'in
ölümü konusunda Tanrı Sözü şöyle devam
eder:
Daha sonra İsa, her şeyin artık
tamamlandığını bilerek, Kutsal Yazı yerine
gelsin diye, "Susadım!" dedi. Oraya, ekşi
şarap dolu bir kap vardı. Şaraba batırılmış
bir süngeri mercanköşk dalına takarak
O'nun ağzına uzattılar. İsa şarabı tadınca,
"Tamamlandı!" dedi ve başını eğerek
ruhunu teslim etti.
Yuhanna 19:28-30
Markos bu sahneye bir olay daha
katar:
Ama İsa yüksek sesle bağırarak son
nefesini verdi. O anda tapınaktaki perde
yukarıdan aşağıya yırtılarak ikiye bölün-
dü.
Markos 15:37-38
16

Burada bir gerçeği açıklamamız ge-
rekir; îsa Mesih acı çeken bedenin artık ça-
lışamaz duruma gelmesi nedeniyle ölmedi.
Hayır, her şeyin sonuçlandığını bildiğinden
"ruhunu teslim etti." Bir kez şöyle demişti:
"Canımı kimse benden alamaz. Ama onu
kendiliğimden veririm" (Yuhanna 10:18).
İşte bu nedenle İsa Mesih, zaman dolunca o
kusursuz canını teslim etti.
Son nefesini verirken öğleden sonra
saat üç gibiydi. Tapınakta akşam kurbanı
sunulmak üzereydi. Tapınak görevlileri ve
kahinler bu kurbanı hazırlamaktaydılar.
Tam o anda tapınağın perdesi yukardan aşa-
ğı yırtıldı. Müjde yazarlarından üçü, perde-
nin bu şekilde yırtıldığını kaydetti. Perde,
En Kutsal Yer diye bilinen bir bölümü Ta-
pınağın öbür bölümlerinden ayırırdı. Bu
"En Kutsal Yer'e" sadece Başkahin, yılda
bir kez girip tüm İsrail halkı adına kefaret
kurbanının kanını kutsal eşyalar üzerine
serperdi. Simgesel biçimde bu kan, halkın
günahlarını örterdi. Yukardan, yani Tan-
rının katından gelen bir buyrukla, yukardan
17

aşağı yırtılan perde, artık hayvan kurbanına
gerek kalmadığını belirtiyordu. Çünkü son-
suz ve son kurban tek bir kez olarak çar-
mıhta tüm dünyanın günahları için sunul-
muştu. Bu kurban İsa Mesih'ti. O'nun kanı
günahları örtmekle kalmayıp, iman eden her
insanın günahını ortadan kaldırır.
Şimdi Yuhanna'nın yazdıklarına bir
kez daha dönelim. Şöyle devam eder:
Yahudi yetkililer Pilatus'tan çar-
mıha gerilenlerin bacaklarının kırılmasını
ve cesetlerin kaldırılmasını istediler. Ha-
zırlık Günü olduğundan, cesetlerin Şabat
Günü çarmıhta kalmasını istemiyorlardı.
Çünkü o Şabat Günü büyük bayramdı.
Bunun üzerine askerler gidip birinci ada-
mın, sonra da İsa'yla birlikte çarmıha
gerilen öteki adamın bacaklarını kırdılar.
İsa'ya gelince O'nun ölmüş olduğunu
gördüler. Bu yüzden bacaklarını kırma-
dılar. Ama askerlerden biri O'nun böğ-
rünü mızrakla deldi. Böğründen hemen
kan ve su aktı. Bunu gören adam tanıklık
etmiştir  ve tanıklığı doğrudur.  Doğruyu

söylediğini bilir. Siz de iman edesiniz diye
tanıklık etmiştir. Bunlar, "Onun bir tek
kemiği kırılmayacaktır" diyen Kutsal Ya-
zı'nın yerine gelmesi için oldu. Yine başka
bir Yazı'da, "Bedenini deştiklerine baka-
caklar" deniyor.
Yuhanna 19:28-37
Bazıları İsa Mesih'in ölmediğini id-
dia ederler. Oysa İsa Mesih çarmıhın üze-
rinde elem çekerken pek çok kişi tanık
olarak olayı izlemiştir. Bunlar arasında İsa
Mesih'in annesi, teyzesi, yakın öğrencileri
gibi kişiler de vardır. Bu kişilerin tanık-
lıklarına başka deliller de katabiliriz. Örne-
ğin İsa Mesih'in ölüp ölmediğini anlamak
için böğrüne mızrak saplayan Romalı Asker
de bu tanıkların arasındadır. Markos bu
konuda şöyle diyor:
İsa'nın karşısında duran yüzbaşı,
O'nun bu şekilde son nefesini verdiğini
görünce "Bu adam gerçekten Tanrı'nın
Oğluydu" dedi.
Markos 15:39
19

İsa Mesih'in zamanında bir Romalı
asker görevini yapmazsa ölüm cezasına
çarptırılabilirdi. Çarmıhtakilerin bacaklarını
kırmaya gelince, İsa Mesih'in ölmüş oldu-
ğunu gören asker O'nun öldüğüne emin
olmak için mızrağıyla böğrünü delmişti.
Böğründen akan kan ve su O'nun ölmüş
olduğunun kanıtıdır. "Bu görüntüye tanık
olan adamın tanıklığı doğrudur" diye ısrarla
yazmıştır Yuhanna.
Peki Elçi Yuhanna neden bu nok-
tada bu kadar ısrar etti? "Siz de iman ede-
siniz" diye yazar. Esas noktanın bu oldu-
ğuna dikkatimizi çeker Elçi. Şöyle haykırır
Kutsal Yazılar "İsa Mesih ölümden dirildi."
İsa Mesih, bizler günahın bize getir-
diği ölüm cezasından kurtulalım diye o
korkunç çarmıhtaki ölüme gitmiştir. "İsa
Ölmedi" söylentilerini duyarız. Ama bun-
lara inanmamalıyız. O'nun öldüğü kesin bir
gerçektir. İsa Mesih'in ölümü hakkındaki
yazılanlar doğru olmasaydı, o zamanın ta-
rihçileri bu olayı yalanlayan belgelerle orta-
ya çıkarlardı. Ancak o dönemin tarih kitap-
20

larında ve arşivlerde Kutsal Kitap'ta anla-
tılanları yalanlayacak tek bir belge bile bu-
lunmamaktadır.
Demek ki, İsa Mesih gerçekten öl-
müştür.
Bazıları O'nun ölmediğini sadece
bayıldığını iddia ederler. Çarmıhta bayılan
İsa Mesih, serin havanın da etkisiyle mezar-
da ayılmış ve mezardan dışarıya çıkmış...
Bu iddia tartışmaya bile değmez. İsa Mesih,
altı saat boyunca ellerinden ve ayaklarından
çivilenmiş bir halde asılı kaldı. Bu zaman
içinde ne kadar çok kan kaybetmiş olmalı.
Hatta bir asker O'nun böğrünü bile deldi.
Tüm bunlardan sonra İsa Mesih'in ölmeyip
de bayıldığını iddia etmek imkansızdır. İsa
Mesih. Kutsal Kitap'a göre öldü ve mezara
yatırıldı. O mezarda üç gün boyunca kaldı.
Üçüncü gün O'nun mezarına gidenler me-
zarı boş buldular. Çünkü ölüm O'na ege-
men olmamıştı.
Sevdiğiniz bir kişi ölse, onun tekrar
hayata dönmesini ne kadar istersiniz değil
mi? Anımsıyorum, kız kardeşim ufak yaşta,
21

bir hastalık yüzünden gözlerini hayata yum-
duğu zaman benim için kara bir gündü. On
dört, on beş yaşlanndaydım o zaman. Çok
seviyordum kardeşimi. Onun ölüm haberi
bir kara bulut gibi evimizi mateme göm-
düğü zaman Tanrı'ya yalvarıp onu hayata
geri getirmesini istemiştim. Bilmiyorum,
Tanrı bu isteğimi kabul edip de onu dirilt-
seydi gerçekten dirildiğine inanır mıydım?
Belki bir rüya görüyorum ya da derin üzün-
tüden aklımı yitirmeye başladım diye kuşku
içinde olurdum.
Kutsal Kitap'ta İsa Mesih'in ölüm-
den dirildiği ayrıntılı olarak kaydedilmiştir.
Olayları Kutsal Ruh'un verdiği esinle ya-
zanlar. İsa Mesih'in yakın izleyicileriydi.
Yazdıklarına göre onlar bile önceleri İsa
Mesih'in dirildiğine inanmayı zor bulmuş-
lardı. Neden? Çünkü doğal yaşantımızda
ölümün geri dönülmez, kesin bir sonuç
olduğuna tanık oluyoruz.
Aslında, İsa Mesih'in çarmıha ça-
kılıp öldürülmesi ve üç gün sonra dirilip
mezardan çıkması beklenmedik bir olay de-
22

ğildi. Hem eski zaman peygamberleri hem
de İsa Mesih'in kendisi öğrencileriyle bu-
lunduğu sürede, sık sık onlara bu konuyu
açarak, öleceğini ve dirileceğini bildirmişti.
Ama biliyorsunuz, çok sevdiğiniz bir kişi-
nin, hem de İsa gibi yüce peygamber niteli-
ğinde bir kişinin öleceğini kolayca aklınıza
sokmak istemezsiniz.
Evet, İsa Mesih, hem Kutsal Yazı-
lar'in hem de kendisinin dediği gibi Yahuda
tarafından ele verilip çarmıha çakıldı ve öl-
dü. O'nun kesin olarak öldüğünü saptamak
için de Romalı asker bir mızrakla İsa'nın
böğrünü delmiş, deldiği yerden kan ile su
akmıştı. Bu görünüm İsa'nın kesin olarak
öldüğünü kanıtlamıştı. İsa'nın cesedi çar-
mıhtan indirilip kayadan oyulmuş bir me-
zara yerleştirilmiş ve mezarın ağzı da büyük
bir taşla kapatılmıştı. İşte durum böyleyken,
ölümünden üç gün sonra, Pazar sabahı şa-
fak sökerken yeryüzünde eşi görülmemiş
bir olayın tanıklığı yaşanıyordu. Bu olayı
Kutsal Kitap'tan okuyalım:
23

Haftanın ilk günü erkenden, orta-
lık daha karanlıkken Mecdelli Meryem
mezara gitti. Taşın mezarın girişinden kal-
dırılmış olduğunu gördü. Koşarak Simun
Petrus 'a ve İsa 'nın sevdiği öbür öğrenciye
geldi. "Rabbi mezardan almışlar, nereye
koyduklarını da bilmiyoruz," dedi. Bunun
üzerine Petrus'la öteki öğrenci dışarı çıkıp
mezara yöneldiler. İkisi birlikte koşu-
yordu. Ama öteki öğrenci Petrus'tan daha
hızlı koşarak mezara önce vardı. Eğilip
içeri baktı, keten bezleri yerde serili gördü,
ama içeri girmedi. Ardından Simun Petrus
geldi ve mezara girdi. Orada serili duran
bezleri ve isa'nın başına sarılmış olan
peşkiri gördü. Peşkir keten bezlerle birlikte
değildi, ayrı bir yerde durulmuş duru-
yordu. O zaman mezara ilk varan öteki
öğrenci de içeri girdi. Olanları gördü ve
iman etti. İsa 'nın ölümden dirilmesi gerek-
tiğini belirten Kutsal Yazıyı henüz anlama-
mışlardı.
Yuhanna20:I-9
24

Basit bir şekilde anlatılan bu olayla-
rın ne kadar sarsıcı olduğunu tahmin ede-
bildiniz mi? Mecdelli Meryem, 'öteki öğ-
renci' diye kendisini tanıtan Yuhanna ve
Simun Petrus, İsa'nın çarmıh üzerinde acılar
içinde öldüğünü görmüşlerdi. O'nun cansız
bedeninin çarmıhtan indirilip mezara götü-
rüldüğünü ve yine öğrencileri tarafından
güzel kokularla hazırlanıp bezlere sarıldı-
ğını biliyorlardı. Yani onların inançlarında,
bilinçlerinde ve anılarında İsa ölmüş git-
mişti.
Evet ölmesine ölmüştü ama daha
gitmemişti. İsa Mesih, öleceğini ve dirile-
ceğini kaç kez onlara önceden bildirmişti.
Ama yazılı olduğu gibi, "İsa'nın ölümden
dirilmesi gerektiğini belirten Kutsal Yazı'yı
henüz anlamamışlardı." Bu sözü Kutsal
Ruh'un verdiği esinle yazan Yuhanna'ydı.
İşte Yuhanna kendisi, boş mezara giren öğ-
renciydi. Ama İsa Mesih'in dirildiği gün
efendisinin dirileceği aklına bile girme-
mişti. Neden? Çünkü daha İsa'nın dirilişini
bildiren  kutsal   Yazıyı  anlamamıştı.  Daha
25

sonra  Tann'nın   kendisi   göksel   bir  açık-
lamayla örencilerin gözlerini açmıştı.
Şimdi bakalım bundan sonra ne ol-
duğunu Tann'nın sözü nasıl anlatır:
"Bundan sonra öğrenciler yine ev-
lerine döndüler. Meryem ise mezarın
dışında durmuş ağlıyordu. Ağlarken eğilip
mezarın içine baktı. Beyazlara bürünmüş
iki melek gördü; biri İsa'nın cesedinin
yattığı yerin başucunda, ötekiyse ayak-
ucunda oturuyordu. Meryem'e, "Kadın,
niçin ağlıyorsun?" diye sordular. Meryem,
"Rabbim'i almışlar" dedi, "O'nu nereye
koyduklarını bilmiyorum."
Bunları söyledikten sonra arkasına
döndü, İsa'nın orada, ayakta durduğunu
gördü. Ama O'nun İsa olduğunu anla-
madı. İsa, "Kadın, niçin ağlıyorsun?"
dedi. "Kimi arıyorsun?" Meryem, O'nu
bahçıvan sanarak, "Efendim" dedi, "Eğer
O'nu sen götürdünse, nereye koyduğunu
söyle de gidip O'nu alayım". İsa ona
"Meryem!"  dedi.   O   da   döndü,   İsa'ya
26

İbranice, "Rabbuni!" dedi. 'Rabbuni' 'öğ-
retmenim ' demektir.
İsa, "Bana dokunma!" dedi, "çün-
kü daha Baha'nın yanına çıkmadım. Kar-
deşlerime git ve onlara söyle, 'Benim Ba-
bam'ın ve sizin Babanız'ın, benim Tan-
rımf in ve sizin Tanrınızın yanına çıkıyo-
rum." Mecdelli Meryem öğrencilerin ya-
nına gitti. Onlara "Rab'bi gördüm!" dedi
ve sonra Rab'bin kendisine söylediklerini
onlara anlattı.
Yuhanna 20:10-18
Sinıun Petrus ile öbür öğrenci Yu-
hanna evlerine dönerken Meryem mezarın
başında yalnız kaldı. Burada iki olay yer
alır. Önce iki melek İsa'nın yatırılmış oldu-
ğu yerde belirir. Sonra dirilmiş olan İsa
Mesih birden kendisini Meryem'in arka-
sında gösterir ancak Meryem Onu tanımaz.
Hatta İsa Mesih Meryem'e, "Kadın, niçin
ağlıyorsun'7 Kimi arıyorsun?" diye sordu-
ğunda bile Meryem O'nu tanımamıştı. An-
cak   İsa   Mesih   kendisini   ona   açıkladığı
27

zaman Meryem, O'nu tanıyabildi. Halbuki
Meryem O'nu çok yakından tanıyordu. İsa
bu gün hala dindir ve kendisini insanlığa
açıklamak ister. Onu dünyasal gözlerle gör-
mek, mantık yoluyla tanımak mümkün de-
ğildir. İman etmeden, inanç göstermeden ne
Tann'yı hoşnut edebiliriz ne de O'nu şahsen
tanıyabiliriz. Diriliş olaylarının son kısmını
okurken, imanın ne kadar önemli olduğunu
görebiliriz.
Haftanın o ilk günü, akşam olunca,
öğrencilerin Yahudi yetkililerden korkusu
nedeniyle bulundukları yerin kapıları ka-
palıyken Isa geldi, ortalarında durup "Size
esenlik olsun!" dedi. Bunu söyledikten
sonra onlara ellerini ve böğrünü gösterdi.
Öğrenciler Rabbi görünce sevindiler. Isa
yine onlara, "Size esenlik olsun!" dedi.
"Baba beni gönderdiği gibi ben de sizi
gönderiyorum." Bunu söyledikten sonra
onların üzerine üfleyerek, "Kutsal Ruh'u
alın!" dedi. "Kimin günahlarını bağışlar-
sanız, bağışlanmış olur; kimin günahlarını
bağışlamazsanız bağışlanmamış kalır."
28

Onikiler'den, biri, 'İkiz' diye anılan
Tomas, İsa geldiğinde onlarla birlikte
değildi. Öbür öğrenciler ona, "Biz Rabbi
gördük!" dediler. Tomas ise, "Onun elle-
rinde çivilerin izini görmedikçe, çivilerin
izine parmağımla dokunmadıkça ve elimi
böğrüne sokmadıkça inanmam" dedi. Se-
kiz gün sonra İsa'nın öğrencileri yine
evdeydiler. Tomas da onlarla birlikteydi.
Kapılar kapalıyken İsü gelip ortalarında
durdu. "Size esenlik olsun!" dedi. Sonra
Tomas'a "Parmağını uzat," dedi. "Elle-
rime bak, elini uzat, böğrüme koy. İmansız
olma, imanlı ol!" Tomas Ona, "Rabbim ve
Tanrım!" diye yanıtladı. İsa "Beni gördü-
ğün için mi iman ettin?" dedi. "Görmeden
iman edenlere ne mutlu!"
İsa öğrencilerinin önünde, bu ki-
tapta yazılı olmayan başka birçok doğa-
üstü belirti gerçekleştirdi. Ne var ki yazı-
lanlar İsa'nın, Tanrı'nın Oğlu Mesih ol-
duğuna iman edesiniz ve iman ederek
O'nun adıyla yaşama kavuşasınız diye
yazılmıştır.	Yuhanna 20:24-31
29

"Görmeden iman edenlere ne mut-
lu!" demişti İsa. Bir kişi İsa'nın ölüp de di-
rildiğine iman ederse neden mutlu olacak-
tır? Çünkü iman eden kişinin önce tüm
günahları bağışlanır. Günah yükünün, üze-
rimize yığılmış olan kesin yargının ortadan
kalkması mutluluk değil mi? Sonra günahın
ezici, tutsak edici gücünden kurtulmak,
Tann'nın katında kutsal sayılmak mutluluk
değil mi? Sabahları uyandığınız zaman,
ölüm cezasını bekleyen mahkumlar gibi
ölgün biçimde değil de yaşam yeniliğiyle
fışkıran bir canlılıkla gününüze başlaya-
bilmek mutluluk olmuyor mu? İsa Mesih'e
iman etmekle tüm bu mutluluğu ve onun
getirdiği sevinci elde edebilirsiniz. İsa şu
anda size de sesleniyor, "İmansız olma.
İmanlı ol!" diyor. İsa O'na iman edenlere
esenlik verir. Ama öyle bir esenlik ki
dünyada eşi bulunmaz. Dünyanın verdiği
gibi değil, çünkü dünyadan gelen esenlik
geçicidir ama İsa Mesih'in şu anda size
vermek  istediği  bağış ve esenlik sonsuza
30

dek kalıcıdır. Size sesleniyor, "Elini uzat"
diyor, "İmanlı ol!" diyor.
İsa Mesih ölmüştür ancak ölümden
yaşama dirilmiştir. Şimdi de O'na iman
edenlere kendisi gibi ölse de yaşayacak-
larını müjdelemektedir.
İsa Mesih'in şu sözleriyle bitirmek
istiyoruz:
Diriliş ve yaşam Ben'im. Bana
iman eden kişi ölse de yaşayacaktır.
Yaşayan ve bana iman eden asla
ölmeyecek.
Yuhanna 11:25-26
31

Isa Mesih ölümden
dirilmiş midir?
O'nun yerine bir
başkasını mı çarmıha
gerdiler yoksa
çarmıhtaki kendisi
miydi?
O'nun ölmesindeki ve
dirilmesindeki özel amaç
neydi?
Bu kitapçıkta
Diriliş hakkındaki
sorulara gerçek
kaynağından verilen
cevapları   bulacaksınız!