Pavlus’tan

KORINTLILER’E

İKINCI MEKTUP

PAVLUS’TAN KORİNTLİLER’E

İKİNCİ MEKTUP

Giriş

“Bana göre tüm Kutsal Yazılar içinde Pavlus’un Korintliler’e İkinci Mektubu’ndaki açıklamalarının şeffaflığı emsalsizdir.” – Sadler

I. KUTSAL YAZILAR’DAKİ YERİ

1.Korintliler vaizler tarafından ne kadar çok incelenip öğretilmişse, 2.Korint-liler de o kadar ihmal edilmiştir. Ama bu durum, mektubun önemini azaltmıyor. Çevrilmesindeki zorluklar ve alaylı anlatım tarzı kuşkusuz bu ihmale katkıda bulunmuştur.

2.Korintliler’in oldukça zor bir mektup olduğu açıktır. Birçok ayetin anlamı belirsizdir. Bu konuda birçok açıklama veya yorum vardır: (1) Pavlus birçok hiciv kullanır, ama bazen tam olarak ne zaman hicvettiğini anlamak zordur. (2) Birçok bölümü tam olarak anlamak için Pavlus'un gezilerine, yoldaşlarının gezilerine ve yazdığı mektuplara dair daha çok bilgiye sahip olmamız gerekir. (3) Mektup yoğun bir biçimde kişiseldir ve dolayısıyla kullanılan sözcükler de içtendir. Bu konuların anlaşılması zaman zaman oldukça zor olmaktadır.

Ancak zorluklar bizi yıldırmamalıdır. İyi ki bunlar mektubun temel gerçeklerini değil, sadece ayrıntıları etkiler.

Sonuç olarak şunu söyleyebiliriz: 2.Korintliler çok sevilen ve sık sık alıntı yapılan bir Mektuptur. Bunun neden böyle olduğunu bu kitabı okuduktan sonra daha iyi anlayacaksınız.

II. KİTABIN YAZARI

Hemen hemen hiç kimse 2.Korintliler’in Pavlus tarafından yazıldığını yadsımamıştır, ancak bazılarının, mektubun bazı yerlerinde “ilaveler” olduğu konusunda teorileri vardır. Ne var ki, mektubun bütünlüğü açıktır.

2.Korintliler için Kutsal Kitap’ın dışında bulunan kanıtlar oldukça güçlüdür, ama 1.Korintliler’le ilgili kanıtlar kadar değildir. Romalı Clement hayret uyandıracak bir şekilde bundan alıntı yapmaz, ama Polycarp, Irenaeus, İskenderiyeli Clement, Tertullian ve Kpriyan Cyprian alıntı yaparlar. Marcion (Marsiyon) bu mektubu, Pavlus’un mektupları içinde kabul etmiş olduğu on mektuptan üçüncüsü olarak sıralar. Muratoryan Kanonu’nda yazılmıştır. İ.S. 175’ten sonra 2.Korintliler’le ilgili kanıt çoktur.

Pavlus’un yazarlığına dair Kutsal Kitap’ın özünde bulunan kanıt çok kuvvetlidir. Bu, Filimun’un dışında Pavlus’un yazdığı en kişisel ve en az kuramsal mektuptur. Elçinin çok küçük kişisel göndermeleri, kişisel özellikleri ve 1.Ko-rintliler, Galatyalılar, Romalılar ve Elçilerin İşleri ile açıkça görülen yakın bağ-lar, Pavlus’un bu mektubu yazdığını belirten geleneksel görüşü destekler. Bi-rinci mektupta evrensel olarak tanınan aynı yazar ve aynı kilise açık bir biçimde ortadadır.

III. TARİH

2.Korintliler’in 1.Korintliler’den yaklaşık bir yıl sonra Makedonya’da yazılmış olması muhtemeldir (İlk çevirilerden alınan bazı yerler Filipi’yi belirtmektedir). İ.S. 57 genel olarak kabul gören tarih olmasına karşın, birçokları 55 veya 56’yı seçerken Harnack 53 üzerinde durur.

IV. ÖN OLAYLAR VE KONULAR

2.Korintliler Mektubu’nu bu kadar sevmemizin bir nedeni de oldukça bireysel olmasıdır. Bu bölümde Pavlus’un yüreğine daha çok yaklaşırız. Rab’bin işinde gösterdiği gayreti biz de hissederiz. Hayattaki en önemli görevin değerine dair bir şeyler yakalarız. Çektiği acıları sırasıyla sessiz bir şaşkınlıkla okuruz. Kendini vicdansızca eleştirenlere verdiği hararetli yanıtları yaşarız. Kısacası, Pavlus bir şekilde yüreğinin gizli köşelerine girmenize izin verir.

Pavlus’un Korint’e yaptığı ilk ziyaret, Elçilerin İşleri 18’de yazılıdır. Bu ziyaret, Atina’daki Ares tepesinde verdiği meşhur vaazdan hemen sonra gerçekleşen İkinci Müjdeleme Gezisi’nde gerçekleşir.

Pavlus, Korint’te Priskilla ve Akvila ile birlikte çadırcı olarak çalıştı ve havralarda müjdeyi duyurdu. Silas ile Timoteos, Makedonya’dan gelip en az on sekiz ay süren bu görevde ona katıldılar (Elç.18:11).

Pavlus, öğretişinin Yahudilerin çoğu tarafından reddedilmesi karşısında diğer uluslara gitti. Yahudiler ve diğer uluslar arasında insanların Rab’be geldiğini gören Yahudi önderler, elçiyi Ahaya valisi olan Gallio’nun önüne getirdiler. Ancak Gallio böyle şeylere yargıçlık yapmayacağını söyleyerek onları mahke-meden kovdu.

Pavlus mahkemeden sonra bir süre daha Korint’te kaldı ve ardından Ken-here’ye, Efes’e gitti. Oradan da Sezariye ve Antakya’ya gitmek için uzun bir yolculuğa çıktı.

Üçüncü Müjdeleme Gezisi’nde Efes’e döndü ve orada iki yıl kaldı. Efestey-ken, Korint’ten gelen bir grup kendisini ziyaret edip birçok konuda öğüt istedi. Bu sorulara yanıt olarak 1.Korintliler yazıldı.

Elçi daha sonra, Korintliler’in, kendisinin yazdığı mektuba, özellikle de günah işleyen bir üyenin disiplini konusundaki kısma nasıl tepki gösterdiklerini merak etti. Böylece Efes’ten ayrılarak Titus’la buluşmayı ümit ettiği Troas’a gitti. Ne var ki buluşma olmayınca Makedonya’ya geçti. Burada bulunurken Titus hem iyi hem de kötü haberlerle geldi. Kutsallar günah işleyen bir kutsalı disiplin altına almışlardı ve bu disiplin, kutsalın ruhsal olarak iyileşmesiyle sonuçlanmıştı. İyi haber buydu. Ancak inanlılar Yeruşalim’deki yoksul kutsallara göndermeyi tasarladıkları parayı göndermemişlerdi. Son olarak Titus, sahte öğretmenlerin Korint’te etkili olduklarını, elçinin işini zayıflattıklarını ve onun Mesih’in hizmetkarı olarak yetkisini sorguladıklarını iletti. Kötü haber de buydu!

Makedonya’dan Korintliler’e İkinci Mektup’un yazılmasına sebep olan nedenler bunlardı.

Pavlus, Birinci Mektupta bir öğretmen gibi görünürken, İkinci Mektup’ta ki-lise önderi (çoban) rolünü üstlenir. Dikkatle dinlerseniz, bu mektupta, Tanrı’nın halkını gerçekten sevmiş ve onların iyiliği için kendini vermiş olan bu kişinin kalp atışlarını rahatça duyabilirsiniz.

Şimdi bu büyük maceraya başlayalım: Bizler bu “nefes alan” düşünceler ve “yanan” sözler üzerinde çalışırken, Tanrı’nın Kutsal Ruhu’nun bizi aydınlatması için dua edelim.

ANA HATLAR

I. PAVLUS’UN HİZMETİ AÇIKLAMASI (Bölüm 1 - 7)

A. Selamlama (1:1-2)

B. Elemde Teselli Hizmeti (1:3-11)

C. Pavlus’un Planlarındaki Değişimin Açıklanması (1:12 - 2:17)

Ç. Pavlus’un Hizmet İçin Gerekli Delilleri (3:1-5)

D. Eski ve Yeni Antlaşmaların Karşılaştırılması (3:6-18)

E. Müjdeyi En Açık Biçimde Öğretme Zorunluluğu (4:1-6)

F. Göksel Geleceğe Sahip Toprak Kap (4:7-18)

G. Mesih’in Yargı Kürsüsünün Işığında Yaşamak (5:1-10)

Ğ. Pavlus’un Hizmet Bilinci (5:11 - 6:2)

H. Hizmette Pavlus’un Yaklaşımı (6:3-10)

I. Pavlus’un Açıklık ve Sevgi Ricası (6:11-13)

İ. Pavlus’un Kutsal Yazılar’a Uygun Ayrılık Ricası (6:14 - 17:1)

J. Pavlus’un Korint’ten Gelen Müjdeyle Sevinmesi (7:2-16)

II. PAVLUS’UN ÖĞÜDÜ: YERUŞALİM’DEKİ KUTSALLAR İÇİN BAĞIŞ TOPLAMA İŞİ TAMAMLANSIN (Bölüm 8, 9)

A. Cömertlik Örneği (8:1-9)

B. Bağış Toplama İşinin Tamamlanması İçin Öğüt (8:10-11)

C. Cömertçe Verme Konusunda Üç Önemli İlke (8:12-15)

Ç. Bağış Toplama İşini Hazırlayan Üç Kardeş (8:16-24)

D. Pavlus’un Korintliler’e Ricası: Pavlus’un Onlarla Övünmesini           Haklı Çıkarmaları (9:1-5)

E. Cömertçe Vermenin Armağanları (9:6-15)

III. PAVLUS’UN ELÇİLİĞİNİ DOĞRULAMASI (Bölüm 10 - 13)

A. Pavlus’un Savunması (10:1-12)

B. Pavlus’un İlkesi: Mesih İçin Etkinlik Alanının Genişletilmesi (10:13-16)

C. Pavlus’un Yüce Amacı: Rab’bin Tavsiyesi (10:17-18)

Ç. Pavlus’un Elçiliğini Kanıtlaması (11:1-15)

D. Pavlus’un Mesih Uğruna Çektiği Elemlerin Elçiliğini Kanıtlaması

(11:16-33)

E. Pavlus’un Esinlerinin Elçiliğini Kanıtlaması (12:1-10)

F. Pavlus’un Belirtilerinin Elçiliğini Kanıtlaması (12:11-13)

G. Pavlus’un Kesinlik Kazanmayan Korint Ziyareti (12:14 - 13:1)

Ğ. Pavlus’un Elçiliğinin Korintliler Tarafından Kanıtlanması (13:2-6)

H. Pavlus’un Dileği: Korintliler’in İyi Olanı Yapmaları (13:7-10)

I. Pavlus’un Sevgi ve Üçlü Birlik’le Dolu Vedası (13:11-14)

YORUM

I. PAVLUS’UN HİZMETİ AÇIKLAMASI (Bölüm 1 - 7)

A. Selamlama (1:1-2)

1:1   Pavlus mektubunun başında kendisini Tanrı’nın isteğiyle Mesih İsa-nın elçisi atanan kişi olarak tanıtır. Mektuba başlarken bu noktayı vurgulaması önemlidir, çünkü Korint’te Pavlus’un gerçekten Rab tarafından görevlendirilmiş olup olmadığını sorgulayanlar vardı. Onun yanıtı ise bu hizmeti kendi isteğiyle seçmediği, insanlar tarafından da seçilmediği, ancak Tanrı’nın isteğiyle Mesih tarafından görevlendirilmiş olduğudur. Pavlus, elçilik çağrısını Şam’a giderken aldı. Bu, hayatında unutamayacağı bir tecrübeydi. Zor zamanlarda dayanmasını sağlayan da bu tanrısal çağrının bilinciydi. Mesih’e hizmetinde sık sık dayanılmaz baskılar altında kaldı. Bu tanrısal çağrının güvencesi olmamış olsaydı, vazgeçip kendi yoluna gidebilirdi.

Timoteos’dan ilk ayette bahsedilmesi, onun bu mektubun yazılmasına yardım ettiği anlamına gelmez. Sadece Mektup yazıldığında onun Pavlus’la birlikte olduğunu belirtir. Bunun dışında Timoteos’un bu dönemdeki işleriyle ilgili bir hayli belirsizlik vardır.

Bu mektup, Ahaya’nın her yanındaki kutsallarla, Korint’te bulunan Tanrı’nın kilisesine hitap eder. Tanrı’nın kilisesi ifadesi, Tanrı’ya ait olan inanlıların bir araya gelmesi sonucu oluşan birlikteliği işaret eder. Bu kilise, Tanrı’ya inanmayanların veya dini amaçlar olmaksızın toplananların oluşturdukları herhangi bir topluluk değil, Rab’be ait olmak için dünyadan çağrılan yeniden doğmuş inanlıların topluluğudur. Pavlus bu sözleri yazarken mutlaka Korint’e ilk gidişini ve müjdeyi orada öğretişini hatırlamıştır. Putperestlik ve şehvet batağına batmış kadınlarla erkekler İsa Mesih’e Rab olarak güvenmişler ve O’nun lütfuyla kurtulmuşlardı. Elçi, Korint’teki kilisenin içinde bulunduğu bütün zorluklara rağmen, bu insanların yaşamlarında oluşan kutsal değişimi düşününce mutlaka sevinmiştir. Mektup sadece Korint’e değil, Ahaya’nın her ya-nındaki kutsallara hitap eder. Ahaya, Yunanistan’ın güney kısmındadır; oysa bu Mektupta daha sonra okuyacağımız Makedonya ise bu ülkenin kuzey kıs-mındaydı.

1:2   Lütuf ve esenlik sözleri, sevgili Elçi Pavlus’un yakından tanıdığımız hoş selamlamasını oluşturur. Elçi, Tanrı’nın halkı için en büyük arzusunu tanımlamak istediği zaman, onlar için gümüş ve altın gibi maddi şeyler dilemez. Çünkü bu gibi şeylerin geçici olduğunu iyi bilir. Bundan dolayı onlar için lütuf ve esenlik gibi ruhsal bereketler diler, ki bunlar bu dünyada yoksul bir günahkarın hayatı için her iyi şeyi kapsar. Deny şöyle der: “Lütuf, müjdenin ilk ve son sözüdür; esenlik ise mükemmel bir ruhsal doğruluktur, Mesih’in insanın yaşamındaki tamamlanmış işidir.”1 Bu bereketler Babamız Tanrı’dan ve Rab İsa Mesih’ten akar. Babamız Tanrı kaynaktır, Rab İsa Mesih ise kanaldır (araçtır). Pavlus Rab İsa Mesih’i Baba Tanrı ile yan yana koyma konusunda tereddüt etmez, çünkü Mesih, Üçlü Birlik’in bir üyesi olarak Baba ile eşittir.

B. Elemde Teselli Hizmeti (1:3-11)

1:3   Elçi, 3’üncü ayetten 11’inci ayete kadar dert ve sıkıntılarında yardımına koşan teselli kaynağı olan Tanrı’ya övgülerini sunar. Buradaki teselli edici haber, kuşkusuz Titus’un Makedonya’da kendisine getirdiği müjdeydi. Elçi burada, çektiği sıkıntıların ve teselli edilmekten duyduğu sevincin sonuçta hizmet ettiği inanlıların iyiliği için olduğunu göstermeye devam eder. Övgüler, hamtlar Rabbimiz İsa Mesih’in Tanrısı ve Babası’na sunulur. Bu, Tanrı’nın Yeni Antlaşma’daki unvanının tamamıdır. Tanrı’ya artık İbrahim’in Tanrısı, İshak’ın Tanrısı veya Yakup’un Tanrısı olarak hitap edilmez. Şimdi Rab İsa Mesih’in Tanrısı ve Babası’dır. Aynı zamanda bu isim Rab İsa’nın hem Tanrı, hem de insan olduğu gerçeğini belirtir. Tanrı, Rabbimiz İsa Mesih’in Tanrısı’dır; O’nun İsa’yla, İnsanoğlu’yla olan ilişkisini ifade eder. Ancak Tanrı aynı zamanda Rabbimiz İsa Mesih’in Babası’dır; bu O’nun Mesih’le, Tanrı’nın Oğlu’yla olan ilişkisini ifade eder. Bunlara ek olarak Tanrı’ya, her türlü tesellinin kaynağı olan Tanrı ve merhametli Baba olarak hitap edilir. Bütün merhamet ve teselli O’ndan gelir.

1:4   Pavlus, çektikleri bütün sıkıntılarda Tanrı’nın teselli verici gücüyle yanlarında olduğunun bilincindeydi. Pavlus burada, Tanrı’nın kendisini teselli etme nedenlerinden birini açıklar: Tanrı’dan aldığı tesellinin aynısıyla başkalarını teselli edebilmek. Bize göre “teselli” sözcüğü genellikle sıkıntı zamanında avutma veya avunma anlamına gelir. Ancak Yeni Antlaşma’daki kullanımına göre daha geniş bir anlamı vardır. İhtiyacımız varken yanımızdaki kişiden gelen teşvik ve öğüdü belirtir. Bu ayette hepimiz için alınması gereken bir ders vardır. Teselli edildiğimiz zaman, bununla başkalarını teselli etmemiz gerektiğini anımsamalıyız. Hasta odasını veya ölü evini görmezlikten gelmemeliyiz, aksine teşvike ihtiyacı olanların yanına koşmalıyız. Rahat olmak için değil, teselli verenler olmak için teselli ediliyoruz.

1:5   Pavlus’un başkalarını teselli edebilmesinin nedeni, Mesih’in tesellisinin O’nun için çekilen acılarla eşit olmasıdır. Burada Mesih’in acıları sözüyle anlatılmak istenen, Kurtarıcı’nın günahın bedeli için çektiği acıları belirtmez. Günahın bedeli için çektiği acılar emsalsizdir ve hiç kimsenin onları paylaşması mümkün değildir. Ancak inanlılar, Rab İsa ile olan bağlarından dolayı acı çekebilirler ve çekmektedirler de. Azarlanma, dışlanma, düşmanlık, nefret, inkar edilme ve ihanete uğrama gibi acılarla karşılaşırlar. Bundan Mesih’in acıları olarak söz edilir, çünkü Mesih yeryüzündeyken bu acılara dayandı ve hâlâ dayanıyor: Bedeninin üyelerinden biri bu acıları yaşarken O da bunlara dayanıyor, bunları yaşıyor. Bütün sıkıntımızda O da sıkılır (Yşa.63:9). Ancak Pavlus’un burada vurguladığı nokta şudur: Bütün bu acıların zengin bir karşılığı vardır. Yani Mesih’in tesellisinde bunların yerini tutan bir pay vardır ve bu teselli de bol bol yeter.

1:6   Elçi, hem sıkıntıdan hem de teselliden kaynaklanan iyiliği görebiliyordu. Her ikisi de çarmıh tarafından kutsanmıştı. Sıkıntı çekiyorsa, bu sıkıntı kutsalların tesellisi ve kurtuluşuyla sonuçlanır: Bu, kutsalların canının kurtuluşu değil, zorlukların üstesinden gelmelerini sağlayacak bir güçtür. Pavlus’un dayanmasıyla onlar da yüreklenip cesaret bulacaklardı ve eğer Tanrı ona acı çekmek için lütuf verdiyse onlara da lütuf verecektir gibi bir sonuca varacaklardı. Samuel Rutherford kendini “sıkıntı hücresinde” bulduğu zaman –ki bu sık sık olurdu– etrafında Rab’bin “en iyi şaraplarını” aramaya başlardı. Belki o da bunu, gözyaşlarına boğulduğu zaman bile sevinebilen Pavlus’tan öğrendi.

Pavlus’un aldığı teselli, Korintliler’i, onun çektiği elemleri çekerlerken dayanabilmeleri için teselliyle doldurup esinleyecekti. Yalnızca yoğun denemelerden geçmiş olanlar, aynı denemelerden geçenlere uygun şeyleri söyleyebilirler. Tek çocuğunu kaybeden bir anne, böyle bir yürek acısıyla çırpınan başka bir anneyi daha iyi teselli edebilir. Ya da biricik oğlunu kaybeden bir Baba sevdiklerini kaybedenleri en iyi şekilde teselli edebilir.

1:7   Elçi şimdi de güvenini ve ümidini ifade eder: Korintliler, Mesih uğruna acı çekmenin ne demek olduğunu çok iyi biliyorlardı, bundan dolayı şimdi de Mesih’in rahatlık verici yardımını yaşayacaklardı. İnanlılar için acılar hiçbir zaman tek başlarına gelmezler. Mesih’in tesellisi daima acıların ardından gelir. Pavlus gibi biz de bundan emin olabiliriz.

Yeni Antlaşma’nın İngilizce The Living Bible versiyonu 3-7. ayetleri şöyle verir:

Ne büyük bir Tanrımız var: O, Rabbimiz İsa Mesih’in Babası, her merhametin kaynağı ve zorluklarımızla sıkıntılarımızda bizi teselli eden ve bize güç verendir. Başkaları sıkıntıdayken, bizim hoşgörümüze ve teşvikimize ihtiyaçları varken, Tanrı’nın bize vermiş olduğu teselli ve desteğin aynısını onlara verebilelim diye bize güç veriyor. Tanrı, sıkıntılı anlarımızda bizi teselli etti ve bu da size yardım etmek içindir: Bu, acı çektiğiniz zaman, Tanrı’nın sizi nasıl şefkatle teselli edeceğini kendi tecrübelerimiz yoluyla size göstermek içindir. Tanrı, dayanma gücünü size verecektir.

1:8   Genel olarak sıkıntı ve teselliden söz eden Pavlus, şimdi son zamanlarda başından geçen zorlu bir sıkıntıdan bahseder. Korintli kardeşlerin, Asya ilinde çektiği sıkıntılardan habersiz kalmalarını istemez. Buradaki Asya, Asya kıtası anlamına gelmez, bu yer Anadolu’nun Ege bölgesindeki Asya ilidir. Acaba elçinin burada sözünü ettiği sıkıntı neydi? Belki de Efes’teki tehlikeli kargaşaydı (Elç.19:23-41). Kimi bunun ölümcül bir hastalık olduğuna inanırken, kimi de Korint’ten gelen moral bozucu bir haber olduğuna inanır. Bu bölümün değerli ve zevkli olmasının, tüm ayrıntıların bilinmesine bağlı olmaması büyük bir şanstır.

Pavlus’un çekmiş olduğu sıkıntı oldukça ağırdı: Bu sıkıntı bir insanın dayanma gücünün o kadar üstündeydi ki, Pavlus yaşamaktan bile ümidini kesmişti.

Philip’in bu ayeti açıklayış şekli durumun anlaşılması açısından oldukça yararlıdır: “O zaman tamamen bunalmıştık; yük, taşıyabileceğimizden çok daha ağırdı; öyle ki kendimize bunun sonumuz olduğunu bile söylemiştik.”

1:9   Elçinin durumu öylesine ümitsizdi ki, ölüme mahkum edilmiş birinin duygularını taşıyordu. Eğer biri kendine “Yaşam mı, ölüm mü?” diye sorsaydı, “ölüm” derdi. Tanrı’nın, hizmetkarının bu duruma gelmesine izin vermesindeki amaç, hizmetkarın kendisine değil, ölüleri dirilten Tanrı’ya güvenmesiydi. Buradaki “ölüleri dirilten Tanrı” ifadesi kuşkusuz her şeye gücü yeten Tanrı anlamında kullanılır. Ölmeye mahkum insanın –ki elçi kendisini böyle düşünmüştü– tek ümidi ölüleri diriltmeye gücü yeten Tanrı’dır.

1:10   The King James geleneğinde (ve el yazmalarının çoğunda) Pavlus kurtuluştan üç zamanlı olarak söz eder: Geçmiş (kurtardı), geniş (kurtarır) ve gelecek (kurtaracaktır).2 Eğer buradaki durum Efes’teki kargaşalıksa o zaman Pavlus, kargaşanın aniden yatışmasını ve oradan kaçışını işaret etmektedir (Elç.20:1). Elçi kendisini geçmişte kurtaran Tanrı’nın, gün be gün kurtarmaya devam ettiğini ve bu dünyanın bütün sıkıntı ve dertlerinden tamamen kurtulacağı büyük an olan sona kadar da kurtaracağını biliyordu.

1:11   Pavlus burada Korintli inanlıların zor denemelerden geçerken kendisi için dua etmiş olduklarını varsayar. Aslında inanlıların çoğu Pavlus’u eleştiriyordu ve onu lütuf tahtının önünde bir Elçi olarak anımsayıp anımsamadıkları ciddi bir sorun oluşturabilirdi. Bununla birlikte Pavlus yine de onlara kuşkunun yararlarını öğretme konusunda isteklidir. Birçok kişinin dualarıyla bize sağlanan lütuf ifadesi, Pavlus’un kurtuluşunda etkin olan birçoklarının dualarını belirtir. Kaçışını kutsalların dualarının sonucu olarak görür. Elçi, birçok kişi dua ettiği ve şimdi bu dualar yanıtlandığı için birçoklarının şükranlar sunabileceğini belirtiyor.

C. Pavlus’un Planlarındaki Değişimin Açıklanması (1:12 - 2:17)

1:12   Pavlus, inanlıların dualarına güvenmesinin nedenini, onlarla daima doğrudan ilişkiler içinde olmasına bağlar. Pavlus onlara karşı dürüstlüğü ile övünebilmektedir. Onlara karşı olan davranışlarının Tanrı’dan gelen içtenlik ve lütufla olduğuna vicdanı tanıktır. İnsan bilgeliğine başvurmayıp herkesin önünde açıkça Tanrı’nın verdiği, hak edilmemiş lütufla davrandı. Bu, Korintli-lerce özel bir biçimde anlaşılmalıydı.

1:13   Elçinin Korintliler’le geçmişte yaşadığı ilişkiyi karakterize eden dürüstlük, bu mektup için de geçerlidir. Pavlus, mektubunda ne demek istediğini açık bir şekilde ifade ediyor: Mektup sade ve açıktır. Elçi yazdıklarının onlar tarafından yaşadıkları sürece kabul edilmesini ümit ediyor.

1:14   Korint’teki kilise Pavlus’u bir ölçüde kabul etti, yani bazı inanlılar onu kabul ederken bazıları etmedi. Sadık olanlar şu iki gerçeği anladılar: Rab İsa’nın gününde Rab onlarla, onlar da Rab’le övünecektir. Rab İsa’nın günü, kurtulanın hizmetinin değerlendirilip ödüllendirileceği zaman olan Mesih’in yargı kürsüsünü belirtir. Pavlus bu mahkemeyi düşündüğü zaman daima kendi hizmeti aracılığıyla kurtulmuş olanların yüzlerini gördü. Onların sevinci, Tan-rı’nın aracısı sıfatıyla kendilerini Mesih’e yönlendiren Pavlus, Pavlus’un se-vinci ise onlar olacaktı.

1:15   “Bu güvenle” ifadesi, Pavlus’un İsa Mesih’in gerçek bir elçisi olduğuna inanarak ve içtenliğini sorgulamadan sevinmeleri gerektiğini belirtir. Pav-lus onlara, onların güvenine, saygısına ve sevgilerine güvenerek gelmek istiyor-du. Makedonya’ya gitmeden önce ve Makedonya’dan dönüşte onlara uğrama niyetindeydi. Böylece onlar bir yerine iki ziyaretle iki kez sevineceklerdi.

1:16   16’ncı ayette “iki kez sevinme” ifadesi daha geniş açıklanır. Daha önce söz edildiği gibi, Pavlus’un niyeti Efes’ten ayrılıp Korint’in bulunduğu Aha-ya’ya geçmek ve ardından da kuzeye, Makedonya’ya gitmekti. Orada müjdeyi vaaz ettikten sonra güneye, Korint’e gelecekti. Orada da Korintli inanlıların kendisine konukseverlikleriyle ve dualarıyla –paralarıyla değil, çünkü daha sonra onlardan bu konuda yardım kabul etmemedeki kararlılığını belirtir (11:7-10)– yardım etmelerini ve onlar tarafından Yahudiye’ye uğurlanmayı ümit ediyordu.

1:17   Pavlus’un bu ilk tasarısı gerçekleşmedi. Efes’ten Troas’a gitti ve orada Titus’u bulamayınca Korint’e uğramaktan vazgeçerek doğrudan Makedonya’ya gitti. İşte bu nedenle şu soruyu soruyor: “Bunu isterken acaba kararsız mıydım?” Kendisini kötüleyenlerin söyledikleri sözler herhalde bunların aynısıydı: “Dönek Pavlus! Söyledikleriyle yaptıkları birbirini tutmaz! Böyle bir adam gerçekten bir elçi olabilir mi?” Elçi güvenilir olup olmadığına dair Korintliler’i düşünmeye zorlar. Bir şeyi istediği zaman, istediği benliğe göre olduğu için mi önce “evet”, sonra “hayır” diyor. Acaba sadece rahatı ve emelleri doğrultusunda mı hareket ediyor? Phillips bu ayetin can alıcı noktasını yakaladığını şu açıklamasında gösterir: “Planımızı, isteğimizi değiştirmek zorunda kaldığımız için mi dönek oluyoruz? Sizi memnun etmek için ‘evet’ deyip de aslında ‘hayır’ mı dediğimi sanıyorsunuz?”

1:18   Pavlus seyahat tasarılarıyla ilgili “söz”den vazgeçmişe benzer. Belki de eleştirmenleri, günlük konuşması güvenilmez olduğundan, öğretişinin de güvenilmez olduğunu söylüyordu.

1:19   Pavlus, eylemlerinin güvenilmez olmadığını, çünkü vaaz ettiği Kurtarıcı’nın değişken olmayıp tanrısal olduğunu ve O’nda tereddüt ve fikir değişikliği olmadığını savunur. Silvanus ve Timoteos’la Korint’i ilk ziyaretinde (Elç. 18:15), Tanrı’nın Oğlu’nun güvenilirliğini öğretmişlerdi. “Mesaj istikrarsız değildi, çünkü güvenilir Tanrı’nın Oğlu ile ilgiliydi.” Buradaki iddia şudur: Rab İsa’yı Ruh’ta öğreten hiç kimsenin, eleştirmenlerinin onu suçladığı gibi hareket etmesinin mümkün olmadığıdır. Denney şöyle der: “Pavlus’un buradaki savı ikiyüzlü biri tarafından kullanılmış olabilir.7 Ancak böyle bir şeyi hiçbir eleştirmen icat edemezdi.” Sadık bir Tanrı’yı tanıtıp bizzat kendi sözüne nasıl ihanet edebilirdi?

1:20   Tanrı’nın bütün vaatleri (ne kadar çok olursa olsun) Mesih’te gerçekleşir. O’nda Tanrı’nın vaatlerinin gerçekleştiğini gören herkes Amin der:

Kutsal Kitabımızı bize verilen bir vaatle açıp Tanrı’ya bakarız. Burada Tanrı, “Hepsini Mesih aracılığıyla alabilirsiniz” der. Biz de Mesih’e güvenerek Tanrı-ya “Amin” deriz. Tanrı Mesih aracılığıyla konuşur, biz de Mesih’e iman ederiz; Mesih aşağı iner, iman yukarı çıkar ve Tanrı’nın her bir vaadi, İsa Mesih’te gerçekleşir. Biz de onları O’nda ve O’nun aracılığıyla alıp “Evet Rab, sana güve-niyorum” deriz. Bu iman dolu bir evettir.3

Bütün bunlar Tanrı’nın yüceliğine, Mesih’in aracılığıyla “Amin” dememiz içindir. Denney şöyle der: “İnsanlar O’nun kendileriyle ilgili hayal bile ede-meyecekleri kadar iyi şeyler konuştuğunu anladıkları ve bu iyiliklerin O’nun Oğlunda da kuşkusuz bir biçimde emin ve sağlam olduğu görüldüğünde O yücelir.”

“Bizim vasıtamızla” sözü (bkz. eski çeviri), Korintliler’e Silvanus, Timoteos ve Pavlus’un, –ki bunlar Tanrı’nın Mesih’teki vaatlerini bildirmek için gelmişlerdi– öğretişleriyle olduğunu anımsatır. Eğer elçi düşmanlarının suçladığı gibi bir sahtekarsa, Tanrı’nın yalancı ve dolandırıcı birini böylesine kullanması mümkün olur muydu? Bunun yanıtı elbette “hayır”dır.

1:21   Pavlus daha sonra Korintliler’le kendisinin aynı yaşamı paylaştıklarını gösterir. Tanrı onları imanda birleştirip sözü aracılığıyla Mesih’te pekiştirmiştir. Onları yetiştirerek ve onlara yetki vererek hepsini Ruhu’yla meshetmiştir.

1:22   Tanrı onları mühürledi ve güvence olarak da yüreklerine Kutsal Ruh’u yerleştirdi. Burada Kutsal Ruh’un iki ayrı hizmetini daha görüyoruz. Mühür, sahiplenmenin ve emniyetin bir işaretidir. İnanlının içinde yaşayan Kutsal Ruh, o inanlının şimdi Tanrı’ya ait olduğunun ve sonsuza dek emniyette olacağının işaretidir. Mühür görünmez tabii. İnsanlar bizim imanlı olduğumuzu taktığımız rozetlerle değil, Ruh’la dolu bir yaşamın meyveleriyle bilirler. Güvence olarak yüreklerine de Kutsal Ruh’u yerleştirdi, yani antlaşmadaki tüm mirasın ilk kısmını verdi. Tanrı bir insanı kurtardığında, ona içinde yaşayacak olan Kutsal Ruh’u verir. O kimse Ruh’u alır almaz hemen Tanrı’nın tüm mirasına ortak olur. Kutsal Ruh’un bu gün yaşamlarımızda gerçekleştirdiği bereketlerin aynısı gelecekte tamamen bizim olacaktır.

1:23   23’üncü ayetten 2’nci bölümün 4’üncü ayetine kadar Pavlus, tereddüt ettiğine dair kendisini suçlayanlara yanıt verir ve istemesine karşın Korint’e neden gidemediğine ilişkin bir açıklama yapar. Hiç kimse onun eylemlerinin nedenlerini anlayamadığından Pavlus, Tanrı’yı tanık tutar. Elçi Korint’i planlandığı gibi ziyaret etmiş olsaydı, oradaki durumla ciddi bir biçimde uğraşmak zorunda kalacaktı. Kilisede günaha hoşgörü gösteren dikkatsiz kutsalları bizzat azarlamak zorunda kalacaktı. Pavlus, Korint’e yapacağı ziyareti onları acı ve üzüntüden korumak için erteledi.

1:24   Elçi bunları söyledikten sonra hiç kimsenin, kendisinin Korintliler’e karşı bir diktatör gibi davrandığını düşünmesini istemez. İşte bu nedenle şu söz-

leri de ekler: “İmanınıza egemen olmak istemiyoruz, sevinmeniz için sizle birlikte çalışıyoruz. Çünkü imanda dimdik duruyorsunuz.” Elçi onların imanı üzerinde egemen bir tavır sergilemek ve kendisini bir zorba gibi görmelerini istemiyordu. Aksine o ve emektaşları, onların sevinci için çalışıyorlardı. İnanç-larında ve buna bağlı olarak sevinçlerinde onlara yardımcı olacak bir şey varsa onu yapmak istiyordu.

24’üncü ayetin ikinci kısmı imanla ya da imanda dimdik duruyorsunuz olarak verilir. Bu da onların imanları konusunda düzeltilmeye ihtiyaçları olmadığını, çünkü bu alanda yeterince dayanıklı olduklarını belirtir. Kilisede düzeltmeye çalıştığı konular öğretiden çok davranışlardı.

2:1   Bu ayet 1’inci bölümün son iki ayetinin devamıdır. Pavlus, Korint’e gitmemesinin nedenini açıklamaya devam eder: Onları azarlayarak kederlenmelerine sebep olmak istemiyordu. “Size tekrar keder dolu bir ziyaret yapmamaya karar verdim” sözleri Elçilerin İşleri 18:1-17’de kaydedilen ilk ziyaretten sonra acı ve keder dolu bir ziyaret yapmış olduğu anlamına gelir. Aradaki bu ziyaret 2.Korintliler 12:14; 13:1’de de ima edilir.

2:2   Elçi, Korint’e onları azarlayarak gelirse, onları elbette ki kederlendirecekti. Bu durumda o da kederlenecekti, çünkü onlar, ona sevinç verecek kişilerdi. Ryrie, “Sizi incitirsem, beni sevindirecek kim kalır? Bu bir teselli olmaz” der.

2:3   Elçi Pavlus, bireysel bir ziyaretle ortak bir kedere neden olmaktansa, mektup yazmaya karar verdi. Ümidi, bu mektubun istenilen sonucu vermesi, yani Korintliler’in günah işleyen kardeşi disiplin etmeleri ve Pavlus’un çok sevdiği bu kişilere yapacağı ziyaretin bu tür gerginliklerle gölgelenmemesiydi.

3’üncü ayetin ilk kısmında belirtilen mektup Pavlus’un Korintliler’e yazdığı Birinci Mektubu mu yoksa bu gün mevcut olmayan başka bir mektubu mu ima ediyor? Birçokları, 4’üncü ayetteki betimlemeden dolayı bunun Korintliler olmadığına inanır; çünkü bu mektup büyük bir sıkıntı ve yürek acısıyla, gözyaşları içinde yazılmıştır. Bazı araştırmacılar da buradaki betimlemenin Birinci Mektuba uyduğunu düşünür. Pavlus’un Korintliler’e artık mevcut olmayan, üslubu sert bir mektup yazmış olması mümkündür. Büyük olasılıkla mektubu keder dolu bir ziyaretten sonra yazdı (2Ko.2:1) ve Titus’u o mektubu iletmekle görevlendirdi. Böyle bir mektuba 2:4, 9; 7:8, 12’de de değiniliyor olabilir.

Hangi görüş doğru olursa olsun 3’üncü ayetteki görüş, ziyaretinde onu sevindirmesi gerekenleri o da kederlendirmeyecektir. Pavlus’un kendisine sevinç veren şeylerin onlara da sevinç vereceğine dair güveni vardır. Bu, disiplin sorununun tanrısal bir biçimde halledilmesinin her iki tarafın da sevinmesiyle sonuçlanacağı anlamına gelir.

2:4   Bu ayette koyunları için kaygı duyan çobanın duygularını paylaşabiliriz. Pavlus, Korint’te iki kilisede günaha hoşgörü gösterilmiş olmasından dolayı büyük bir acı duyar. Öyle ki, onda büyük bir sıkıntı ve yürek acısı yaratıp yanaklarından keder dolu gözyaşlarının akmasına neden olmuştur. Pavlus’un, Korintliler’den çok, Korint’teki günahtan etkilendiği açıkça ortadadır. Bu mektubu, onları incitmek için yazılmış bir mektup olarak değil, Pavlus’un onlara olan sevgisinin bir kanıtı olarak yorumlamak gerekir. Mektup yazarak onlara bu duruma bir çare bulacak kadar zaman vermeyi ve böylece de daha sonra yapacağı ziyaretin sevinç dolu olmasını ümit ediyordu. “Dost acı söyler.” Tanrısal bir tutumla bize verilen öğüt ve uyarı karşısında gücenmemeliyiz. Aksine, bunu yapan kişinin bizimle gerçekten ilgilendiğini anlamalıyız. Doğru azarın Rab’den olduğu düşünülmeli ve bunun için minnet duyulmalıdır.

2:5   Elçi 5-11 ayetlerinde sorun yaratan olayı doğrudan ifade eder. Gösterdiği sevecenliğe ve düşünceli tavra dikkat edin. Bir kere bile işlenen suçtan ve suçludan söz etmez. “Eğer bir kişi bir diğerini kederlendirdiyse” ifadesi 1.Korintliler 5:1’deki babasının karısını almış adamı ya da toplulukta sıkıntı yaratan başka birini betimler. Birincisinden söz ettiğini varsayacağız. Pavlus, bunu kendisine karşı yapılmış kişisel bir suç olarak görmedi. Bir derece, bütün inanlıları kederlendirmiş oldu.

2:6   Korint’teki inanlılar suçluya karşı disiplin uygulanması konusunda hemfikirdiler. Görünüşe göre o kişiyi kiliseden uzaklaştırmışlardı. Bunun sonucunda o da tamamen tövbe edip Rab’be geri dönmüştü. Pavlus şimdi de Ko-rintliler’e onun çektiği cezanın yeterli olduğunu söylüyor. Gereksiz yere bunu uzatmamalılar. Ayette, çoğunluğun verdiği ceza ifadesi göze çarpar. Kimi bu-nun çoğunluk olduğuna inanırken, kimi de disiplin edilenin dışında herkes an-lamında olduğunda ısrar eder. İkinci düşünceyi savunanlar, toplulukla ilgili ko-nularda çoğunluk kararının yeterli olduğunu yadsırlar. Tanrı’nın Ruhu’nun ça-lıştığı yerde aynı fikrin olması gerektiğini söylerler.

2:7,8   Şimdi o kişi tamamen tövbe etmiş olduğu için Korintliler’in onu kiliselerine kabul ederek bağışlamaları ve yüreklendirmeye çalışmaları gerekir. Bunu yapmadıkları takdirde onun aşırı kedere boğulması, yani bağışlanmışlığından şüpheye düşüp devamlı bir ümitsizlik içinde kalması tehlikesi vardır.

Korintliler onu sevinç ve şefkatle aralarına kabul ederek ona olan sevgilerini yenileyebilirlerdi.

2:9   Pavlus birinci mektubu yazarak kutsalları sınamıştı. İşte burada onların, Elçi Pavlus aracılığıyla kendilerine verilen Rab’bin sözünü dinleyip dinlemediklerini gösterecekleri bir fırsat vardı. Pavlus, o kişiyi kiliseden uzaklaştırmalarını öğütlemişti. Bunu yaparak söz dinler olduklarını kanıtladılar. Pavlus, onlara şimdi bir adım daha atmalarını, yani onu tekrar kabul etmelerini söylüyor.

2:10   Phillips 10’uncu ayeti şöyle sadeleştirir: “Sizin bağışlayacağınız bir kişiyi bağışlayacağımdan emin olun. Şimdiye kadar bağışlamam gereken şeyi Mesih’in önünde bağışlıyorum.” Pavlus, kutsalların tövbe eden suçluyu bağışlarken tamamen onlarla birlikte olduğunu bilmelerini istiyor. Bağışlaması gere-ken bir şey varsa, bunu Korintliler için Mesih’in önünde bağışlar.

Bu mektubun topluluk disiplinini vurgulaması, bu disiplinin öneminin bir göstergesidir. Buna rağmen bu konu bugünkü kiliselerin bir çoğunda ihmal edil-mektedir. Kutsal Yazılar’ın esinlemesine inandığımızı söyleyip de işimize gel-mediğinde itaat etmeyi kabul etmediğimiz durumlardan biri budur.

2:11   Gerektiğinde disiplin eylemine başvurulmaması bir kilise için ne kadar tehlikeli ise, gerçek ve içten olan bir tövbenin bağışlanmaması da o kadar tehlikelidir. Şeytan böyle durumlarda kurnaz oyunlarını oynamaya daima hazırdır. Önce hoşgörü gösterilen günahla kilisenin tanıklığını yıkacak, sonra ise tövbe eden kişiyi kilise kabul etmediği takdirde kedere boğacaktır. Eğer Şeytan kiliseyi ahlaksızlıkla yıkamazsa, tövbenin ardından kişinin büyük bir üzüntü duymasını sağlayacaktır. J. Sidlow Boxter, “Onun düzenlerini bilmez değiliz” ifadesi hakkında şu yorumu yapar:

Şeytan, insanları imandan döndürmek için her yolu dener: Onları buğday gibi kalburdan geçirmek (Luk.22:31), oyuna getirecek düzenler kurmak ister (okuduğumuz ayet); boğucu dikenlerle boğmak (Mat.13:22) ve şaşırtacak hileler yapmak ister (Ef.6:11); kükreyerek korkutan bir aslan gibidir (1Pe.5:8); kendisine aldatıcı bir melek süsü verir (2Ko.11:14) ve tutsak eden tuzaklar kullanır (2Ti.2:26).4

2:12   Pavlus şimdi 4’üncü ayette planlarının değişimiyle ilgili ara verdiği konuya döner. Daha önce söylediği gibi Korint’e gitmemişti. Önceki ayetler Korint’e gitmeyişinin sert bir azarlama ruhundan sakınmak için olduğunu açıklar. Pavlus 12-17 ayetlerinde hizmetinin bu önemli noktasında başına gelenleri anlatır. Daha önce söz edildiği gibi Pavlus, Titus’la karşılaşma ve ondan Ko-rint’le ilgili haberleri alma ümidiyle Efes’ten Troas’a gitti. Troas’a geldiğinde, Mesih’in müjdesini yaymak için Rab tarafından kendisine çok güzel bir fırsat verildi.

2:13   Bu altın fırsata rağmen Pavlus’un ruhu sıkıntılıydı. Titus onu karşılamak için orada değildi. Korint kilisesinin yükü, elçinin yüreğine ağırlık veriyordu. Troas’ta kalıp Mesih’in müjdesini mi yaymalıydı? Yoksa Makedonya-ya mı gitmeliydi? İnsan, bu sözleri okuyan Korintliler’in nasıl bir tepki göster-diğini merak ediyor. Davranışlarının elçinin yaşamında huzursuzluğa neden ol-duğunu ve bunun, onların ruhsal durumunu öğrenebilmek uğruna Müjde’yi yay-mak için böylesine mükemmel bir fırsatı geri çevirmek zorunda kalmasıyla so-nuçlandığını anlamışlar mıydı?

2:14   Pavlus yenilmedi. Mesih’in hizmeti için gittiği yerde, ne olursa olsun zafer vardı. Bu nedenle Tanrı’ya şükretmekten kendini alamadı: Bizi her zaman Mesih’in zafer alayında yürüten Tanrı’ya şükürler olsun. A.T. Robertson şöyle der:

Pavlus, bir açıklama yapmadan, çaresizlik bataklığından zıplayarak bir kuş gibi hızla sevincin doruklarına varır. Altındaki vadiye küçümseyen bir gururla bakarak kartal gibi süzülerek uçar.5

Pavlus burada, Romalı fatihlerin zafer alayında söyledikleri bir ifadeyi kullanır. Romalılar zafer kazanıp görkemli bir biçimde eve döndüklerinde esirleri başkent sokaklarında yürütürlerdi. Buhur taşıyanlar, yolun her iki tarafından yürürler ve buhurun hoş kokusu her yere yayılırdı. Bundan dolayı Pavlus, Rab’bin Troas’tan Makedonya’ya bir fatih gibi gidişini ve elçiyi yanında götürüşünü ka-fasında canlandırır. Rab’bin gittiği her yerde hizmetkarları aracılığıyla kaza-nılan zafer vardır. Mesih’i tanımasının hoş kokusu elçi aracılığıyla her yerde yayılır. F.B. Meyer şöyle der:

Gittikleri her yerde insanlar Mesih’i daha iyi tanıdı; Mesih’in karakterinin güzelliği daha belirgin oldu. İnsanlar, kendilerini Nasıralı bir Adam’a çeken havaya yayılmış gizemli ve hoş bir kokunun farkındaydılar.6

Pavlus, işte bu nedenle Şeytan’la savaşında yenildiğini hissetmez: Çünkü Rab bir zafer kazanmıştır ve Pavlus da onu paylaşır.

2:15   Pavlus’un gönderme yaptığı zafer alayındaki buhurun hoş kokusu, fatihler için görkemli bir zaferi belirtti, ama esirlerin de sonunu gösterdi. Bu nedenle de elçi, müjdenin yayılmasının iki yönlü bir etkisinin olacağını vurgular. Müjde, kurtulanlar için bir anlama, mahvolanlar için ise tamamen başka bir anlama gelir. Kabul edenler için görkemli bir geleceğin, diğerleri için ise kötü bir sonun habercisidir. Her iki durumda da Tanrı yüceltilir, çünkü birinde lütfun, diğerinde adaletin hoş kokusu vardır. F.B. Meyer bu konuda şu yorumu yapar:

Bu nedenle bize, Tanrı için Mesih’in hoş bir kokusu olabileceğimiz söylendiğinde bu, Tanrı’ya, yaşamımızın Mesih’in bu dünyadaki durumunu anımsatmalıdır. Öyle ki, Tanrı bizi gün be gün izlerken, İsa’yı bizde görebilmeli ve yaşamımız O’na hoş bir koku olarak sunulan bereketli yaşamı anımsatabilmelidir.7

2:16   Pavlus inanlıları, kurtulanlar için yaşama götüren yaşam kokuları, mahvolanlar içinse, ölüme götüren ölüm kokuları olarak tanımlar. Phillips’in dediği gibi, bizler inanlılara yaşam getiren “yaşamın taze ve hoş kokusu”, ama inanmayı reddedenlere “kötü sonun öldürücü kokusu”yuz. Bu iki yönlü etki Eski Antlaşma’daki bir olayla çok güzel bir biçimde örneklenir. Filistliler Tanrı’nın sandığını aldılar. Bu sandık onlarda kaldığı sürece ölüme ve yıkıma neden oldu (1Sa.5). Ancak bu sandık Ovet-Edom’un evine getirilince, ona ve ev halkına be-reketle zenginlik getirdi (2Sa.6:11). Pavlus, çok büyük sonuçları olan mesajı yaymanın müthiş sorumluluğunu düşünürken, “Böylesi bir işe kim yeterlidir?” diye haykırmaktan kendini alamaz.

2:17   “Biz yeterliyiz” ifadesini eklersek, 17 ve 16’ıncı ayetler arasındaki bağ daha iyi görünür. “Böylesi bir işe kim yeterlidir?” Biz yeterliyiz, çünkü biz... Tanrı’nın sözünü ticaret aracı yapanlar değiliz (Bu ayet Pavlus’un kendisini yeterli kılanın Tanrı olduğunu söylediği 3:5’inci ayetle birlikte ele alınmalıdır). Birçokları sözü,8 Korintliler’i elçiden ayırmaya çalışan Yahudi öğretmenleri ifade eder. Bunlar nasıl kişilerdi? Pavlus, onların Tanrı’nın sözünü ticaret aracı yapanlar olduğunu söylüyor. Ticari güdüleri vardı. Hizmeti karlı bir işe çevir-meye çalıştılar. Ticaret aracı yapma sözü, şaraba başka şeyler karıştıranlar için de kullanılıyordu. Bu sahte öğretmenler Tanrı’nın sözüne kendi öğretişlerini

ekleyerek Tanrı’nın sözünü karıştırmaya çalıştılar. Örneğin, lütufla yasayı karış-tırmaya çalıştılar.

Pavlus Tanrı’nın sözünü karıştıranlardan ya da ticaret aracı yapanlardan değildi. Hizmeti dört önemli ifadeyle açıklanabilirdi. Birincisi içtenliktir. Bu, açıklık anlamına gelir. Hizmeti dürüsttü. Hizmetiyle ilgili hiçbir hile veya kaçamak yoktu. Her şey açıktaydı. Robertson bu ifadenin anlamını şöyle açıklar: “Pavlus’un özü ve sözü birdi.”9

İkincisi ise hizmetinin Tanrı’dan oluşudur. Başka bir deyişle, söylediği her şey Tanrı’dandı. Mesajının kaynağı Tanrı idi ve bunu yapacak gücü de Tanrı-dan alıyordu. Sonra Tanrı’nın önünde ifadesini ekler. Bu, elçinin Rab’be hiz-met ettiği ve bunu yaparken de Tanrı’nın gözlerinin üstünde olduğunun far-kında olduğu anlamına gelir. Tanrı’ya karşı sorumluluğu vardı ve hiçbir şeyin Tanrı’dan gizlenemeyeceğinin farkındaydı. Ve son olarak Mesih’e ait kişiler olarak... konuşuyoruz ifadesini ekler. Bu, onun Mesih’in adıyla, Mesih’in yetkisiyle ve Mesih’in bir sözcüsü olarak konuştuğunu belirtir.

Ç. Pavlus’un Hizmet İçin Gerekli Delilleri (3:1-5)

3:1   2:17’nci ayetin ikinci kısmında elçi, hizmetini betimlemek için dört önemli ifade kullanmıştı. Bunun bazılarına, özellikle kendisini eleştirenlere, sanki kendisini tavsiye ediyormuş gibi bir anlama gelebileceğini anladı. İşte bu nedenle de bu bölüme “Kendimizi yine tavsiye etmeye mi başlıyoruz?” sorusuyla başlar. Yine sözü, onun kendisini daha önce tavsiye etmiş olduğu anlamına gelmez. Aksine bu söz, onun böyle yapmakla suçlanmış olduğunu ifade eder. Pavlus kendisine karşı böyle bir suçlamanın yineleneceğini sezer.

“Yoksa bazıları gibi size ya da sizden tavsiye mektuplarına ihtiyacımız mı var?” Pavlus’un burada bazıları diye belirttiği kişiler 2:17’deki sahte öğretmenlerdir. Belki de Yeruşalim’den Korint’e tavsiye mektuplarıyla gelmişlerdi. Korint’ten ayrıldıklarında da oradaki kilisenin tavsiye mektuplarıyla gitmiş olmaları mümkündür. İlk kilise dönemindeki inanlılar, bir yerden başka yere giderken tavsiye mektupları taşırlardı. Elçi, bu ayette böyle bir uygulamayı engellemez. Aksine bu sahte öğretmenlerin kendilerini tavsiye etmek için yanlarında sadece taşıdıkları bu mektupların olduğunu incelikle ifade ediyor! Bundan başka gösterecek delilleri yoktu.

3:2   Korint’e gelen Yahudiler (daha doğrusu Yahudiliği yayanlar) ortaya Pavlus’un elçiliğini sorgulayan sorular attılar. Onun Mesih’in gerçek hizmetkarı olduğunu yadsıdılar. Belki de amaçları Korintliler’in kafasında böyle bir şüphe uyandırıp Elçi Pavlus’un bir sonraki gezisinde ondan da tavsiye mektubu istenmesini sağlamaktı. Pavlus, zaten böyle bir mektubun gerekli olup olmadığını onlara sormuştu. Onlar daha putperestken Korint’e gelmemiş miydi? Onları Mesih’e yöneltmemiş miydi? Rab, elçinin hizmetini ona Korint’te değerli kişiler vererek mühürlememiş miydi? İşte yanıt budur. Pavlus’un yüreğinde yazılı olup bütün insanlarca bilinen ve okunan mektuplar, Korintliler’in bizzat kendileriydi. Onun durumunda, kalem ve mürekkep kullanılarak yazılan bir mek-tuba gerek yoktur. Onlar, onun hizmetinin meyveleriydiler ve onun sevgisinde kutsanmışlardı. Bununla da kalmayıp tüm bölgede iyi tanınmaları nedeniyle bütün insanlarca bilinen ve okunan kişilerdi. İnsanlar bu kişilerde bir değişik-liğin olduğunu, putlardan Tanrı’ya döndüklerini ve şimdi apayrı bir yaşama sahip olduklarını kavradılar. Onlar, Pavlus’un tanrısal hizmetinin kanıtıydılar.

3:3   İlk bakışta 3’üncü ayet 2’nci ayetle çelişkili gibi görünür. Pavlus Ko-rintliler’in, kendi mektubu olduklarını söylemişti; burada ise onların Mesih’in mektubu olduklarını söylüyor. 2’nci ayette mektubun yüreğinde yazılı olduğu-nu söylüyor; 3’üncü ayetin son kısmında ise Mesih’in mektubunu Korintliler’in yüreklerine yazmış olduğu açıkça görülür. Bu farklılıklar nasıl uzlaştırılabilir? Bunun yanıtı 2’nci ayette Pavlus’un Korintliler’in kendisi için tavsiye mektubu olduğunu belirtmesindedir. 3’üncü ayet de buna açıklık getirir. Belki de bağ-lantıyı iki ayeti birleştirerek kurabiliriz: “Siz bizim mektubumuzsunuz... çünkü Mesih’in mektubu olduğunuz açıktır.” Başka bir deyişle, Korintliler Pavlus-un tavsiye mektubuydu, çünkü Rab’bin onların yaşamında yapmış olduğu lütuf işini herkes biliyordu. İmanlı oldukları belliydi. Onları Rab’be yönelten aracı Pavlus olduğu için onlar da onun delilleriydi. Hizmetimizin sonucu ifadesinde-ki düşünce buradan kaynaklanır. Yaşamlarındaki işi yapmış olan Rab İsa’dır, ama Rab bunu Pavlus’un aracılığıyla yapmıştır.

Pavlus’un düşmanlarının tavsiye mektupları mürekkeple yazılmıştır, oysa Pavlus’un mektubu yaşayan Tanrı’nın Ruhu’yla yazılmıştır ve dolayısıyla da tanrısaldır. Tabii ki mürekkep solmaya, silinmeye ve yok olmaya mahkumdur, ama yaşayan Tanrı’nın Ruhu bunu insanın yüreğine yazdığında sonsuza dek kalır. Pavlus daha sonra Mesih’in mektubunun taş levhalara değil, insan yüreğinin levhalarına yazılmış olduğunu ekler. Korint’i ziyaret edenler, Mesih’in mektubunu pazar yerindeki bir anıta kazınmış biçimde görmediler. Çünkü mek-tup oradaki imanlıların yüreklerine ve yaşamlarına yazılmıştı.

Pavlus taş levhalarla insan yüreğinin levhalarını karşılaştırırken, aklında büyük olasılıkla yasayla müjde arasındaki fark da vardı. Yasa, Sina dağındaki taş levhalara yazılmıştı, ama müjdeye göre Tanrı, itaati insan yüreklerine yazılan lütuf ve sevgi mesajı aracılığıyla sağlama bağlar. Pavlus bu konuyu daha sonra ayrıntılı bir biçimde ele alacağından, burada bu konunun yalnızca küçük bir kısmı ele alınır.

3:4   Pavlus’u Rab’bin kendisine vermiş olduğu elçilik ve hizmeti konusunda böylesine güvenle konuşmasını dinledikten sonra ona şu soruyu sorabiliriz: “Pavlus, bu konuda böylesine güvenle konuşmaya nasıl cesaret edebiliyor-sun?” Bunun yanıtı, 4’üncü ayette verilir. Elçiliğini savunması, kendisini övü-yor gibi görünebilir, ancak Elçi burada bunu yadsır. Güveninin Tanrı’ya oldu-ğunu ve bu güvenin Tanrı’nın sınamalarına dayanabildiğini söylüyor. Bu güven kendisinden ya da yeteneklerinden kaynaklanmıyor. Ancak hizmetinin gerçekli-ğinin kanıtını, Mesih’te ve Mesih’in Korintliler’in yaşamlarında gerçekleştirmiş olduğu işlerde görüyor. Korintliler’in yaşamındaki müthiş değişiklik elçiyi yüceltmişti.

3:5   Pavlus burada, yine kendisini İsa Mesih’in elçisi sayacak kadar yeterli bulmuyor. Hizmeti için gerekli olan güç kendisinden değil, Tanrı’dan kaynaklanmaktaydı. Elçi başarıyı sahiplenmeye çalışmıyordu. Tanrı’nın kendisini hizmet için yeterli kılmadığı takdirde, hiçbir şeyin başarılamayacağını anladı.

D. Eski ve Yeni Antlaşmaların Karşılaştırılması (3:6-18)

3:6   Pavlus, hizmet için gerekli olan özellikleri tanımladıktan sonra, şimdi de hizmetin önemini anlatmaya başlar. Bundan sonraki ayetlerde Eski Antlaşma’yla (Yasa) Yeni Antlaşma’yı (Müjde) kıyaslar. Bunu yapması için iyi bir nedeni vardı. Korint’te kendisini sert bir biçimde eleştirenler Yahudiliği öğretip yasayla lütfu karıştırmaya çalışan kişilerdi. Bu kişiler, imanlılara Tanrı tarafından tamamen kabul edilmeleri için Musa’nın Yasası’nın belirli kısımlarını yerine getirmeleri gerektiğini öğrettiler. Bu nedenle, elçi burada Yeni Antlaşma-nın Eski Antlaşma’dan üstün olduğunu gösterecektir. Sözlerine Tanrı’nın ken-disini Yeni Antlaşma’nın bir hizmetkarı olarak yeterli kıldığını söyleyerek baş-lar. Bir antlaşma, tabii ki bir söz, bir vaattir. Eski Antlaşma, Tanrı’nın Musa’ya verdiği yasalar sistemiydi. Bu yasada bereket itaate bağlıydı ve eylemlerin ol-duğu bir antlaşmaydı. İnsan kendine düşeni yaptığı takdirde, Tanrı’nın da ken-dine düşeni yapacağı, Tanrı’yla insan arasındaki bir antlaşmaydı. Bu antlaşma insana bağlı olduğu için doğruluk sağlayamazdı. Yeni Antlaşma müjdedir. Müjde de Tanrı, insanı İsa Mesih’teki kurtuluş sayesinde kendi lütfuyla karşı-lıksız olarak bereketleyeceğine dair söz verir. Yeni Antlaşma’da her şey insana değil, Tanrı’ya bağlıdır. Bu nedenle, Eski Antlaşma’nın yapamadığını Yeni Antlaşma başarabilir.

Pavlus yasayla müjde arasındaki ayrılığı vurgulayan birkaç örnek verir. İlk örneği 6’ncı ayette verir: “O bizi yazılı yasaya değil, Ruh’a dayalı yeni bir antlaşmanın hizmetkarları olmaya yeterli kıldı. Yazılı yasa öldürür, Ruh ise yaşatır.” Bunun yaygın yorumu şudur: Kutsal Yazılar’ı harfi harfine alıp o yazılara, yazılardaki ruha tamamen itaat etme arzusu göstermeksizin itaat etmeye çalışırsanız, o zaman bu size yarardan çok zarar verir. Ferisiler bunun açık bir örneğiydi. Ondalıklarını ödeme konusunda son derece titizdiler, ama başkalarına merhamet ve sevgi göstermiyorlardı (Mat.23:23). Bu, ayetin geçerli bir uygulaması olmasına karşın yorumu değildir. 6’ncı ayetteki yazılı yasa Musa-nın Yasası’nı, Ruh da Tanrı’nın lütfunun müjdesini belirtir. Pavlus yazılı yasa öldürür derken, yasanın görevinden söz ediyor. Yasa, kuralları yerine getirme konusunda yetersiz kalanları mahkum eder. “Yasa sayesinde günahın bilincine varılır” (Rom.3:20). “Yasa Kitabı’nda yazılı olan her şeyi sürekli yerine getir-meyen herkes lanetlidir” (Gal.3:10). Tanrı, yasanın asla yaşam veren bir araç olmasını tasarlamadı. Aksine, yasa günah bilincinin getirilmesi ve günahın suç-lanması için tasarlandı. Burada Yeni Antlaşma Ruh olarak adlandırılır. Yeni Antlaşma, Eski Antlaşma’nın sembolleri ve gölgelerini ruhsal yönden tamamlayan bir yapı sergiler. Yasa’nın isteyip de yapamadığını şimdi müjde gerçekleştirir.

J.M. Davies bunu şöyle özetler:

Ölümle sonuçlanan “yasanın” hizmeti, Eski Antlaşma (On Emir) Musa’ya verilirken, Sina’da 3.000 kişinin öldürülmesiyle gösterilir (Çık.32:28). Ruh’un hizmeti ise, yaşam veren bir hizmettir. Pentikost gününde 3.000 kişinin kurtulmasıyla gösterilir.10

3:7   7’nci ve 8’inci ayetlerde iki antlaşma arasındaki tezatlardan oluşan örneklere devam edilir. Pavlus burada özellikle yasa veren yücelikle, müjdeye bağlı yüceliği karşılaştırır. Yücelik ve yüceltilmiş sözcükleri 3 ve 4’üncü bölümlerde on altı kez geçer. Eski Antlaşma ölümle sonuçlanan hizmet, yani taş üzerine harf harf kazılmış olan yasa olarak adlandırılır. Bu sadece On Emir’i belirtebilir. On Emir bu emirleri tutmayanları ölümle tehdit etti (Çık.19:13). Pavlus, yasanın verilmesinde yüceliğin olmadığını söylemiyor. Söylediği şey, kesinlikle bu değil! Tanrı Musa’ya Sina dağında On Emir’i verdiğinde Tanrı-nın varlığı ve gücü orada bulunuyordu (Çık.19). Musa Tanrı’yla konuşurken, Tanrı’nın görkeminin bir yansıması olarak Musa’nın yüzü parlamaya başladı. Öyle ki, İsrailoğulları Musa’nın yüzüne parlaklığından ötürü bakamıyor-lardı. Pavlus geçici olan parlaklık ya da yücelik gibi önemli sözcükleri de ekler. Bu, Musa’nın yüzündeki parlaklığın daimi olmadığı anlamındadır. Geçici bir yücelikti. Bunun ruhsal anlamı ise Eski Antlaşma’nın yüceliğinin de geçici olduğudur. Yasa’nın önemli bir işlevi vardı. Günahı açığa çıkarmak için verildi. Tanrı’nın kutsal isteklerinin bir göstergesiydi ve bu bakımdan da yücelik içindeydi. Ancak bu, Mesih’in gelişine kadar verilmişti. Çünkü her iman edenin aklanması için Mesih, Kutsal Yasa’nın sonudur (Rom.10:4). Yasa bir yansımaydı, oysa Mesih özdür. O, gelecek olan daha iyi şeylerin bir resmiydi ve bu şeyler gerçekliğini dünyanın Kurtarıcısı’nda buldu.

3:8   Eğer yazılı yasa böyle yüce bir özelliğe sahipse, Ruh’a dayalı hizmetin yüceliğinin daha da kesin olduğu anlaşılamaz mı? “Ruh’a dayalı hizmet” ifadesi müjdeyi belirtir. Tanrı’nın Ruhu müjdenin öğretilmesiyle işler ve ardından da kurtuluş müjdesini kabul edenler Tanrı’nın Ruhu’na hizmet ederler. “Ruh’a dayalı hizmetin yücelik içinde olacağı daha kesin değil mi?” cümlesinde “olacağı” ifadesi gelecek zamanı değil, kaçınılmaz sonu ifade eder. Bir olgu ya da durum varsa, bunu mutlaka başka bir olacak izler.

3:9   Burada Eski Antlaşma, mahkum eden hizmet olarak adlandırılır. Bu, Yasa’nın sonucuydu. Yasa bütün insanlara mahkumiyet getirdi, çünkü hiç kimse yazılı yasayı mükemmel bir biçimde yerine getiremiyordu. Yine de buna bağlı belirli bir yücelik vardı. O zaman için gerçek bir amacı ve geçerliliği vardı. Ama aklanmayı sağlayan hizmetin yüceliği çok daha fazladır. Hodge şöyle der: “Aklanmayı sağlayan hizmet, kişinin Yasa’nın mahkum etmesinden özgür kılınıp aklandığını gösteren hizmettir.”11 Müjdenin yüceliği, fiziksel görüşe değil, ruha hitap eden derin ve kalıcı niteliklerdir. Golgota’nın yüceliği Sina’nın yü-celiğini gölgede bırakır.

3:10   Bir anlamda yazılı yasa yüceltilmiş olmasına karşın, Yeni Antlaş-ma’yla karşılaştırıldığında hiçbir yüceliğinin olmadığı görülür. Bu ayet sert bir karşılaştırmayı ifade eder. İki antlaşma karşılaştırıldığında birinin diğerini göl-gede bıraktığını ve Yeni Antlaşma’nın Eski Antlaşma’dan üstün olduğunu söy-ler. A.T. Robertson bu konuda şu yorumu yapar: “Daha büyük yücelik daha kü-çük olanı donuklaştırır. Yeni Antlaşma’nın yüceliğinden ötürü Eski Antlaşma-nın yüceliği hiç yokmuş gibi görünür.”12

Denney ise, “Güneş tüm gücüyle parladığında, gökyüzünde başka hiçbir yücelik olmaz”13 yorumunu yapar.

3:11   Geçici olan yücelik içinde geldiyse, kalıcı olanın yüceliği çok daha büyüktür. Buradaki düşünce, yüceliğin, yasanın verilmesine eşlik ettiği ve aynı yüceliğin Yeni Antlaşma’nın da esasını oluşturduğudur. Eski Antlaşma verildiğinde yücelik vardı, ama Tanrı’nın lütfunun müjdesi yüceliğin kendisidir.

Bu ayet aynı zamanda yasanın geçici özelliğiyle müjdenin kalıcı özelliğini karşılaştırır. Geçici olan yalnızca On Emir’i belirtebilir. “Ölümle sonuçlanan hizmet, yani taş üzerine harf harf kazılmış olan yasa” (7.ayet). Bundan dolayı bu ayet, On Emir’in dışında yasanın geçerliliğinin kalmadığını söyleyen Yedinci Gün Adventistleri’nin iddialarını çürütür.

3:12   Pavlus’un burada ifade ettiği ümit, müjdenin yüceliğinin asla solmayacağı ya da donuklaşmayacağına dair kesin bir inançtır. Bu kesin güvenden dolayı, Pavlus bu sözü büyük bir cesaretle bildirir. Saklayacak hiçbir şeyi yoktu. Hiçbir şeyin üstünü örtmeye gerek duymadı. Bugün dünyadaki birçok dinde sözde gizemler vardır. O inancı yeni kabul edenler bu derin sırları öğrenmelidirler. Bu dinlerde bir kuraldan diğerine geçerler. Ancak müjdede durum böyle değildir. Her şey belli ve açıktır. Müjde kurtuluş, Üçlü Birlik, cennet ve cehennem gibi konularda net bir biçimde güvence vererek konuşur.

3:13   “Yüzündeki parlaklığın giderek söndüğünü İsrailoğulları görmesin diye yüzünü peçeyle örten Musa gibi değiliz.” 13’üncü ayetle ilgili ön olaylar Mısır’dan Çıkış 34:29-35’de bulunur. Orada Musa’nın Sina dağından indiğinde –ki dağda Rab’le söyleşmişti– yüzünün parladığını bilmediğini öğreniriz. İsrailoğulları ona yüzündeki yücelikten ötürü yaklaşmaktan korktular. Ancak Musa onlara yaklaşmaları için işaret etti ve onlar da yaklaştılar. O zaman o da onlara Rab’bin kendisine vermiş olduğu emirleri verdi. Mısır’dan Çıkış 34:33’de şu sözleri okuruz: “Konuşmasını bitirdikten sonra yüzüne bir peçe taktı.” 2.Korintliler 3:13’de elçi, Musa’nın bunu neden yaptığını açıklar. Yüzündeki parlaklığın giderek söndüğünü İsrailoğulları görmesin diye yüzünü peçeyle örttü. Yüzündeki parlaklık ya da yücelik geçici bir yücelikti. Başka bir deyişle, Tanrı’nın ona vermiş olduğu yasanın geçici bir yüceliği vardı. O zaman bile bu geçiciydi ve Musa onların, parlaklığın söndüğünü görmelerini istemedi. Musa yüceliğin kendisini değil, bu yüceliğin geçiciliğini saklamak istedi. F.W. Grant bunu çok güzel bir biçimde dile getirir: “Musa’nın yüzündeki parlaklık, başka Biri’nin yüzünün parlaklığına dönüşmeliydi.”14 Bu, Rab İsa Mesih’in gelişiyle gerçekleşti. Sonucu ise şudur: Yeni Antlaşma’ya dayalı hizmetin yüzünü saklamasına gerek yoktur. Müjdenin yüceliği asla sönmeyecek ve solmayacaktır.

3:14   “İsrailoğulları’nın zihinleri körelmişti.” İsrailoğulları Musa’nın dav-ranışının gerçek önemini anlamadılar. Yüzyıllardan beri Yahudi halkının da yaptığı budur. Pavlus bunları yazdığı zaman bile, onlar hâlâ yasaya kurtuluşun aracı olarak yapışıyorlar ve Rab İsa Mesih’i kabul etmiyorlardı.

Bugün bile Eski Antlaşma’yı okudukları zaman zihinleri aynı peçeyle örtülü kalıyor. Başka bir deyişle, elçi bu sözleri yazdığı zaman Eski Antlaşma’yı okuyan Yahudiler, Musa’nın peçenin altında onların atalarından sakladığı sırrı meydana çıkaramadılar. Yasanın yüceliğinin geçici olduğunu ve yasanın Rab İsa Mesih’te tamamlanmış olduğunu kavramadılar.

Çünkü bu peçe yalnız Mesih aracılığıyla kalkar. Buradaki peçe sözcüğü italik harflerle yazılıdır (çevirmenler öyle istemişlerdir) ve bazıları bunun peçe değil, Mesih’te geçerliliğini yitiren Eski Antlaşma olduğunu ileri sürerler. Biri Mesih’i kabul ettiği zaman, Eski Antlaşma’yı anlama konusundaki zorluğun yok olduğunu ifade eder. Hodge bunu çok iyi bir şekilde açıklar:

Eski Antlaşma yazıları, yalnızca Mesih’in gelişini önceden bildiren vahiy olarak anlaşılır. Mesih bilgisi, Eski Antlaşma’daki peçeyi kaldırır.15

3:15   Bu ayette durum biraz değişir. Peçe, Eski Antlaşma örneğinde Musa-nın yüzünde iken, şimdi Yahudi halkının yüreğini örtüyor. Doğruluğu hâlâ eylem ilkesiyle elde etmeye çalışıyorlar. Bu işin Golgota’daki çarmıhta Kurta-rıcı tarafından bitirilmiş olduğunu hiç anlamıyorlar. Yasanın kendilerini tama-men mahkum ettiğini anlamak istemiyorlar. Rab’bin kollarına merhamet ve lü-tuf için atılma gereği duymayarak, kurtuluşu kendi çabalarıyla kazanmaya çalı-şıyorlar.

3:16   16’ncı ayette, bir Yahudi’nin yüreğinin ya da bir halk olarak İsrail’in işaret edildiği düşünülebilir. Kim Rab’be döner ve İsa’yı Mesih olarak kabul ederse, o zaman peçe kaldırılır. Yani belirsizlik ortadan kalkar ve gerçek ortaya çıkar: Yasa’nın simgelediği ve resmettiği olayların, Tanrı’nın sevgili Oğlu’nda, İsrali’in Mesih’inde gerçekleştiğini görür. Eğer burada İsrail halkı belirtiliyorsa, o zaman bu ayet Romalılar 11:25, 26, 32’de önceden bildirildiği gibi İsrail halkının inanan bir bölümünün Rab’be döneceği güne –ki bu gelecektedir– işaret eder.

3:17   Pavlus Mesih’in Eski Antlaşma’nın anahtarı olduğunu vurguluyor. Burada bu gerçeği “Rab Ruh’tur” diyerek bir kez daha vurguluyor. Birçok çeviri, Ruh sözcüğünün baş harfini büyük yazar ve bu da Kutsal Ruh olarak yorumlanır. Ancak buradaki içerik, “İsa’ya tanıklık, peygamberlik ruhunun özüdür” (Va.19:10) gibi, Rab’bin Eski Antlaşma’nın ruhu olduğunu beyan eder. Eski Antlaşma’nın tüm kişilikleri ve öngörülen olayları Mesih’te gerçekleşir. Rab’bin Ruhu^16 neredeyse orada özgürlük vardır ifadesi, İsa Mesih’in Rab ya da Yehova olarak kabul edildiği her yerde özgürlük vardır anlamındadır. Bu, yasanın tutsaklığından özgürlük, Kutsal Yazılar’ı okurken ortaya çıkan belirsizlikten özgürlük ve O’nun yüzüne, perde olmadan bakma özgürlüğü anlamındadır.

3:18   Eski Antlaşma’da Rab’bin yüceliğini görmek için sadece Musa’ya izin verilmişti. Yeni Antlaşma’da ise hepimiz Rab’bin yüceliğini görme ayrıcalığına sahibiz. Musa’nın yüzü Rab’le konuştuktan sonra peçeyle örtülmeliydi, ama biz peçesiz bir yüze sahip olabiliriz. Günahımızı itiraf edip bıraktığımızda, Tanrı’ya ve kendimize karşı dürüst olduğumuzda peçesiz bir yüzle dolaşabiliriz. Hindistan’da Rab’be hizmet etmiş tecrübeli biri şöyle demiştir: “Günah peçesini, rol yapmayı, maske takmayı, uzlaşmak için her şeyi denemeyi, yanlış değerlendirmeleri, ‘hem evet hem hayır’ları bırakmalıyız.”

Bir sonraki adımsa Rab’bin yüceliğini görmek ya da yansıtmaktır. Yansıtan, Tanrı’nın sözüdür. Kutsal Kitap’a baktığımızda, Rab İsa’nın tüm görkemiyle göründüğünü fark ederiz. Onu henüz yüz yüze değil, Tanrı’nın sözündeki yansımasıyla görürüz.

Gördüğümüz şeyin, Rab’bin yüceliği olduğuna dikkat edin. Pavlus burada İsa’nın yeryüzünde insan olarak ahlaksal güzelliğini değil, O’nun şimdiki yüceliğini, Tanrı’nın sağında yüceltilişini düşünüyor.

Denny Mesih’in yüceliğini şöyle ifade eder:

Mesih, Baba’nın tahtını paylaşıyor: Kilisenin Başı, tanrısal lütfun doluluğunun sahibi ve bağışlayıcısı, dünyanın gelecek Yargıcı, tüm kötü güçlerin fatihi, kendisine inananlar için duacı olan, kısacası krallığına ait tüm haşmeti taşıyandır.17

Bizler dirilen, göğe çıkan ve yüceltilen Rab İsa Mesih’in yüceliğiyle meşgul olurken, O’na benzer olmak üzere değiştiriliyoruz. İşte inanlının kutsallığının sırrı buradadır: İnsan, Mesih’le meşgul olacağına, kendisiyle meşgul olursa, bu sadece yenilgiyle sonuçlanır. Başka şeylerle meşgul olmak düş kırıklığı yaratır. Rab’bin yüceliğiyle meşgul olduğumuzda, daha çok O’nun gibi oluruz.

Bu harika değişim süreci, yücelikten yüceliğe, yani yüceliğin bir derecesinden diğerine geçişle olur. Anında değişim başka bir meseledir. İnanlı yaşamında O’nun benzerliğini bir anda yeniden oluşturacak hiçbir deneyim yoktur. Bu bir kriz değil, süreçtir. Yasanın solan yüceliği gibi değil, devamlı artan bir yüceliktir.

Bu harika sürecin gücü, Tanrı’nın Kutsal Ruhu’dur. Rab’bin yüceliğine bakarken, O’nu incelerken, O’nu düşünürken, hayranlıkla O’nu seyrederken, Ruh olan Rab, Mesih’e benzeyiş mucizesini yaşamlarımızda gerçekleştirir.

Darby İstefanos’un Rab’be bakarken nasıl değiştirildiğini şöyle dile getirir:

Bunu, İstefanos taşlanırken gözlerini göğe dikip Baba Tanrı’nın ve İsa’nın yüceliğine bakışında görürüz. Mesih, “Baba, onları bağışla, çünkü ne yaptıkların bilmiyorlar” demişti. Tanrı’nın yüceliğindeki İsa’nın görünümü İstefanos’un, “Ya Rab, bu günahı onlara yükleme” diye dua etmesini sağlar. Mesih çarmıhta, “Baba, ruhumu senin ellerine bırakıyorum” der. İstefanos ise, “Rab İsa, ruhumu al” der. O, Mesih’e benzer olmak üzere değiştirilir.18

Yeni Antlaşma’nın yüceliğini bir düşünün. Eski Antlaşma’da tek bir adamın yüzünde yücelik varken bugün bu, Mesih’in çarmıhta akıttığı kana karşılık Tan-rı’nın her çocuğunun aldığı ayrıcalıktır. Tanrı’nın yüceliğini sadece yüzümüzde yansıtmak yerine, Yeni Antlaşma’da hepimiz yücelik üstüne yücelikle O’na benzer olmak üzere değiştiriliyoruz. Bu da Ruh olan Rab sayesinde oluyor. Musa’nın yüzü yüceliği yansıtırken, bizim yüzümüz içimizde bulunan yüceliği yayar.

Böylece Pavlus, mistik ve ruhsal derinliği olan Yeni Antlaşma yorumunu ve bunun Eski Antlaşma’yla kıyaslanmasını sona erdirir.

E. Müjdeyi En Açık Biçimde Öğretme Zorunluluğu (4:1-6)

4:1   Pavlus 4’üncü bölümün ilk altı ayetinde Mesih’in her hizmetkarının müjdenin bildirisini yalınlaştırma sorumluluğunun ciddiyetini vurgular. Hiçbir şey saklanmamalı ve gizemli olmamalıdır. Her şey açık, dürüst ve içten olmalıdır.

Pavlus, kendisini olağanüstü bir şekilde Yeni Antlaşma’nın bir hizmetkarı kılmış olan Tanrı’dan söz etmekte. Ve şimdi konuya bu noktadan yaklaşır. İsa Mesih’e bağlı hizmetin yüceliğini anlamak, Pavlus gibi birinin cesaretini yitirmesini engeller. Elbette ki, bu hizmette moral bozacak ve onu üzebilecek çok şey vardı, ancak Rab gerektiği zaman yardım edecek merhamet ve lütfu verir. Bu nedenle, cesaretsizliğin nedeni ne olursa olsun, önemli olan, cesaretlendirmenin üstünlüğüdür.

Pavlus cesaretini yitirmedi. Başa çıkılamaz gibi görünen engeller karşısında yılmadı, cesurca savaştı.

4:2   Phillips 2’nci ayeti oldukça renkli bir biçimde açıklar:

Asla hokus pokus yapmayız ve kurnazca yapılan hilelere başvurmayız. Tanrı’nın sözünü dürüst olmayan bir biçimde çarpıtmayız. Gerçeği açıkça konuşur ve Tanrı’nın önünde her insanın vicdanına kendimizi tavsiye ederiz.

Burada elçi yine Korint’teki kiliseye gelmiş olan sahte öğretmenleri düşünüyor. Bu öğretmenlerin yöntemleri daima kötü güçler tarafından kullanılan yöntemlerin aynısıydı; yani günah işlemek için baştan çıkarmalar, gerçeği kurnazca karıştırmak, hile dolu savlar kullanmak ve Tanrı’nın sözünü çarpıtmaktı. “Hileye başvurmayız, Tanrı’nın sözünü de çarpıtmayız.” Pavlus kuşkusuz bu kişilerin vakit geçirmek için başvurdukları en sevdikleri uğraşıyı –yasayla lütfu karıştırmaya çalışmayı– ima ediyor.

Elçinin yönteminin farklılığı şu sözlerde ifade edilir: “Gerçeği ortaya koyarak kendimizi Tanrı’nın önünde her insanın vicdanına tavsiye ederiz.” Gerçeği ortaya koymak, iki şekilde olabilir. 1- Gerçeği açık bir biçimde konuştuğumuz zaman ortaya koyarız. 2- Gerçeği başkalarının önünde yaşayarak ve onların bu örneği görmesini sağlayarak ortaya koyarız. Pavlus bu iki yöntemi de kullandı. Müjdeyi yaydı ve müjdeye kendi yaşamında da itaat etti. Böyle yaparak kendisini Tanrı’nın önünde her insanın vicdanına tavsiye etmeye çalıştı.

4:3   Elçi, Tanrı’nın gerçeğini insanlara açıklamak için hem kural hem de uygulama açısından ne kadar özen gösterdiğinden söz etmektedir. Müjde bazılarına örtülü geliyorsa, bu kesinlikle Tanrı’nın hatası değildir; Pavlus bunun kendi hatası olmasını da istemez. Buna karşın yine de bunu bazılarının anlayamadığının farkındadır. Bunlar mahvolanlardır. Bu kişiler neden böylesine kördür? Bunun yanıtı bir sonraki ayette verilmektedir.

4:4   Suçlu Şeytan’dır. Burada bu çağın ilahı olarak adlandırılır. İnanmayanların zihinlerini peçeyle örtmeyi başarmıştır. Şeytan, Mesih’in yüceliğini bildiren müjdenin ışığı onların üzerine doğmasın, kurtulamasınlar diye onları daimi bir karanlıkta bırakır.

Evrende güneş devamlı parlıyor. Bunu her zaman görmüyoruz, ancak bunun nedeni güneşle aramıza bir şeyin girmiş olmasıdır. İşte, müjde için de aynı şey geçerlidir. Müjdenin ışığı daima parlıyor. Tanrı daima insanların yüreğinde parlamak için uğraşıyor. Ancak Şeytan, Tanrı’yla imansızlar arasına çeşitli engeller koyuyor. Bu, gururdan, isyandan ya da insanın kendini haklı bulmasından kaynaklanan yüzlerce şeyden biri olabilir. Bunların hepsi müjdenin ışığının parlamasını önlemek için etkin bir biçimde işler. Şeytan insanların kurtulmasını istemez.

Müjde yüceltilmiş Mesih’le ilgilidir. İmanlıların görüşüne sunulan Nasıralı bir marangozla ilgili değildir. Utanç çarmıhına gerilmiş Mesih’le de ilgili değildir. Ancak ölen, gömülen, dirilen ve şimdi de gökte Tanrı’nın sağında olan Rab İsa Mesih ile ilgilidir. O, imanlının imanının nedenidir – Cennette yüceltilmiş Tanrı Oğlu.

4:5   Bu ayette bir vaiz için hem en zayıf, hem de en güçlü temayı birlikte görürüz. En zayıf tema kendimizken, en güçlü tema da Rab Mesih İsa’dır.

Öyle ki, Yahudiliği öğretenlerin kendilerinden söz etme gibi bir alışkanlıkları vardı. Pavlus kendisini bu gibi kişilerden ayırt eder. O, böylesine değersiz bir konuda ders vererek insanların zamanını boş yere harcamazdı. Onun işlediği konu Rab İsa Mesih’tir. Erkekleri ve kadınları, İsa Mesih’in önünde diz çökmeye istekli ve O’na yaşamlarının Rab’bi olarak saygı gösterecekleri duruma getirmeye çalıştı.

Elçi temasını, “İsa’nın uğruna kullarınız” şeklinde ifade etti. Böyle yaparak kendisini ve yanında çalışanları geri planda bırakmış oldu. Onlar sadece kullar olup insanları Rab İsa’ya getirecek herhangi bir konuda yardıma hazırdılar.

4:6   Pavlus, burada bir günahkarın Rab’be dönüşüyle, evrende güneşin doğuşuyla ilk ışıkların belirişini karşılaştırır.

Tanrı karanlıktan ışığın parlamasını buyurdu. “Tanrı, ‘Işık olsun’ diye buyurdu ve ışık oldu” (Yar.1:3).

Pavlus, karanlıktan ışığın parlamasını buyuran Tanrı’nın, yüreklerimizi de aydınlattığını söylüyor. Bu ne kadar muhteşem bir şey! Yaratılışta Tanrı önce ışığın olmasını buyurdu. Yeni yaratılışta ise Tanrı’nın bizzat kendisi yüreklerimizi aydınlatıyor. Bu, ne kadar daha özel bir iş!

Yaratılış kitabının 1’inci bölümünün ilk kısmında geçen olaylar yeni yaratılışta olanların bir resmidir. Tanrı insanı masum bir varlık olarak yarattı. Ancak günah araya girdi ve günahla birlikte büyük bir karanlık geldi.

Tanrı’nın Ruhu ilk yaratılıştan sonra suların üzerinde dalgalandığı gibi, müjde duyurulduğunda da kişinin yüreğinde hareket eder.

Tanrı, sonra bu kişiye günahkar olduğunu ve bir Kurtarıcıya ihtiyacı olduğunu göstererek yüreğini aydınlatır. “Yaratılış bölümündeki yaratılış olayı, ışıkla başladı ve aynı şekilde ruhsal yaratılış da ışıkla başlar. Tanrı, Kutsal Ruh’la ‘yüreklerimizi aydınlatır’ ve böylece ruhsal yaşam başlar.”

Bu ayet, Tanrı’nın yüreklerimizi neden aydınlattığını açıklamaya devam eder. Bazı çeviriler şöyle der: Tanrı’nın yüceliğini tanımamızdan doğan, İsa Mesih’in yüzünde parlayan ışığı bize vermek için yüreklerimizi aydınlattı. Buradan O’nun amacının Tanrı’nın yüceliğini tanımamızdan doğan ışığı bize vermek olduğu anlaşılır. Ancak J.N. Darby yeni çevirisinde bu ayette önemli bir değişikliği vurgular: “İsa Mesih’in yüzünde parlayan Tanrı’nın yüceliğini tanımamızdan doğan parlaklığı bize vermek için yüreklerimizi aydınlattı.” Başka bir deyişle, Tanrı sadece bu bilgiyi bize vermek için değil, bizim aracılığımızla bu bilginin başkalarına da parlaması için yüreklerimizi aydınlattı. “Bereketlerimizin ve uygulamalarımızın durağı değil, kanallarıyız.”

Bunun Kutsal Yazılar’a ilişkin örneği Pavlus’un kendi yaşamında görülür. Şam yolundayken, Tanrı onun yüreğini aydınlattı. Nefret etmiş olduğu ve Yahudi mezarlığında gömülü olduğunu düşündüğü kişinin yüce Rab olduğunu anladı. O günden sonra İsa Mesih’in yüzünde parlayan, Tanrı’nın yüceliğini tanımamızdan doğan ışığı yaymaya başladı.

F. Göksel Geleceğe Sahip Toprak Kap (4:7-18)

4:7   Elçi Pavlus, bildiriyi açık bir şekilde duyurmasının zorunluluğundan söz ettikten sonra, şimdi de muhteşem bir hazine olan bu müjdenin insanlara teslim edilmiş olmasını düşünür. Hazine, müjdenin yüceltilmiş bildirisidir. Öte yandan toprak kap da çelimsiz insan bedenidir. İkisinin arasındaki çelişki çok büyüktür. Müjde, yıldız gibi parıldayan değerli bir elmas gibidir. Böylesine değerli bir elmasın çelimsiz, zayıf bir toprak kaba teslim edilmiş olduğunu bir düşünün!

Toprak kaplar, çirkin, bozulmuş

Kimsenin bilemediği zenginliği taşıyan,

Işıl ışıl parlayan Göksel Hazine

Aşağıda, kutsallarda beliren Mesih!

Kırık, zayıf, ama taşıyan kaplar

Açlık çağları boyunca,

Cömert elin verdiği zenginlikler,

Tanrı’nın büyük Armağanı, değerli Oğlu!

Daha aşağıda, daha kırık olmak

Fark edilmeyen, değersiz, bilinmeyen

Mesih’le ve yalnızca Mesih’le

Doldurulan kap kutsaldır Tanrı’ya!

Görkemi gölgeleyen dünyasallıktan

Işığını karartan benlikten özgür.

Mesih’in harika öyküsünü anlatan kaplar

Kırılmış ve boş – O’nunla dolu!

– Tr. Frances Bevan

Tanrı bu hazinenin neden toprak kap içinde olmasını onayladı? Bunun yanıtı, üstün gücün bizden değil, Tanrı’dan kaynaklandığının bilinmesidir. Tanrı, insanların diğer araçlarla değil, bizzat O’nun güç ve üstünlüğüyle ilgilenmesini ister. Bu nedenle de müjde bildirisini bilinçli olarak, genelde zayıf ve güçsüz insanlara teslim eder. Tüm övgü ve yüceliğin yaratığa değil, Yaratıcı’ya gitmesi lazımdır.

Gücümüzü aşan görevi bulmak

Gizli bir sevinçtir; bulmaması gereken,

Zerre kadar iyilik söz konusu olacaksa

Hamtlar O’nadır, bize değil.

Jowett şöyle der:

Kap, hazinenin yüceliğini çaldığında, mücevher kutusu içindeki mücevherden daha çok ilgi çektiğinde yanlış giden bir şey vardır. Önceliği resim yerine çerçeve aldığında ve ziyafette kullanılan takımlar yemekten daha önemli olduğunda vurguda bir çarpıklık olduğu anlaşılır. İman hizmetinde “üstün gücün” Tanrı’dan değil, bizden kaynaklanışında ölümcül bir şey vardır. Böyle bir üstünlük geçicidir ve ot gibi çabucak solup unutulacaktır.19

Pavlus’un 7’nci ayeti yazarken Hakimler 7’deki bir olayı düşündüğü hemen hemen kesindir. Orada Gidyon’un ordusuna borular, boş testiler ve testilerin içinde yakılmak üzere çıralar verdiği anlatılır. Belirlenen işaret verildiğinde adamları boruları çalıp testileri kıracaklardı. Testiler kırıldığında içindeki çıralar parlak bir biçimde yandı ve bu düşmanı korkuttu. Arkalarında üç yüz kişi yerine, büyük bir ordu olduğunu sandılar. Buradaki ders, Gidyon’un durumunda ışığın sadece testilerin kırılmasıyla parlaması gibi, müjdenin bağlantısının da böyle olduğudur. İnsana özgü tüm araçlar kırıldığında ve Rab’be teslim olunduğunda, müjde bütün görkemiyle hepimiz aracılığıyla parlar.

4:8   Elçi, hazinenin toprak kaplara teslim edilmiş olmasından dolayı görünüşte bir tarafta yenilgi olduğunu, ama öte tarafta daimi bir zafer olduğunu açıklamaya devam eder. Dış görünüşte zayıflık, ama gerçekte kıyaslanamaz bir kuvvet vardır. Her yönden sıkıştırılmışız, ama ezilmiş değiliz derken, düşmanları ve zorluklar tarafından devamlı sıkıştırıldığını, ama bildiriyi özgürce duyurmasının tamamen engellenemediğini ifade ediyor.

“Şaşırmışız, ama çaresiz değiliz.” Pavlus sık sık karşılaştığı zorluklara karşın bir çözümün olabileceğini bilmiyordu, ama Rab onun asla çaresizlik noktasına gelmesine izin vermedi. Asla kaçışın imkansız olduğu bir duruma düşürmedi.

4:9   “Kovalanıyoruz, ama terk edilmiş değiliz.” Zaman zaman düşmanın soluğunu ensesinde hissedebilirdi, ama Rab onu asla terk edip düşmana bırakmadı. “Yere yıkılmışız, ama yok olmuş değiliz” ifadesi, Pavlus’un birçok defa ağır bir biçimde yaralandığını, ama Rab’bin onu müjdeyi duyurması için kaldırdığını belirtir.

New Bible Commentary 8 ve 9’uncu ayetleri şöyle açıklar: “Kuşatıldı, ama sakatlanmadı; ne yapacağını bilmedi, ama asla umutsuz bırakılmadı; insanlar tarafından yakalandı, ama asla Tanrı tarafından terk edilmedi; sık sık düşürüldü, ama asla yok edilmedi.”

Rab’bin, hizmetkarının bu kadar çok deneme ve zorluklardan geçmesine neden izin verdiğini merak edebiliriz. Yolu bu kadar engebeli olmamış olsa, onun Rab’be çok daha iyi hizmet edebilecek olduğunu düşünebiliriz. Ancak Kutsal Yazılar bunun tersini öğretiyor. Tanrı, görkemli bilgeliğiyle, hizmetkarlarının başına hastalık, üzüntü, elem, zorluk ve sıkıntıların gelmesini uygun görür. Bütün bunlar toprak testilerin kırılması ve böylece müjdenin ışığının daha çok parlayabilmesi için planlanır.

4:10   Tanrı’nın hizmetkarının yaşamı devamlı “ölen” bir yaşamdır. Rab İsa’nın kendisi yeryüzündeyken nasıl devamlı şiddete ve eleme maruz kaldıysa, O’nun izinden gidenler de aynı davranışla karşılaşacaklardır. Ancak bu yenilgi anlamına gelmez. Bu zaferin yoludur. Biz böyle gün be gün ölürken, başkaları bereketlenir.

Ancak bu şekilde İsa’nın yaşamı bedenlerimizde görülebilir. İsa’nın yaşamı burada O’nun yeryüzündeki insan olarak yaşamını değil, cennette Tanrı’nın yüceltilmiş Oğlu olarak şimdiki yaşamını belirtir. Dünya, Mesih’in yaşamını, dünyada kişisel ve bedensel olarak bulunmazken, nasıl görebilir? Bunun yanıtı, biz imanlıların Rab’bin hizmetinde acı çekerken O’nun yaşamının bedenlerimizde açıkça görülmesidir.

4:11   Ölümden gelen yaşam düşüncesi 11’inci ayette de devam eder. Bu, varlığımızın en derin ilkelerinden biridir. Yaşamımızı devam ettirmek için yediğimiz et, hayvanların ölümüyle sağlanır. Ruhsal alanda da bu böyledir. “Şehitlerin kanları, inanlılar topluluğunun tohumlarıdır.” Kilise ne kadar elem çekerse, Rab’bin sözü o kadar çok yayılır.

Ancak bu gerçeği kabul etmek bizim için zordur. Rab’bin hizmetkarının başına bir zorluk geldiğinde, bunu bir facia olarak algılarız. Ancak bu, Tanrı’nın normal davranışıdır. İstisna değildir. İsa uğruna sürekli ölüme maruz kalmak, İsa’nın yaşamının ölümlü bedenlerimizde açıkça görülmesinin tanrısal biçimidir.

4:12   Elçi burada Korintliler’e, kendisinin sürekli acı çekmesiyle onların yaşama sahip olacaklarını anımsatarak tüm söylediklerini özetler. Pavlus’un müjdeyle Korint’e gidebilmesi için tarifi mümkün olmayan zorluklardan geçmesi gerekiyordu. Ama bunlara değdi, çünkü Rab İsa’ya iman etmiş olduklarından şimdi sonsuz yaşamları vardı. Pavlus’un fiziksel acısı ve kaybı başkaları için ruhsal kazanç oldu. Robertson, “Onun ölümü, hizmetinden yararlananların iyiliği için etkin oldu”20 der.

Hastalandığımızda Rab’be yakarma ve bizi hastalıktan kurtarmasını isteme eğilimimiz vardır. Öyle ki, O’na daha iyi hizmet edebilelim. Belki de zaman zaman Tanrı’ya sıkıntılarımız ve hastalıklarımız için de şükretmeliyiz ki Mesih’in gücü üzerimizde olabilsin.

4:13   Elçi, müjdenin teslim edildiği insanın sürekli günah işleme eğilimi ve zayıflığından söz etmektedir. Peki, bütün bunlara karşı onun tutumu nedir? Yenildi mi, cesaretini mi kaybetti, yoksa ümitsizliğe mi kapıldı? Hayır. İman, müjdeyi duyurmaya devam etmesini sağlıyor, çünkü Pavlus bu yaşamın acılarının ötesinde, anlatılamaz yüceliklerin olduğunu biliyor.

Mezmur 116:10’da şöyle yazar: “İman ettim, bu nedenle konuştum.” Mezmur yazarı, Rab’be güvendi ve bu nedenle de söyledikleri imanının sonucu oldu. Pavlus, burada kendisi için de aynı şeyin geçerli olduğunu söylüyor. Pavlus, bu sözleri söyleyen Mezmur yazarının sahip olduğu iman ruhuna sahipti. Bu nedenle şöyle der: “Biz de inanıyor ve bu nedenle konuşuyoruz.”

Pavlus’un yaşamındaki dertler ve acılar onu susturamadı. Nerede gerçek iman varsa, orada bunun ifadesi olmalıdır. Sessiz kalamazdı.

İsa Mesih’e inanıyorsanız,

Kesinlikle söz edin O’ndan;

Küçük duruma düşseniz bile;

Konuşun, seviyorsanız O’nu.

İsa’ya inanıyor ve O’nu

Kurtarıcı olarak kabul ediyorsanız,

Ruh’u üzmemek için,

Söyleyin bunu, ertelemeyin.

4:14   Pavlus’un devamlı ölüm tehlikesiyle karşı karşıya kalması ve bundan sarsılmaması bize tuhaf gelse de, bunun yanıtını 14’üncü ayette buluruz. Onun korkusuzca Tanrı’nın bildirisini söylemesindeki sır işte budur. Bu yaşamın her şey olmadığını biliyordu. İmanlı için dirilişin kesin olduğunu biliyordu. Rab İsa’yı ölümden dirilten Tanrı, Elçi Pavlus’u da İsa’yla diriltecek ve Korint-liler’le birlikte onu kendi yanına alacaktı.

4:15   Elçi, önündeki dirilişin kesinliği ve umuduyla, zorluklardan geçmeye razıydı. Bütün bu elemlerin neden olduğu iki sonucu da biliyordu. Korintliler için bereketi çoğalttılar ve böylelikle Tanrı’nın yüceliği için şükranın artmasını sağladılar. Bu iki neden Pavlus’un söylediği ve yaptığı her şeyde etkindi. Onu ilgilendiren Tanrı’nın yüceliği ile imanlı kardeşlerinin bereketiydi.

Pavlus, ne kadar çok elem çekerse Tanrı’nın lütfunun başkalarına o kadar çok ulaşabildiğini kavradı. Daha çok insan kurtuldu ve Tanrı’ya daha çok şükran sunuldu. Tanrı’ya daha çok şükran sunuldukça da Tanrı daha çok yüceltildi.

The Living Bible bu ayetin özünü şu açıklamada yakalamışa benziyor:

Bizim bu elemlerimiz sizin yararınızadır. Sizden daha çok kişi Mesih’e kazanıldıkça, daha çok kişi O’na iyiliğinden dolayı şükredecek ve Rab daha çok yüceltilecektir.

4:16   Pavlus sahip olduğu dirilişin kesinliği ve umudundan dolayı her çeşit elem ve tehlikelerden geçmeye razı olduğunu açıklamıştır. İşte bu nedenle cesaretini yitirmedi. Bir yandan fiziksel varlığı sürekli harap oluyorsa da, öte yandan zor koşullara rağmen devam etmesini sağlayan ruhsal bir yenilik vardı.

“Dış varlığımız harap oluyor” ifadesini biraz açıklamak gerekir. Bu hepimizin bedenlerinde görülmektedir! Ancak Pavlus burada Tanrı’nın hizmet için gerekli gündelik gücü vermesinden dolayı seviniyor. “Ne kadar çok mermer harcanırsa, heykel o kadar çok büyür” diyen Michelangelo’nun bu sözlerinde ne kadar büyük bir gerçeklik payı vardır.

Ironside şu yorumu yapar:

Bedenlerimizin her yedi yılda bir tamamen değiştiğini duyarız... Buna karşın aynı kişiler olduğumuzun bilincindeyiz. Kişiliğimiz yıldan yıla değişmez; ancak büyük değişime gelince, o da gelecektir. Kelebekteki yaşamla tırtıldaki yaşam aynıdır.21

4:17   Elçi Pavlus’un dayandığı sıkıntıları okuduktan sonra, bunlardan hafif sıkıntılar diye söz edebilmesini anlamamız zor olabilir. Bu sıkıntılar hiç de hafif değildi. Acı verici ve zalimce sıkıntılardı.

Bu konuyla ilgili açıklama Pavlus’un karşılaştırmasında görülür. Sıkıntıları bu dünyadaki anlamıyla düşünürsek bize çok ağır gelebilir, ancak gelecekteki sonsuz yücelikle^22 karşılaştırıldığında hafif kalır. Hafif sıkıntılar geçicidir. Oysa yücelik sonsuzdur. Bu dünyada sıkıntılardan çıkardığımız dersler, gelecek dünyada bize bol meyve verecektir.

Moorehead şu gözlemi yapar: “Dünyadayken içimize küçücük bir sevinç girer; oraya vardığımızda ise biz sevincin içine gireceğiz. Burada birkaç damla varken, orada bir okyanus var.”23

Bu ayette, F.E. Marsh’ın işaret ettiği gibi, tırmananı yormayacak, ama ruhuna anlatılamaz bir rahatlıkla teselli verecek bir piramit vardır.

Yücelik

Yüceliğin ağırlığı

Yüceliğin sonsuz ağırlığı

Yüceliğin artan sonsuz ağırlığı

Yüceliğin daha çok artan sonsuz ağırlığı

Yüceliğin çok daha fazla artan sonsuz ağırlığı^24

4:18   Bu ayetteki görünen sözcüğü sadece insan görüşünü betimlemez; aksine önemli olarak algılanan bir şeyin ana fikrini ifade eder. Görünen şeylere

gelince, bunlar insanın varlığının hedefini oluşturmazlar. Bunlar burada öncelikle Pavlus’un dayandığı zorlukları, sıkıntıları ve acıları belirtir. Bunlar onun hizmetinin doğal sonucuydu; hizmetinin en önemli hedefi görünmeyenlerdir. Bu, Mesih’in yüceliğini, bir kardeşin bereketini ve yargı kürsüsünde Mesih’in sadık hizmetkarını bekleyen ödülü de kapsayabilir.

Jowett bunu şöyle yorumlar:

İlkini görebilmek görüştür, ikincisini görebilmek ise anlayıştır. İlk görüşün şekli doğal, ikincisininki ise ruhsaldır. İlkinin temel organı akıl, ikincisininki ise imandır... Kutsal Yazılar’da görüşle anlayış arasındaki tezat devamlı gösterilir ve her yerde bize birinin yetersizliğini ve cimriliğini, diğerinin doluluğu ve genişliği ile karşılaştırmamız öğretilir.25

G. Mesih’in Yargı Kürsüsünün Işığında Yaşamak (5:1-10)

Bundan sonraki ayetler daha öncekilerle yakından ilgilidir. Pavlus şimdiki elem ve sıkıntılarıyla, gelecekteki yücelikten söz etmektedir. Bu, onu ölüm konusuyla karşı karşıya getirir. Bu bölümde Tanrı’nın sözü içinde ölümle ilgili en etkileyici açıklamayı ve imanlının bununla ilişkisini görürüz.

5:1   Elçi, 1’inci ayette şimdiki ölümlü bedenlerimizden dünyasal çadır olarak söz eder. Çadır devamlı bir konut olmayıp gezginlerin kullandığı geçici bir konuttur.

Ölümden bu dünyasal çadırın yıkılması olarak söz edilir. Çadır ölüm anında sökülür. Beden mezara girerken, imanlının ruhuyla canı Rab’le birlikte olmaya gider.

Pavlus bu bölümü, dünyasal çadırının yıkılması durumunda (daha önceki ayetlerde söz edilen acıların sonucu olarak) göklerde Tanrı’nın sağladığı bir konut, elle yapılmamış ve sonsuza dek kalacak bir eve sahip olduğunu bilmenin güveniyle açar. Çadırla konut arasındaki ayrıma dikkat edin. Geçici çadır sökülür, ama daimi ev imanlıyı göğün ötesindeki yerde bekler. Bu, Tan-rı’nın sağladığı bir konuttur, ki bu da bunun bize Tanrı tarafından verildiği anlamındadır.

Dahası, elle yapılmamış bir evdir bu. Pavlus bunu neden söylüyor? Şimdiki bedenlerimiz elle yapılmamıştır; bu nedenle gelecekteki yüceltilmiş bedenlerimizin de elle yapılmayacağını neden vurgulamak zorunda kalıyor? “Elle yapılmamış” ifadesinin anlamı, “bu yaratılıştan olmayan demektir. Bu konu İbraniler 9:11’de açıklanır: “Mesih, gelecek olan iyi şeylerin başkâhini olarak ortaya çıktı. İnsan eliyle yapılmamış, yani bu yaratılıştan olmayan daha büyük, daha yetkin çadırdan geçti.” Pavlus’un 2.Korintliler 5:1’de söylediği şudur: Şimdiki beden-lerimiz bu dünyadaki yaşama uygun olmasına karşın, gelecekteki yüceltilmiş bedenlerimiz bu yaratılıştan olmayacaktır. Özellikle cennetteki yaşam için tasar-lanacaktır.

İmanlının gelecekteki bedeni, göklerde sonsuza dek kalacak olarak da betimlenir. Bu beden artık hastalıklara, çürümeye, ölüme maruz kalmayacak bir beden olup göklerdeki evimizde sonsuza dek dayanacaktır.

Bu ayetten imanlının öldüğü anda bu konutu Tanrı’dan alacağı gibi bir izlenim olabilir, ama öyle değildir. Yüceltilmiş bedenini, Mesih kendi topluluğu için geri gelinceye kadar almayacaktır (1Se.4:13-18). İmanlıya olacak olan şudur: Ölüm anında ruhuyla canı göğün yüceliklerini bilinçli olarak tadabileceği yere Mesih’le beraber olmaya gider. Bedeni mezara konur. Rab’bin geri dönüş zamanında toprak olan bedeni mezardan kalkacak, Tanrı ona yeni, yüceltilmiş bir şekil verecek ve o da sonra ruh ve canla birleşecek. Ölüm ve Mesih’in kutsalları için geleceği zaman arasında, imanlının bedenden ayrılmış bir durumda olacağı söylenebilir. Ne var ki bu, onun cennetin tüm sevinç ve mutluluğunun farkında olmadığı anlamına gelmez. Farkındadır!

1’inci ayeti bitirmeden önce, “göklerde elle yapılmamış sonsuza dek kalacak ev” ifadesinin üç temel yorumu olduğundan söz etmeliyiz.

1. Gökler.

2. Ölümle diriliş arasındaki ara beden.

3. Yüceltilmiş beden.

Evin kendisi cennet olamaz, çünkü göklerde sonsuza dek kalacak ve “göksel” (5:2) olduğu söyleniyor. Ara bedene gelince, Kutsal Yazılar böyle bir bedenden hiç söz etmez. Dahası, elle yapılmamış ev, göklerde sonsuza dek kalacak diye betimlenir, bu da ara beden için geçerli olamaz. Üçüncü görüşte ev, yüceltilmiş bedenin dirilişidir ve doğrusu da budur.

5:2   Şimdiki ölümlü bedenlerimizin bizi ruhsal yaşamlarımızda sınırlamasından dolayı acı çekiyoruz. En büyük arzumuz göksel evimizi giyinmektir.

Elçi bu ayette çadır örneğinden giyinme örneğine geçer. Bunun açıklaması şudur: Pavlus, çadırcı olduğundan çadırla giysi için kullanılan kumaşın benzer olduğunu anladı. Her durumda, yüceltilmiş bedene kavuşmaya özlem duyduğu açıktır.

5:3   Bu ayetteki “çıplak” kelimesi ne anlama gelir? Kurtulmamış birinin Tanrı’nın önünde doğruluk giysisiyle giyinmediği anlamına mı gelir? Kişinin, kurtulmuş olmasına rağmen Mesih’in yargı kürsüsünde ödülsüz kalacağını mı belirtir? Yoksa kurtulan kişinin, ölüm anıyla diriliş arasında bir bedene sahip olmayacağı ve bedensiz bir ruh anlamında çıplak olacağını mı belirtir?

Bunun, bedensiz ya da çıplak anlamına geldiğini anlaşılmaktadır. Pavlus, arzusunun ölüm ve ölümle gelen bedensizlik durumu olmadığını, aksine ölmüş olanların yüceltilmiş bedenlerine sahip olacakları Rab İsa Mesih’in gelişi olduğunu söylüyor.

5:4   3’üncü ayetteki yorumumuzun doğruluğunu 4’üncü ayetten anlıyoruz. Elçi şöyle diyor: Şimdiki dünyasal çadırda yaşayan bizler ağır bir yük altında inliyoruz. Asıl istediğimiz soyunmak değil, giyinmektir. Başka bir deyişle, imanlının ümit ettiği ölüm, Mesih’in kutsallarıyla gökte buluşma değil, Mesih’le gökte buluşulduğunda imanlıların artık ölümsüz bir bedene sahip oluş-larıdır.

5:5   İşte bizi bu amaç, yani bedenin kurtulması için hazırlamış olan Tanrı’dır. Bizim için planladığı görkemli amaçlarının zirvesini bu oluşturacaktır. Şimdi ruh ve can olarak kurtulduk, ama o zaman bu kurtuluş, bedeni de kapsayacaktır. Bunu bir düşünün. Tanrı bizi bu amaçla, göklerde elle yapılmamış ve sonsuza dek kalacak ev için yarattı.

Yüceltilmiş bir bedene sahip olacağımızdan nasıl emin olabiliriz? Bunun yanıtı bize güvence olarak Ruh’u vermiş olan Tanrı’dır. Daha önce açıklanmış olduğu gibi, her imanlının içinde yaşayan Tanrı’nın Ruhu, Tanrı’nın imanlıya vaat ettiklerinin hepsinin gerçekleşeceğine dair bir güvencedir. Tanrı’nın Ruhu-nun Kendisi bir güvencedir. Öyle ki, Tanrı’nın bize kısmi olarak vermiş ol-duğu, bir gün tamamen bizim olacaktır.

5:6   Bu gerçeklerin güvencesi Pavlus’un daima cesaretli olmasını sağladı. Bedende kaldığı sürece Rab’den uzak olduğunu biliyordu. Bu, Pavlus için sevinç verici bir durum değildi, ama burada Mesih’e hizmet edebildiği ve Tanrı-nın halkına faydalı olabildiği takdirde bu duruma razıydı.

5:7   “Gözle görülene değil, imana dayanarak yaşarız” gerçeği, Rab’den uzak olmamızın bir kanıtıdır. Fiziksel gözlerimizle Rab’be hiç bakmadık. Yalnızca imanla O’nu gördük. Bedende kaldığımız sürece, gerçek yaşamdan uzak bir yaşama sahip oluruz.

5:8   8’inci ayet 6’ncı ayetteki fikri yeniden ele alıp tamamlar. Pavlus’un, ümidinden dolayı cesareti vardır ve bunun için de şu sözleri rahatlıkla söyleyebiliyor: “Cesaretimiz vardır diyorum ve bedenden uzakta, Rab’bin yanında olmayı yeğleriz.” Bernard’ın dediği gibi, “Cennete hasret.”

Bu ayet, elçinin söylemekte olduğu şeyle çelişiyor gibi görünebilir. Önceki ayetlerde yüceltilmiş bedeni özlemekteydi. Ancak burada bedenden uzakta, Rab’bin yanında olmayı yeğlediğini söylüyor. Yani ölümle kutsalların gökte Rab’le buluşacağı an arasındaki bedensiz durumu yeğliyor.

Ancak bu durumda hiçbir çelişki yoktur. İmanlı için üç olasılık vardır ve asıl konu birinin daha çok tercih edilmesidir. Sahip olduğumuz ölümlü bedende şimdiki yaşam vardır. Ölümle Mesih’in gelişi arasındaki bedensiz, ama ruh ve canın bilinçli olarak Mesih’in huzurundan tat aldığı durum vardır. Ve Rab İsa’nın tekrar gelişinde yüceltilmiş bedenlere kavuştuğumuz zaman kurtuluşumuzun tamamlanması olayı vardır. Pavlus, bu bölümde birinci durumun iyi, ikinci du-rumun daha iyi ve üçüncü durumun da en iyisi olduğunu öğretiyor.

5:9   İmanlının emeli Rab’bi hoşnut etmek olmalıdır. Kurtuluşu, yaptığı iyi işlere bağlı olmadığından, ödülü gelecekte doğrudan Rab’be olan bağlılığıyla doğru orantılı olacaktır. Bir imanlı, imanın kurtuluşla ve işlerin de ödülle bağlantılı olduğunu daima anımsamalıdır. İşlerle değil, iman yoluyla, lütufla kurtulur; ancak kurtulunca iyi işler yapma konusunda gayretli olmalıdır. Gayret ettikçe ödül alacağına şüphe yoktur.

Pavlus, gerek bedende, gerek bedenden uzakta Rab’bi hoşnut etmek gerektiğine dikkat çeker. Bu, ister yeryüzünde, ister Mesih’in yargı kürsüsünün önünde olsun, yeryüzündeki hizmetinin Rab’bin yüreğini sevindirecek biçimde planlandığı anlamına gelir.

5:10   Her birimiz Mesih’in yargı kürsüsü önünde görünecektir. Bu nedenle Mesih’i hoşnut etmemiz gereklidir. Aslında mesele orada görünmek değil, O’nunla yüz yüze gelmektir. Bir çeviri haklı olarak, “Yaşamımızı tümüyle Mesih’in yargı kürsüsünün önüne sermeliyiz” der. Hastaneye gitmek başka bir şey, doktorun orada bizi muayyene etmesi başka bir şeydir. Mesih’in yargı kürsüsü, yaşamlarımızı Mesih’e hizmet ettiğimiz ölçüde, olduğu gibi açığa çıkaracaktır. Sadece hizmetimizin niteliğini değil, bunu nasıl yaptığımızı ve hatta buna neden olan dürtüleri de ortaya çıkaracaktır.

Rab’bi kabul ettikten sonraki günahlarımız, hizmetimiz üzerinde etkili olabilir, ama bu günahlar imanlının yargılanmasına neden olmayacaktır. Bu yargı, 2000 yıl önce Rab İsa günahlarımızı kendi bedeninde çarmıh üzerinde taşıdığında gerçekleşti. Günahlarımızın bedelini ödedi ve Tanrı bu günahları asla yeniden yargılamayacaktır (Yu.5:24). Mesih’in yargı kürsüsü, Rab için yaptığımız hizmetle ilgilidir. Kurtulup kurtulmadığımızla ilgili değil; bu zaten teminat altına alınmış bir gerçektir. Yargı kürsüsü, o zaman alacağımız bir ödül alma ya da alamama meselesidir.

Ğ. Pavlus’un Hizmet Bilinci (5:11 - 6:2)

5:11   Bu ayet genel olarak şu şekilde algılanır: Pavlus Tanrı’nın günahla ilgili korkunç yargısının ve cehennemin ürkütücülüğünün farkında olduğundan, insanları müjdeyi kabul etmeleri için ikna etmeye çalışarak her yere gitti. Bu gerçek olmasına karşın, bu ayetteki esas anlamın bu olduğuna inanmıyoruz.

Pavlus, burada kurtulmamışlar için Rab’bin ürkütücülüğünden değil, Rab’be hizmet etmek ve onu hoşnut etmek için aradığı “hürmetten ileri gelen saygı”dan söz ediyor. Elçi, Tanrı’nın gözünde yaşamının açık bir kitap gibi olduğunu bi-liyor. Ama o, Korintliler’in de kendisinin dürüstlüğü ve müjdenin hizmetinde gösterdiği bağlılıktan ötürü ikna olmalarını istiyordu. Ve bu nedenle şunları söylemeye çalışıyor:

Rab’den korkmanın ne demek olduğunu bildiğimiz için Mesih’in hizmetkarları olarak dürüstlüğümüz ve samimiyetimizle ilgili olarak insanları ikna etmeye çalışıyoruz. Ancak insanları ikna etme konusunda ister başarılı, ister başarısız olalım, Tanrı bizim ne olduğumuzu iyi biliyor. Ve siz Korintliler’in vicdanında da durumun bu olmasını ümit ediyoruz.

Bu açıklamanın, ayetin içeriğine uyduğu görülüyor.

5:12   Pavlus hemen söylediklerinin kendini övme gibi yanlış yorumlanabileceğini kavradı. Hiç kimsenin böyle bir şey yaptığını düşünmesini istemiyor! Bunun için hemen şu sözleri ekler: “Kendimizi yine size tavsiye etmeye çalışmıyoruz.” Bu, onun kendisini onlara hiç tavsiye etmediği anlamına değil, zaman zaman böyle yapmakla suçlandığı ve burada da onlara bu konuda yol göstermeye çalıştığı anlamına gelir.

O zaman hizmetiyle ilgili böylesine uzun bir savunmaya niye geçiyor? Pavlus’un buna yanıtı şu sözlerdedir: “Yürekle değil, dış görünüşle övünenleri yanıtlayabilmeniz için bizimle övünmenize fırsat veriyoruz.” Kendisini övmekle ilgilenmiyordu. Aksine, Korintli kutsalların önünde sahte öğretmenler tarafından sertçe eleştirildiğini anladı. İmanlıların kendisine yönelik bu saldırılara nasıl karşılık vereceklerini bilmelerini istiyordu. Bundan dolayı, önlerinde suçlandığı zaman onu savunabilecekleri bilgileri onlara veriyordu.

Eleştirmenleri, yüreğiyle değil, dış görünüşüyle övünenler olarak betimler (1Sa.16:7 ile karşılaştırın). Başka bir deyişle, onlar ruhsal gerçekle ve dürüstlükle değil, dış görünüşle ilgileniyorlardı. Onlar için önemli olan dış görünüş, güzel ve etkili konuşma veya gayretli görünmeydi. “Dış görünüşe bakanlar için yüzeysel görünüş önem kazanırken, yüreğin içtenliğinin bir değeri yoktu.”

5:13   Bu ayetten elçinin deli olmakla, fanatiklikle ve çeşitli zihinsel bozukluklarla bile suçlanmış olduğu görülür. Denney Pavlus’un, “ruhsal gerginlik”le dolu bir durumda yaşadığını yadsımaz. Gayet yalın bir biçimde, eğer kendisinde değilse, bunun, Tanrı için olduğunu söyler. Eleştirmenlerine göre delicesine görünen herhangi bir şey, aslında onun Rab’be olan yürekten bağlılığıdır. Tan-rı’ya hizmet etmek için tutkuyla yanıyordu. Öte yandan eğer aklı başındaysa, bu Korintliler içindir. Kısacası bu ayet, Pavlus’un davranışının iki durumdan biri olduğunu söylüyor: Ya Tanrı coşkusu ya da imanlıların iyiliği için. Her iki du-rumda da güdüleri tamamen bencillikten yoksundur. Eleştirmenleri aynı şeyi kendileri için de söyleyebilir miydi?

5:14   Elçinin yaşamını inceleyen hiç kimse, onun böylesine yorulmaksızın ve bencillik etmeksizin çalışmasının nedenini anlamadan geçemez. İşte burada –bütün mektuplarının en önemli bölümlerinden birinde– bunun yanıtını verir: Mesih’in sevgisi.

Burada Mesih’in sevgisi O’nun bize olan sevgisini mi yoksa bizim O’na olan sevgimizi mi belirtir? Onun bize olan sevgisi olduğundan hiç kuşku yoktur. Bizim sevme nedenimiz önce O’nun bizi sevmesidir. Bizi harekete geçiren, zor-layan O’nun sevgisidir. Pavlus, Mesih’in kendisine göstermiş olduğu olağan-üstü sevgiyi düşünürken, Rab’bi için hizmet etmekten kendini alamaz.

İsa herkes için ölürken, bizim Temsilcimiz olarak hareket etti. O ölünce, O’nda hepimiz öldük. Adem’in günahının, soyunun günahı olması gibi, Mesih’in ölü-mü de O’na iman edenlerin ölümü oldu (Rom.5:12-21; 1Ko.15:21,22).

5:15   Elçinin iddiası son derece kuvvetli. Mesih herkesin uğruna öldü. Neden herkesin uğruna öldü? Öyle ki, O’nda imanla yaşayanlar artık kendileri için değil, Mesih için yaşasınlar. Mesih bizim uğrumuza pireyi deve yapan yaşamlarımızı istediğimiz gibi ve bencil yaşayabilmemiz için ölmedi. Aksine, yaşamlarımızı isteyerek O’na verebilmemiz için bizim uğrumuza öldü. Denney bunu şöyle açıklar:

Mesih bizim için ölerek, sonsuza dek O’nunla olabilmemiz gibi olağanüstü bir iş yaptı. Ölümünün amacı bizim O’na ait olmamızdır.26

5:16   Pavlus belki burada, yürekle değil, dış görünüşle övünen eleştirmenleri betimlediği 12’nci ayeti işaret ediyor. Mesih’te bir kişinin yeni bir yaratılışa sahip olduğunu öğreterek bu konuyu tekrar ele alıyor. Bu nedenle, biz artık insanları dünyasal bir biçimde dış görünüşlerine, kimlik kartlarına ya da milliyetlerine göre yargılamayız. Onları, Mesih’in uğruna öldüğü kıymetli canlar olarak görürüz. Pavlus, Mesih’i bu şekilde tanımış da olsa, yani insan olarak, artık O’nu bu şekilde tanımadığını da ekler. Başka bir deyişle, İsa’yı Nasıra köyünde yan komşu olarak ve hatta dünyasal bir Mesih olarak tanımakla, şimdi Tanrı’nın sağında duran yüceltilmiş Mesih’i tanımak başka şeydir. Bize Ruh’un sözüyle tanıtılan Rab İsa’yı, şimdi, O’nu yeryüzündeyken sadece insan ölçülerine göre yargılayıp tanıyanlardan daha çok ve daha gerçekçi bir biçimde tanıyoruz.

David Smith bunu şöyle yorumlar:

Gerçi elçi bir zamanlar Yahudilerin ideal Mesih düşüncelerini paylaşmıştı, ama şimdi daha yüce bir kavrama erişmiştir. Mesih onun için, insan ölçülerine göre değil, ruha göre; tarihsel geleneklere göre değil, yaşam dolu birlikteliğe göre, dirilen ve yüceltilen Kurtarıcıdır.27

5:17   Bir kimse Mesih’te ise, yani kurtulmuşsa yeni yaratıktır. Rab İsa’yı kabul etmeden önce başkalarını dünyasal standartlara göre yargılamış olabilir. Ama şimdi her şey değişir. Eski yargılama yöntemleri geçmiş, her şey yeni olmuştur.

Bu, son zamanlarda yeniden doğmuş olanların sevdiği bir ayet olup tanıklıklarında sık sık bu ayetten alıntı yaparlar. Ancak bu ayet bazen böyle alıntı yapılırken, oldukça yanlış bir izlenim verir. Dinleyiciler, biri kurtulduğunda eski alışkanlıkların, kötü düşüncelerin ve şehvetli görünen şeylerin sonsuza dek kaybolup o kişinin yaşamında her şeyin yeni olacağını düşünme eğilimindedirler. Bunun gerçek olmadığını biliyoruz. Ayet, imanlının uygulamasından çok durumunu betimler. Bir kimse Mesih’te ise dediğine dikkat edin. Mesih’te söz-cüğü bu ayetin anahtarıdır. Mesih’te eski şeyler geçmiş ve her şey yeni olmuş-tur. Maalesef, “bende ya da benlikte” bunun hepsi henüz gerçek değildir! Ancak iman yaşamında ilerlerken uygulamanın giderek durumumla doğru orantılı ol-masını dilerim. Bir gün, Rab İsa döndüğünde, bu ikisi mükemmel bir birlik için-de olacaktır.

5:18   Bunların hepsi Tanrı’dandır. Hepsinin Kaynağı ve Yaratıcısı O’dur. İnsanların övünmesine yer yoktur. Aynı Tanrı, Mesih’in aracılığıyla bizi ken-disiyle barıştırdı ve bize barıştırma görevini verdi.

Kutsal Yazılar’ın barıştırma öğretişinin bu olağanüstü ifadesi A New and Concise Bible Dictionary’de bulunur:

Rab İsa’nın çarmıhtaki ölümüyle Tanrı, günahın Kendisiyle insan arasına getirmiş olduğu mesafeyi lütufla kaldırdı. Şöyle ki, bunların hepsi Mesih aracılığıyla Kendisine hoş bir şekilde sunulabilsin. İmanlılar Mesih’in ölümüyle zaten kutsal ve suçlanamaz (yeni bir yaratıktır) kılınmak için barıştırılmıştır. Mesih yeryüzündeyken, Tanrı Mesih’le birlikteydi ve insanların suçlarını bağışlayamayan bu dünyayı, Mesih’te kendisiyle barıştırdı. Böylece Tanrı’nın sevgisi çarmıhta tamamen gösterilmekte ve bu tanıklık dünyanın her tarafına giderek insanlara Tanrı’yla barışmalarını öğütlemektedir. Sonuç, Tanrı’nın insandan hoşnut kalmasıdır.28

5:19   Barıştırma görevi burada, “Tanrı... dünyayı Mesih’te kendisiyle barıştırdı” olarak açıklanır. Bu ifadenin iki anlamı olabilir ve bu ikisi de Kutsal Yazılar’a uygundur. İlk olarak “Tanrı Mesih’te” sözünü Rab İsa Mesih’in tanrısallığı anlamında düşünebiliriz ki, bu gerçekten doğrudur. Ancak bunu Tanrı, dünyayı Mesih’te kendisiyle barıştırdı anlamında da algılayabiliriz. Başka bir deyişle, O dünyayı Kendisiyle barıştırıyordu, ama bunu Rab İsa Mesih’in kişiliğinde yapıyordu.

Hangi yorumu kabul edersek edelim, Tanrı’nın günah sorununu çözerek Kendisiyle insan arasındaki mesafeyi etkin bir biçimde ortadan kaldırmış olduğu gerçeği apaçıktır. Tanrı’nın barışmaya ihtiyacı yok, ama insanın O’nunla barışmaya ihtiyacı vardır.

“İnsanların suçlarını saymayarak...” İlk okunuşta bu ayetin, evrensel bir kurtuluşu, Mesih aracılığıyla bütün insanların kurtulduğunu öğrettiği sanılabilir. Ancak böyle bir öğretiş, Tanrı’nın sözünün tamamıyla tam olarak uyuşmayacaktır. Tanrı insanların suçlarının sayılmayacağı bir yol sağladı; ancak bu yol herkese açıkken, sadece Mesih’te olanlar için etkindir. Kurtulmamış kişilerin suçları kesinlikle sayılacaktır; ama bu kişiler Rab İsa’ya Kurtarıcı olarak iman ettikleri anda, O’nda doğru sayılacak ve günahları da silinecektir.

Tanrı, barıştırma işine ek olarak, barıştırma sözünü de hizmetkarlarına emanet etti. Başka bir deyişle, onlara bunu, her yerdeki insanlara gidip bu yüce bildiriyi öğretmenin olağanüstü ayrıcalığıyla emanet etti. Böylesine kutsal bir görevi meleklere değil, zavallı ve kuvvetsiz olan insana verdi.

5:20   Bir önceki ayette elçi, barıştırma sözünün kendisine verilmiş olduğunu söyledi. Bu sözü insanlara öğretmesi için gönderildi. 5:20’den 6:2’ye kadar barıştırma sözünün özetine sahip olduğumuzu dile getirmek istiyoruz. Başka bir deyişle, Pavlus ülkeden ülkeye, kıtadan kıtaya giderek kurtulmamışlara duyurduğu bildiriyi dinlememize izin verir. Bunu görmek önemlidir. Pavlus burada Korintliler’e Tanrı’yla barışmalarını söylemiyor. Onlar zaten Rab İsa’da imanlı olan kişilerdir. Ancak Korintliler’e, gittiği her yerde kurtulmamışlara verdiği mesajın bu olduğunu söylüyor.

Bir elçi, yabancı bir ülkede devlet başkanını temsil eden, bir devlet görevlisi gibidir. Pavlus daima Rab için yapılan hizmetten yüce ve övünülecek bir çağrı olarak söz eder. Burada kendisini Mesih tarafından içinde yaşadığımız dünyaya gönderilen bir elçiye benzetir. Pavlus, Tanrı’nın bir sözcüsüydü ve Tanrı onun aracılığıyla yalvarıyordu. Bu bir elçiyi tanımlamak için kullanılan tuhaf bir dile benziyor. Genellikle bir elçinin yalvardığını düşünmeyiz, ancak bu müjdenin yüceliğidir, yani Tanrı, onda, diz çöküp yaşlı gözlerle insanlara kendisiyle barışmaları için yalvarıyor. Eğer bir düşmanlık varsa, bu insanlarda vardır. Tanrı kendisiyle insan arasındaki birlikteliği tamamlamak için aradaki engelleri kaldırdı. Rab yapabileceği her şeyi yaptı. Şimdi insanlar isyanlarından vazgeçmeli ve Tanrı’yla barışmalıdırlar.

5:21   Bu ayet bize barışma öğretişinin temelini verir. Tanrı barışı nasıl mümkün kıldı? Tövbeyle ve imanla kendisine gelen suçlu günahkarları nasıl

kabul edebilir? Bunun yanıtı şudur: Rab İsa günahlarımızla ilgili tüm sorunu etkin bir biçimde halletti, böylece biz de şimdi Tanrı’yla barışabiliriz.

Başka bir deyişle, Tanrı Mesih sayesinde kendisinin doğruluğu olalım diye, günahı bilmeyen Mesih’i bizim için günah yaptı.

Golgota’daki çarmıhta, Rab İsa Mesih’in kendisinde günah olduğu fikrinin yanlış olduğunun farkında olmalıyız. Günahlarımız O’nun üzerine kondu, ama O’nun kendisinde günah yoktu. Tanrı, O’nu bizim yerimize günah sunusu yaptı. O’na iman ederek Tanrı tarafından doğru sayılırız. Bizim yerimize ölen Rab İsa tarafından yasanın bütün gerekleri tam olarak karşılandı.

Günahı bilmeyenin bizim için günah yapılması ve doğruluğu bilmeyen bizlerin Mesih sayesinde Tanrı’nın doğruluğu olabilmemiz ne kadar bereket dolu bir gerçek. Ölümlü bir dil böylesine cömert bir lütuf için Tanrı’ya asla yeterince teşekkür edemeyecektir.

6:1   Kimileri, Pavlus’un bu ayette Korintliler’e hitap ettiğini ve kendilerine gösterilmiş olan lütuftan yararlanmaları için onları cesaretlendirdiğini düşünür.

Biz ise Pavlus’un hâlâ kurtarılmamış olanlara öğrettiği bildiriyi anlattığını düşünüyoruz. İman etmeyenlere, Tanrı’nın kendilerine sunmuş olduğu olağan-üstü lütfu zaten anlatmıştı. Şimdi onlara, böyle bir lütfu boş yere kabul etmemeleri için yalvarıyor. Müjdenin tohumunun çorak bir toprağa düşmesine izin vermemeliler. Aksine, Kurtarıcı’yı kabul ederek böylesine olağanüstü bir bildi-riye karşılık vermelidirler.

6:2   Pavlus, Yeşaya 49:8’den alıntı yapar. Eğer o bölüme geri dönüp incelersek, Tanrı’nın, Mesih’i reddetmelerinden dolayı halkıyla çekişme içinde olduğunu görürüz. 7’nci ayette Rab İsa’nın halk tarafından reddedildiğini görürsünüz ve reddedilmesinin de ölümüne yol açtığını biliyoruz. Ancak 8’inci ayette Yahve’nin Rab İsa’ya, dualarını işitmiş ve Tanrı’nın O’na yardım edeceğini belirten güven verici sözlerini görürüz: “Kurtuluş gününde sana yardım edeceğim.” Bu, Rab İsa Mesih’in dirilişini belirtir. Uygun zaman ve kurtuluş günü Mesih’in ölüler arasından dirilmesiyle gösterilecekti.

Pavlus müjdeyi öğretirken, bu harika gerçeği kavrar ve kurtulmamış dinleyicilerine bildirir: “Uygun zaman işte şimdidir, kurtuluş günü işte şimdidir.” Başka bir deyişle, Yeşaya’nın kurtuluş günü olarak peygamberlik etmiş olduğu zaman gelmiş bulunuyor. Bu nedenle, Pavlus insanları hâlâ kurtuluş günüyken Kurtarıcı’ya iman etmeleri için uyarıyor.

H. Hizmette Pavlus’un Yaklaşımı (6:3-10)

6:3   Pavlus, burada öğrettiği bildiriden hizmet konusundaki kendi davranışına geçer. Pavlus, kurtuluş bildirisini dinlememek için bahane bulmaya çalışanların daima var olduğunu ve bu bahaneyi vaizin yaşamında bir tutarsızlık olarak gördükleri takdirde işlerinin o kadar daha kolay olacağını anladı. Böy-lece Korintliler’e hizmetin kötülenmemesi için hiç kimsenin hiçbir konuda sürçmesine neden olmadığını anımsatır. Daha önce ifade ettiğimiz gibi bura-daki hizmet gösterişli bir kilise görevini değil, Mesih’e hizmeti belirtir. İnsanın bu hizmete atanması fikri yoktur. Hizmet, Mesih’te olan herkese aittir.

6:4   Elçinin 4-10 ayetlerinde göstermeye çalıştığı, ayıplanacak yönü olmayan hizmet şeklidir. Pavlus, daima Yüce Olan’ın bir hizmetkarı olduğunun farkında olarak çağrıldığı bu göreve layık bir tutumla davranmaya çalıştı. Denney bu bölümle ilgili olarak şu yorumu yapar:

Tartışılan konuları düşünürken Pavlus fışkıran derin sular gibidir; dar geçitlerdedir ve başlarken birbiriyle bağlantısız sözcükler kullanabilir; ancak sözlerini bitirmeden özgürlüğünü kazanır ve hiçbir engele takılmadan içinden geçenleri söy-ler.29

4 ve 5’inci ayetler Pavlus’un dayandığı bedensel acıları ve onun Rab’bin samimi ve sadık bir hizmetkarı olarak resmen tanınmasını betimler. Diğer iki ayet ise onun sergilemiş olduğu ruhsal faziletleriyle ilgilidir. Daha sonra 8’den 10’a kadar olan ayetlerde ruhsal hizmetindeki deneyimlerinden oluşan tezatlar listesini verir.

Olağanüstü dayanma, şüphesiz Pavlus’un bireyler, yerel topluluklar ve de kendisine karşı gösterdiği sabrın haricinde, diğer zorluklara karşı gösterdiği sabrı betimler.

Sıkıntı, onun Mesih’in adı uğruna çektiği işkenceleri ifade edebilir.

Güçlük, onun çektiği yiyecek, giyecek ve barınma sorununu belirtir.

Elemler, onun sık sık içinde bulunduğu hoş olmayan durumları kapsayabilir.

6:5   Pavlus Elçilerin İşleri 16:23’te belirtildiği gibi çok dayak yedi. Hapsedilmesi 2.Korintliler 11:23’te belirtilir ve karışıklıklar, müjdeyi yaymasının ardından gelen kargaşa ve insanları işaret etmektedir. (Diğer ulusların da Yahudiler gibi kurtulabileceği mesajı şiddetli tartışmalara neden oldu). Pavlus’un emekleri, çadır yapmasıyla birlikte diğer ağır işleri de kapsayabilir. Ancak yaptığı yolculuklardan söz etmez. Uykusuzluk onun Şeytan’ın oyunlarına ve düşmanlarının kendisine zarar vermek için gösterdikleri gayretlere karşı daima uyanık olması gerektiğini betimler. Buradaki açlık, büyük olasılıkla yoksulluktan kaynaklanan açlığı ifade eder.

6:6   Pavlus, görevini paklık, yani saflık ve kutsallıkla yürüttü. Asla ahlaksızlıkla suçlanamazdı.

Bu görev bilgiyle de yürütüldü; belki de bunun cehaletten kaynaklanan bir görev değil, tanrısal bilginin verdiği bir görev olduğu gerçeğini belirtir. Tanrısal gerçeğin büyüklüğü, Pavlus’un mektuplarında harika bir biçimde gösterilir.

Korintliler, onun sabrının kanıtına ihtiyaç duymazlar! Onların günah ve yetersizliklerine sabırla dayanması yeterli kanıtı zaten oluşturur! Pavlus’un iyiliği, onun bencillikten uzak bir biçimde kendisini başkaları için vermesinde, Tanrı-nın halkına karşı gösterdiği sevecen tutumunda ve anlayışlı davranışlarında görüldü.

Kutsal Ruh ifadesi şüphesiz, Pavlus’un yaptığı her şeyin Ruh’un gücü ve O’na itaatle yapıldığını belirtir.

İçten sevgi ise Elçi Pavlus’un yaşamında başkalarına karşı gösterdiği sevginin sahte veya ikiyüzlü değil, içten olduğunu belirtir. Bu, onun bütün eylemlerini belirler.

6:7   Gerçeğin ilanında sözü, Pavlus’un tüm hizmetinin gerçeğin ilanına bağlı bir biçimde başarıldığına işaret edebilir ya da bunun yaydığı mesajla yani gerçeğin ilanıyla tutarlı, dürüst bir hizmet olduğu anlamına gelebilir.

Tanrı’nın gücünde sözü ise şüphesiz elçinin işini kendi gücüyle değil, Tan-rı’nın sağladığı güce dayanarak yaptığını belirtir. Kimi bunun, elçinin yaptığı mucizelere bir kaynak oluşturabileceğini, çünkü onun bir elçi olduğunu ileri sürmüştür.

Doğruluğun silahları Efesliler 6:14-18’de tanımlanır. Dürüst, doğru ve tutarlı bir karakteri resmeder. Biri, “Bir kimse doğruluğun silahlarıyla kuşandığında, hiçbir şey ona zarar veremez” demiştir. Vicdanımız Tanrı ve insanların önünde temizse, Şeytan’ın yapabileceği pek bir şey olmaz.

Sağ ve sol ellerimiz ifadesinin anlamı konusunda şüpheler vardır. Olasılığı yüksek bir açıklama şöyledir: Eski savaşlarda kılıç sağ elle, kalkan da sol elle tutulurdu. Kılıç hücum savaşına, kalkan da savunmaya işaret ederdi. Bu durumda Pavlus burada iyi bir imanlı karakterinin, en iyi hücum ve savunma olduğunu söylüyor.

6:8   Pavlus, bu ayetle birlikte 9 ve 10’uncu ayetlerde, Rab İsa’nın hizmetinde bulunan büyük tezatlardan bazılarını betimler. Gerçek bir öğrenci, dağların zirvesini ve vadileri olduğu gibi, bu ikisi arasında kalan yerleri de yaşayıp deneyim kazanan öğrencidir. Bu, yücelik ve onursuzluk, zafer ve yenilgi, övgü ve eleştiri dolu bir yaşamdır. Tanrı’nın gerçek hizmetkarı kötü ünün ve iyi ünün hedefidir. Kimi gayretini ve cesaretini överken, kimi de bunu suçlar. Ona bir sahtekarmış gibi davranılsa da o dürüst bir kişidir. Asla bir sahtekâr değil, Yüce Tanrı’nın içten bir hizmetkarıdır.

6:9   Pavlus bir bakıma tanınmayan, takdir edilmeyen ve yanlış anlaşılan biri olmasına karşın Tanrı’nın ve imanlı kardeşlerin iyi tanıdığı biriydi.30 Gün be gün ölen, ama yine de yaşayan biriydi! Tehdit edilen, aranılan, izlenilen, acı çeken ve hapse atılan biri olmasına karşın özgürlüğünü, müjdeyi daha bir gayretle yayarak kazandı. Bu, “dövülüyorsak bile öldürülmüş değiliz” ifadesinde daha iyi vurgulanır. Buradaki dövülme, insanların elinden çektiği cezayla ilgilidir. Belki de birçok kez onun düzensiz yaşamına son vermiş olduklarını sandılar. Oysa duydukları, onun başka kentlerde Mesih’le ilgili kahramanlıklarıydı!

6:10   Hizmetle bağlantılı olarak kederi vardı, ama Pavlus her zaman seviniyordu. Müjdenin reddedilmesine, Tanrı’nın halkının başarısızlığına ve kendi yetersizliğine üzüldüğünü söylemek gereksizdir. Ama yine de Rab’bi ve Tanrı-nın vaatlerini düşündüğünde, her zaman başını dik tutacak ve sevinecek büyük bir neden vardı.

Pavlus, bu dünyanın malları açısından bakıldığında yoksul biriydi. Gayri menkullere ve zenginliğe sahip olduğunu okumayız. Buna rağmen, onun hizmeti sayesinde zenginleşmiş yaşamları bir düşünün! Hiçbir şeyi olmamasına karşın, bir anlamda her şeyi vardı ve önemli olan da buydu.

“Bu buhranlı cümlelerde,” der A.T.Robertson, “Pavlus hayal gücünü serbest bırakır ve bu da bir şimşek etkisi yaratır.”31

I. Pavlus’un Açıklık ve Sevgi Ricası (6:11-13)

6:11   Elçi şimdi heyecanla Korintliler’in yüreklerini kendisine açmalarını ister. Onlara karşı duyduğu sevgisini açıkça ve tüm içtenliğiyle söylemişti. Ağız yürekten çıkanı cömertçe dile getirdiğinden, Pavlus’un ağzı bu insanlara karşı sevgiyle dolu olan yüreğinden söz etti. Ayetin genel anlamı şu sözlerle belirtilir: Yüreğimizi açtık, yani onları sevgiyle kabul etmeye hazır.

Tozer bunu şöyle ifade eder: “Pavlus çok geniş bir iç dünyası olan sıradan bir adamdı; geniş yüreği sık sık öğrencilerinin azlığıyla yaralandı. Ürkek canların görüntüsü onu çok üzdü.”32

6:12   Korintliler’le Pavlus arasındaki sevgide herhangi bir sınırlama varsa, bu Pavlus’tan değil Korintliler’den kaynaklanır. Ona olan sevgilerini sınırlamış olabilirler; öyle ki onu kabul edip etmeme konusunda kararsızdılar, ama Pav-lus’un onlara karşı olan sevgisinde hiçbir sınırlama yoktu. Sevgi eksikliği Pav-lus’un tarafında değil, onların tarafındaydı.

6:13   Onlara olan sevgisinin karşılığını vermek isterlerse (Ruhsal çocukları olanlara sesleniyor), ona yüreklerini daha çok açmaları gerekir. Pavlus onların karşısında kendisini bir baba gibi hissetti. Onu, imanda babaları olarak sevmeleri gerekir. Bunu sadece Tanrı yapabilirdi, ama onların da Tanrı’nın bunu yaşamalarında yapmasına izin vermeleri gerekir.

The Moffatt çevirisi 11’den 13’e kadar olan ayetlerdeki şu fikri çok güzel bir biçimde görür:

Ey Korintliler, sizden hiçbir şey esirgemiyorum. Yüreğim size olduğu gibi açık. “Esirgemek?”, bu benimle değil, sizinle ilgilidir. Çocukların dediği gibi, “adil bir karşılık verme zamanı şimdi!” Yüreklerinizi açın bana.

İ. Pavlus’un Kutsal Yazılar’a Uygun Ayrılık Ricası (6:14 - 7:1)

6:14   13’üncü ayetle 14’üncü ayet arasındaki bağlantı şudur: Pavlus, kutsallara yüreklerini kendisine açmalarını söylemiştir. Şimdi bunu yapmanın bir şeklinin, günahtan ve doğru olmayan her şeyden ayrılmak olduğunu açıklar. Şüphesiz burada, kısmen de olsa, Korint’teki kiliseyi işgal etmiş olan sahte öğretmenleri düşünüyor.

Eşit olmayan boyunduruktan söz edilmesi Yasa’nın Tekrarı 22:10’u akla getirir: “Eşeği öküzle birlikte koşmayacaksın.” Öküz temiz bir hayvanken, eşek murdardır; adımları da, yük taşıma kapasiteleri de eşit değildir. Aynı tezatlık örneğiyle inanlılar Rab İsa’nın boyunduruğuna girdiklerinde, O’nun boyunduruğunun kolay ve yükünün de hafif olduğunu göreceklerdir (Mat.11:29-30).

2.Korintliler’in bu bölümü, ayrılık konusunda Tanrı’nın sözündeki anahtar ayetlerden biridir. İmanlının kendisini imansızlardan, haksızlık, kötülük, Beliyal ve putlardan uzak tutması gerektiğini belirten açık bir talimattır.

Bu cümle kesinlikle evlilik ilişkisini işaret eder. İmanlı biri iman etmeyen biriyle evlenmemelidir. Bununla birlikte, imanlı birinin iman etmeyen biriyle zaten evli olduğu durumda bu ayet ayrılığı veya boşanmayı haklı çıkarmaz. Böyle bir durum da Tanrı’nın isteği, kurtulmamış kişinin kurtulabileceği umuduyla evlilik ilişkisinin sürdürülmesidir (1Ko.7:2-16).

Buna ek olarak iş ilişkisine de gönderme yapar. İmanlı biri Rab’bi tanımayan biriyle iş ortaklığına girmekte aceleci davranmamalıdır. Bu, gizli tarikat ve gruplara da uygulanır: Mesih’e bağlı biri, Rab İsa’nın adının benimsenmediği yerle bağlantısını tutarlı bir biçimde nasıl sürdürebilir? Sosyal yaşama uyarlanması aşağıdaki gibidir: İmanlı, kurtulmamış bir kişiyle ilişkisini onları Mesih’e kazanmak için sürdürmelidir, ancak onun onlardan farklı olmadığını düşündürecek şekilde hareket etmemelidir. Bu bölüm dini konulara da uyarlanır: Mesih’in sadık bir izleyicisi, iman etmeyenlerin bilerek üye yapıldığı bir topluluğa üye olmak istemez.

14-16 ayetleri, yaşamdaki tüm önemli ilişkileri kapsar:

Doğrulukla fesat tüm ahlaki davranış alanını betimler.

Işıkla karanlık Tanrı’nın yarattıklarındaki zekayla ilgilidir.

Mesih ile Beliyal yetki alanıyla, yani bir kimsenin yaşamında efendi olarak kabul ettiği şey veya kimseyle ilgilidir.

İman edenle etmeyen ise iman konusuyla ilgilidir.

Tanrı’nın tapınağıyla putlar bir kimsenin tapınmasıyla ilgili konuları kapsar.

Doğrulukla fesadın hiçbir ortaklığı olamaz: Ahlaki olarak birbirlerine zıttırlar. Işıkla karanlığın bir beraberliği olamaz. Bir odaya ışık girdiğinde, karanlık kaybolur. İkisi aynı anda varolamaz.

6:15   Beliyal adı “âdi, karaktersiz” ya da “kötü” anlamına gelir. Burada kötü olana verilen bir isimdir. Mesih ile Şeytan arasında hiç esenlik olabilir mi? Kesinlikle olmaz! İman edenle iman etmeyen arasında da bir paydaşlık olamaz. Buna kalkışmak, Rab’be karşı gelmektir.

6:16   Putların Tanrı’nın tapınağıyla hiçbir ilişkisi yoktur. Durum böyle olunca, yaşayan Tanrı’nın tapınağı olan imanlılar nasıl putlarla anlaşma yapabilir? Buradaki putlar sadece sembollerden ibaret olmayıp insanla Mesih arasına giren nesnelerdir. Para, zevk, şöhret veya maddi şeyler olabilir.

Elçi, yaşayan Tanrı’nın tapınağı olduğumuza dair Mısır’dan Çıkış 29:45, Le-vililer 26:12 ve Hezekiel 37:27’de bol kanıt bulur. Denney şöyle der:

Pavlus imanlılardan, Yahudilerin Tanrı’nın evinin kutsallığının bozulmaması için gösterdikleri ciddiyeti göstermelerini ister. Şimdi bu evin bizler olduğunu ve dünyaya karşı lekesiz tutmamız gereken şeyin kendimiz olduğunu söyler.33

6:17   Durum böyle olunca Pavlus, imansızların arasından çıkıp ayrılmalarını söyler. Yeşaya 52:11’den alıntı yapar. Bunlar Tanrı’nın, kötülükten ayrıl-

mayla ilgili halkına verdiği açık buyruklardır. İmanlılar kötülüğe çare bulmak için kendilerini kötülüğün ortasına atmamalıdırlar. Tanrı’nın isteği imanlıların kötülüğün içinden çıkıp ayrılmalarıdır. Bu ayetteki murdar şey aslında imansız dünyadır. Ancak ister ticari, ister sosyal, ister dini olsun her tür kötülük şekline de uyarlanır.

Bu ayet diğer imanlılardan ayrılmayı öğretmek için kullanılmamalıdır. İman-lılar, “Ruh’un birliğini esenlik bağında muhafaza etmelerinde” gayretli olmaları için yüreklendirilirler.

6:18   Tanrı’nın sözüne uymak için uzun yıllar varolan bağları koparmak zor gelir imanlılara. Tanrı, 18’inci ayette böyle bir zorluğu sezer gibi görünür. Zaten 17’nci ayette, “Ben sizi kabul edeceğim” demiştir. Ve şimdi de şu sözleri ekler: “Her Şeye Gücü Yeten Rab diyor ki, ‘Size Baba olacağım, siz de oğullarım, kızlarım olacaksınız.’” Mesih’le kötülüğün dışında durmanın karşılığı, yeni ve derin bir biçimde Baba ile beraberliği tanımaktır. Bu, O’nun söz-lerine uymakla oğullar ve kızlar olduğumuzu belirtmez. Ancak bu şekilde dav-randığımızda açıkça O’nun oğulları ve kızları olduğumuz görülür ve daha önce hiç yaşamadığımız bir biçimde oğulluğun sevincini ve hazzını yaşarız.

“İman etmeyenlerin arasından ayrılmanın bereketi, ulu Tanrı’nın yüce arkadaşlığından daha az değildir.”

Liberal topluluklarda bulunan gerçek imanlılar arasında bu sorun sık sık gündeme gelir. Sürekli, “Ne yapmalıyım?” diye sorarlar. İşte, Tanrı’nın yanıtı buradadır. Rab İsa’nın, Tanrı’nın sevgili oğlu ve dünyanın Kurtarıcısı olarak onurlandırılmadığı ve yüceltilmediği bir topluluktan ayrılmalıdırlar. Tanrı için böyle bir topluluğun dışında, içinde başaracaklarından daha fazlasını yapabilirler.

7:1   Bu ayet daha önceki ayetlerle sıkı bir bağlantı içindedir. Yeni bir paragrafa başlamaktan çok 6:14 ile başlayan paragrafı tamamlar.

Bu ayette belirtilen vaatler bir önceki bölümün 17 ve 18’inci ayetlerinden yapılan alıntılardır: “Ben sizi kabul edeceğim... size Baba olacağım... siz oğullarım, kızlarım olacaksınız.” Tanrı’nın bu muhteşem vaatlerinin karşısında biz de bedeni ve ruhu lekeleyen her şeyden kendimizi arındırmalıyız. Bedenin kirliliği, onun saflığını bozan her şeyi kapsar, oysa ruhun kirliliği insanın iç hayatını, güdülerini ve düşüncelerini kapsar.

Tanrı korkusunda yaşayarak kutsallıkta yetkinleşelim. Yaşamımızı kirleten şeyleri bir tarafa bırakmakla kalmayıp günlük yaşamımızda Rab İsa Mesih’e itaat edenler olmalıyız. Bu ayet, bu dünyadayken yüzde yüz kutsal olmanın mümkün olduğunu öne sürmez. Kutsallık yaşam boyu devam eden bir süreçtir. Rab İsa Mesih’i yüz yüze görünceye dek O’na benzemeye çalışmalıyız ve sonra sonsuzluklar boyunca O’nun gibi olacağız. Bu, Tanrı’ya karşı saygıdan gelen bir korku veya esenliğe sahipken, kutsal olmak için yüreklerimizde bir arzuya sahip olmak gibidir. Tanrı’ya kendini adamış olan McCheyne ile birlikte hepimiz şu sözleri söyleyebilelim: “Rab, beni bu dünyadaki bir insanın olabileceği kadar kutsal kıl.”

J. Pavlus’un Korint’ten Gelen Müjdeyle Sevinmesi (7:2-16)

7:2   “Yüreklerinizde bize yer verin.” Korintliler’in bunu yapmaması için bir sebep yoktu. Pavlus, kimseye haksızlık etmediğini, kimseyi yoldan saptırmadığını, kimseyi sömürmediğini dile getirir. Kendisini eleştirenler ne söylerse söylesin, Elçi Pavlus kimseye haksızlık etmemiş, kimseden de maddi çıkar sağlamamıştı.

7:3   Pavlus’un söylemiş olduğu ve söylemekte olduğu hiçbir şey, hiçbir şekilde Korintliler’i yargılamak için değildir. Onlara olan derin sevgisinin yaşamda ve ölümde devam edeceği güvencesini defalarca onlara vermiştir.

7:4   Korint’teki kutsallara kendisini çok yakın hisseden elçi, onlarla çok övünüyordu. Onlarla olan samimiyeti önemliyse, başkalarının huzurunda onlarla övünmesi de önemlidir. İşte bu nedenle, sevgiden yoksun olduğunu gösteren pervasızlığını yanlış yorumlamamalılar. Aksine onun gerçekten onlarla gurur duyduğunu ve gittiği her yerde onlardan söz ettiğini kavramalıydılar. Pav-lus’un içten övgüsüne neden olan durum, büyük olasılıkla Yeruşalim’deki yok-sul kutsallar için toplanan yardımla ilgili olarak gösterdikleri gönüllü tutumla-rıdır. Elçi bu konuyu tekrar ele alacaktır, şimdilik bu konuya yalnızca değin-mekle yetinir.

“Teselliyle doluyum. Bütün sıkıntılar arasında sevincim sonsuzdur.” Bu ayetler daha sonraki ayetlerde açıklanır. Pavlus bütün sıkıntılarına rağmen neden bu kadar sevinçliydi? Bunun yanıtı, Titus’un ona Korintliler’le ilgili getirdiği iyi rapordur; bu onun için müthiş bir sevinç ve teselli kaynağı olmuştur.

7:5   Daha önce Pavlus’un Efes’ten ayrılışından ve Titus’u arayarak Troas’a gidişinden söz etmiştik. Onu orada bulamayıp Makedonya’ya geçti. Şimdi burada Makedonya’da aradığı rahatı bulamadığını açıklar. Hâlâ endişeli, hâlâ sıkıntılı, hâlâ baskı altındadır. İçinde korku ve endişe varken, –ki bu şüphesiz Titus’tan hâlâ haber alamamakla ilgiliydi– dışarıda düşman durmadan çalışıyordu.

7:6   Sonunda Tanrı müdahale etti ve Pavlus’u Titus’un gelişiyle teselli etti. İşte elçi o zaman, Süleyman’ın Özdeyişleri 27:17’nin gerçekliğini gördü: “Demir demiri biler; insan da insanı.” Mesih’in bu sadık iki hizmetkarı arasındaki se-vinç dolu karşılaşmayı, Pavlus’un peş peşe sorduğu sorular ve Titus’un bunlara nefes almadan yanıt vermeye çalışmasını kafanızda bir canlandırın (Özd.25:25’e de bakın).

7:7   Ancak Pavlus’u bu kadar çok memnun eden, yalnızca arkadaşıyla tekrar buluşması değildi, aksine Pavlus’un mektubuna Korintliler’in gösterdiği tepkiyle Titus’un nasıl teselli edildiğinin haberiydi.

Korintliler’in elçi Pavlus’u özlediklerini işitmek iyi bir haberdi. Bu, sahte öğretmenlerin kutsalların Pavlus’a olan sevgilerini soğutmak için gösterdikleri çabaya rağmen gelişen bir olaydı. Onu sadece görmek istemekle kalmayıp derin üzüntülerini de belirttiler. Bu derin üzüntü, kilisede işlenen bir günaha karşı takındıkları kayıtsız tutumları üzerine veya elçiye vermiş oldukları sıkıntı ve endişe üzerine olmuş olabilir. Bu derin üzüntüye ek olarak Titus, onların Pav-lus’a olan içten saygılarını ve onu memnun etmek için gösterdikleri gayreti de belirtti.

İşte bu nedenle, elçinin sevinci yalnızca Titus’un gelişinden değil, Korint-liler’in Pavlus’un öğütlerine bağlı kalmış olmalarından ve ona karşı halen iyi duygular hissetmelerinden kaynaklanıyordu.

7:8   “Mektubumla size acı verdiysem bile pişman değilim. Aslında pişman olmuştum –kısa bir süre için de olsa, o mektubun size acı verdiğini görüyorum.” Pavlus’un gönderme yaptığı mektup, –1.Korintliler diye bildiğimiz ya da bizim için kayıp olan ikinci bir mektup olabilir– kutsalları oldukça sert bir biçimde azarlıyordu.

Pavlus’un yazmış olduğu bu mektupla ilgili pişmanlığına gelince, bu noktanın iyice açıklanması gerekir. 1.Korintliler’e gönderme yaptığını varsayalım. Bu, esinleme konusunu etkilemez. Elçinin yazdığı şeyler Rab’bin buyruklarıydı; buna karşın Pavlus, başkalarının heveslerinin kırılmasına ve duydukları endişelere duyarlı bir insandı. Williams şu yorumu yapar:

Yazarla esin arasındaki fark 8’inci ayette görünür. İlk mektubunun esinlendiğini biliyordu. Sözleri, “Rab’bin buyrukları”ydı. Ancak zayıf, endişeli ve sevgi dolu bir adam olarak, bu iletişimin etkisiyle Korintliler kendisinden kopar ve acı çekerler diye kaygılandı. Bu, peygamberin kişisel özelliğiyle kendisine Kutsal Ruh tarafından verilen mesaj arasındaki farkın ilginç bir örneğidir.34

Pavlus, özet olarak şöyle diyor: Korintliler mektubunu ilk okuduklarında, –ki bu onlara bir azar gibi geldi– acı duydular. Elçi, mektubu gönderdikten sonra onların tepkisini sezdi ve bu sezgi de onu üzdü. Bu, herhangi bir hata yapmış olmasından kaynaklanmıyordu, ki buradaki düşünce de zaten bu değildir. Aksine Rab için görevini yerine getirirken üzülüyordu; bazılarının geçici bir süre için zaman zaman mutsuzluğa sürüklenmeleri Tanrı’nın amaçlarının onların yaşamlarında etkin olması için gerekliydi.

Pavlus, 8’inci ayetin son kısmında, mektubun onlara acı vermesine karşın bunun kısa bir süre için olduğunu vurgular.

Elçinin burada betimlediği süreç bir cerrahın işine benzetilebilir. Cerrahın tehlikeli bir hastalığın olduğu kısmı insan vücudundan çıkarması için derin kes-mesi gereklidir. Hastanın yeniden sağlığına kavuşabilmesi için bunun gerekli olduğunu bilmesine karşın, hastaya ameliyat sırasında acı vermekten sevinç duymaz. Özellikle hasta yakın bir arkadaşsa cerrah, çekilmesi gerekli acının daha da farkındadır. Ancak bu acının geçici olduğunu bilir ve istenilen nitelikte bir sonuca ulaşabilmek için bunun böyle olmasını ister.

7:9   Pavlus, Korintliler’e acı vermiş olmaktan değil, onların geçici acılarının onları tövbeye yöneltmiş olmasından dolayı sevindi. Bir başka deyişle, acıları onları düşüncelerinin değişimine yöneltti; bu da yaşamlarının değişimiyle sonuçlandı. Hodge “tövbe” hakkında şunları der: “Sadece amacın değişimi olmayıp, nefret ve üzüntüyle günahtan dönmeye yönelten bir yürek değişimini de kapsar.”35

Korintliler’in üzüntüsü Tanrı’nın isteğine göreydi, yani Tanrı’nın görmek istediği bir üzüntüydü. Üzüntüleri ve tövbeleri içtendi, doğası itibarıyla tanrısal olduğu için Elçi Pavlus’un azarlamasından daimi bir zarar görmediler.

7:10   Bu ayet, tanrısal acıyla dünyasal acı arasındaki farkı gösterir. Tanrısal acı veya Tanrı’nın isteğiyle çekilen acı, kişinin günah işledikten sonra yaşadığı ve kendisini tövbeye yönelten acıdır. Tanrı’nın kendisine konuştuğunu anlar ve böylece kendisine ve günahına karşı Tanrı’nın tarafını tutar.

Pavlus, Tanrı’nın isteğiyle çekilen acı, kişiyi, kurtuluşla sonuçlanan tövbeye götürür derken, canın kurtuluşunu düşünmüyor olabilir (düşünüyor da olabilir). Korintliler zaten kurtulmuşlardı. Ama buradaki kurtuluş, kişinin yaşamındaki herhangi bir günah, kölelik veya dertten kurtulmayı betimlemek için kullanılır.

“Pişmanlık doğurmayan” ifadesinin tövbeyi veya kurtuluşu belirtip belirtmediği sorulabilir. Hiç kimsenin tövbeden veya kurtuluştan pişman olmayacağı gerçek olduğundan, bu soruyu böylece bırakıyoruz.

Dünyasal acılar gerçek tövbe olmayıp, pişmanlık düzeyinde kalır. Açlık, sertlik, ümitsizlik ve sonuçta da ölüm getirir. Bu, Yahuda’nın yaşamında resmedilir. Günahının sonuçlarının Rab İsa’yı etkilemesinden dolayı üzülmedi, ama ektiğini biçmesinden dolayı pişmandı.

7:11   Elçi, Korintliler’in tecrübesine 10’uncu ayetin ilk kısmında söylediklerinin bir örneği olarak işaret eder. Tanrısal acıyla, Tanrı’nın isteğiyle çekilen acılarla ilgili söylediği şeyler onların yaşamında görülebiliyordu. Bugün bunu şöyle ifade ederiz: “Tanrı’nın isteğiyle çektiğiniz acılar, bu gerçeğin kanıtıdır.” Pavlus, çektikleri bu tanrısal acının çeşitli sonuçlarını belirtmeye devam eder.

Bu, ilkin onlarda ciddiyet ya da içten bir sorumluluk yarattı. Eğer bu metin birinci mektupta betimlenen disiplin olayına gönderme yapıyorsa, o zaman bu ifade şu anlama gelir: İlk anda kayıtsız kalmış olmalarına karşın, sonradan bu durumla yakından ilgilendiler.

İkinci olarak da kendinizi paklamanızdır der. Bu, onların kendilerini haklı çıkarmaya veya kendileri için mazeret bulmaya çalıştıklarını değil, aksine ciddi bir biçimde hareket ederek bu konuda kendilerini daha fazla suçtan paklamaya çalıştıklarını belirtir. Tutumlarındaki değişiklik onları bu eylem değişikliğine yöneltti.

“Ne büyük öfke” ifadesi, Mesih’in adına getirdiği lekeden ötürü günahkara karşı tutumlarını belirtir. Ancak bu durumun uzun süre devam etmesine izin vermiş olmalarından dolayı, kendilerine karşı tutumlarını ifade etme olasılığı daha yüksektir.

“Ne büyük korku”, şüphesiz Rab korkusuyla hareket ettikleri anlamına gelir; ama bu, elçinin onlara sopayla yapacağı bir ziyaretten korktukları düşüncesini de kapsayabilir.

“Ne büyük özlem” ifadesi, yorumcuların çoğuna göre, onlar da Pavlus’un ziyaretine karşı içlerinde uyanmış olan samimi bir özlemi dile getirirler. Bununla birlikte bu yanlışın düzeltilmesini ve kötülüğün cezalandırılmasını görmek için kuvvetli bir özlemin olması anlamına da gelebilir.

“Ne büyük gayret” ifadesi, Tanrı’nın yüceliği, günahkarın doğru yola gelmesi, bu konudaki kirlilikten paklanmaları ya da elçinin yanında yer almak için gösterdikleri gayret anlamında çeşitli şekillerde açıklanmıştır.

“Suçluyu cezalandırma arzusu” ifadesi ise, kilisede suç işleyene karşı gerekli cezalandırma hareketine geçildiğini dile getirir. Günahın cezalandırılmasında kararlıydılar.

Pavlus, daha sonra şu sözleri ekler: “Bu konuda her bakımdan masum olduğunuzu kanıtladınız.” Bu sözler, onların hiç suçlanmadıklarını değil, gerekeni yapmak için var güçleriyle çalıştıkları anlamına gelir.

7:12   Bu ayette dört ana sorun vardır. Birincisi, Pavlus’un size yazdığım dediği mektup hangisidir? İkincisi, haksızlık eden adam kimdir? Üçüncüsü, haksızlık gören adam kimdir? Sonuncusu ise bazı çevirilerde ayetin son kısmında “size adanmış olduğumuz” olarak mı, yoksa “bize ne denli adanmış olduğunuz” olarak mı geçmelidir?

Mektup, 1.Korintliler diye bildiğimiz mektup olabileceği gibi, günümüze kadar ulaşmayan başka bir mektup da olabilir. Haksızlık yapan kişi ifadesi, 1.Korintliler 5’de akrabasıyla zina işleyen adam ya da toplulukta isyan eden başka biri olabilir. Pavlus akrabasıyla zina işleyen adamadan söz ediyorsa, o zaman haksızlık gören kişi o adamın kendi babasıdır. Öte yandan, haksızlık yapan isyan eden bir kişiyse, o zaman haksızlığa uğrayan ya Pavlus’un kendisi ya da adı belirtilmeyen başka biridir.

Bazı eski çevirilerde ayetin son kısmı şöyledir: “Size ne denli adanmış olduğumuz Tanrı önünde size görünsün.” Ancak modern çevirilerin çoğu şöyledir: “Bize olan bağlılığınız Tanrı önünde size bildirilsin.”

7:13   Pavlus, mektubunun arzu edilen etkiyi göstermiş olmasıyla teselli buldu. Korintliler tövbe edip onun tarafını tutmuşlardı. Buna ek olarak da Titus’un kutsallara karşı gösterdiği şevk ve sevgiyle de –ki onlar Titus’un yüreğini ferahlatmışlardı– yüreklendi.

7:14   Öyle ki elçi, Titus’u Korint’e göndermeden önce, ona oradaki imanlılarla ilgili olarak çok iyi şeyler söylemişti. Şimdi ise övünmesinin boşa çıkmadığını söylüyor. Korintliler hakkında söylemiş olduğu her şey, Titus’un onların arasındaki deneyimleriyle kanıtlandı. Elçinin Korintliler hakkında söylediği her şeyin gerçek olması gibi, onları Titus’a övmesi de gerçek çıkmıştır.

7:15   Titus’un Yunanistan’ın güneyine vardığında nasıl karşılanacağını bilmediği açık bir şekilde görülüyor. Belki de kendisini, karşılaşabileceği en kötü olaylara hazırlamıştı. Ancak oraya vardığında, Korintliler kendisini cana yakın bir biçimde karşıladılar ve bununla da kalmayıp Elçi Pavlus’dan getirdiği öğütlere uyarak kendilerini ona daha da çok sevdirdiler.

Elçi, onların Titus’u saygı ve korkuyla karşıladıklarını söylerken bunu korkudan yaptıklarını ima etmiyor, aksine bu konuda Rab’bi saygıyla memnun etmek istediklerini dile getiriyor.

7:16   Pavlus kutsallara her bakımdan güvenebildiğini söylerken, bu sözlerinden daha fazla anlam çıkarmamız doğru olmaz. Bu sözler Korintliler’in günah veya başarısızlığa düşme olasılıklarının olmadığı anlamına gelmez. Aksine onlara olan güveni ve bu güvenle onları Titus’a övmesinin boşuna olmadığı anlamına gelir. Korintliler Pavlus’un güvenine layık olduklarını kanıtladılar. Bu, şüphesiz birinci mektupta tartışılan konuyla ilgili olarak olması gerekeni yapmış olmaları fikrini de kapsar; onlara güvenmekte haklı olduğunu hisseder.

Bu ayet, 2.Korintliler’in birinci kısmını tamamlar, ki bu kısım gördüğümüz gibi elçinin, hizmetinin betimlenmesine ve kendisiyle Korintliler arasındaki bağı güçlendirmek için gösterdiği çabaya adanmıştır. Bundan sonraki iki bölüm “verme lütfu”yla ilgilidir.

II. PAVLUS’UN ÖĞÜDÜ: YERUŞALİM’DEKİ KUTSALLAR İÇİN BAĞIŞ TOPLAMA İŞİ TAMAMLANSIN (Bölüm 8, 9)

A. Cömertlik Örneği (8:1-9)

8:1   Pavlus imanlıların, Makedonya’daki kiliselerde bulunan imanlılar arasında Tanrı’nın lütfunun alışılmadık bir biçimde görülmüş olduğunu bilmelerini istiyordu. Filipi ve Selanik, kiliselerin kurulmuş olduğu kentlerdi.

Makedonyalılar Tanrı’nın lütfunu almış olduklarını cömertlikleriyle gösterdiler.

8:2   Bu imanlılar büyük sıkıntılardan geçiyorlardı. Genellikle, insanlar bu tür sıkıntılarla sınandıklarında geleceklerini garanti altına almak için paralarını biriktirmeye çalışırlar. Özellikle de varlıklı değillerse, ki Makedonyalılar’ın durumu da böyleydi. Paralarının olduğu söylenemezdi. Buna rağmen imandan gelen sevinçleri öylesine coşkundu ki, kendilerine Yeruşalim’deki kutsalların gereksinimleri anlatıldığında son derece cömert bir biçimde ne gerekiyorsa verdiler. Sıkıntıyı, sevinci, yoksulluğu ve cömertliği birleştirebildiler.

8:3   Makedonyalılar’ın cömertlik konusunda başka özellikleri de vardı. Ellerinden geldiği kadar vermekle kalmayıp daha fazlasını verdiler. Hem de bunu kendi istekleriyle, yani baskı altına alınmadan ve tatlı sözlerle kandırılmadan verdiler.

8:4   Yeruşalimli kutsallara yapılan yardıma katılabilme ayrıcalığı için Pav-lus’a yalvardılar. Belki de elçi, onların o zamanki yoksulluğunu bildiği için bu iyiliklerini kabul etme konusunda tereddüt etti. Ancak onlar “hayır”ı bir yanıt olarak kabul etmediler. Vermek için kendilerine izin verilmesini istediler.

8:5   Pavlus büyük ihtimalle onların, diğer insanlar gibi davranacaklarını sandı: Önce istemeyerek az bir miktar verip sonra da baskının artmasıyla miktarı arttırırlar. Ancak bu, Makedonyalılar için geçerli değildi! İmanlılar önce en büyük armağanı –kendilerini– verdiler. Bundan sonra paralarını vermek onlar için kolaydı. Pavlus, “kendilerini öncelikle Rab’be ve Tanrı’nın isteğiyle bize adadılar” derken, onların yaşamlarında Mesih’e tam bir bağlılık olduğunu ve bundan dolayı Yeruşalim için yapılan bağışa yardım etme konusunda Pav-lus’a kendilerini adamakta istekli olduklarını belirtir. Pavlus’a aslında şöyle de-diler: “Biz kendimizi önce Rab’be adadık ve şimdi de kendimizi sana adıyoruz. Rabbimiz Mesih’in bir elçisi olduğun için bize ne yapmamız gerektiğini söyle.”

G.Campbell Morgan, Rab’bin işine yapılan katkılar, “Tanrı’ya kendilerini adamış olanların armağanı olarak değerlidir” der.

8:6   Elçi, Makedonyalılar’ın örnek davranışından dolayı çok sevinçliydi ve Korintliler’in de bu davranışı izlemelerini istiyordu. İşte bu nedenle Titus’u, Korint’te başlamış olduğu işi bitirmesi için isteklendirdiğini söylüyor. Bir baş-ka deyişle, Titus Korintliler’i ilk ziyaret edişinde, bağışla ilgili konuyu onlara açmıştı. Şimdi tekrar oraya gittiğinde iyi niyetlerin eyleme geçirilmesi konusuna dikkat etmesi için kendisiyle görüşür.

8:7   Korintliler birçok yönden olgun olduklarından Pavlus, onların şimdi de verme konusunda mükemmelleşmelerini istiyor. Onları imanda, söz söylemekte, bilgide, her tür gayrette ve kendisine besledikleri sevgide üstün oldukları, yani bütün bunların hepsi onlarda bol olduğu için onurlandırıyor. Pavlus, birinci mektupta bilgileri ve söz söyleme konusunda onları övmüştü. Burada, Titus’un ziyaretinin sonucu olarak birkaç özelliği daha ekler.

“İmanda” ifadesi, Tanrı’ya güçlü bir şekilde iman etme, iman armağanı ya da kardeşleriyle ilişkilerinde, onlara gösterdikleri bağlılık, sadakat olarak betimlenebilir.

“Söz söylemede” ifadesi, onların dile olan hakimiyetlerine –ki bu konu birinci mektupta epeyce işlenmiştir– gönderme yapar.

“Bilgide” ifadesi, onların ruhsal armağanlarını ya da tanrısal gerçekleri kavramalarını belirtir.

“Her türlü gayrette” ifadesi, Tanrı’nın işlerinde gösterdikleri hevesi ve içtenliği betimler.

Pavlus’a besledikleri sevgilerinden ise övülmeye değer olarak söz edilir. Pavlus listeye şimdi başka bir ifade daha eklemek ister: “Bütün cömertliğinizde.” Denney,

...ruhsal alanda zengin, yani ateşli, duada gayretli, sevecen ve inanlılar topluluğunda konuşabilen, ama parasından ayrılamayan kişiyi^36 uyarır.

8:8   Pavlus bunu sert ve kuralcı bir biçimde buyurmuyor. Aksine, onların sevgisinin içtenliğini sınamak istiyor. Bunu da özellikle Makedonyalı imanlıların bu konuda göstermiş oldukları istek ve ciddiyetin ışığında yapmak istiyor. Pavlus bunu bir buyruk olarak söylemediğini ifade ederken, bunun esinlenmediğini belirtmiyor. Sadece vermenin gönüllü bir yürekten gelmesi gerektiğini, çünkü “Tanrı’nın sevinçle vereni sevdiğini” söylemek istiyor.

8:9   İşte bu noktada Elçi Pavlus, bu güzel mektubun en önemli ayetlerinden birini kaleme alır. Makedonya ve Korint’teki yaşamın önemsiz durumlarındaki belirsizliğe karşı, şimdiye kadar yaşamış olan en cömert Kişi’nin güzel bir portresini çizer.

Lütuf sözcüğü Yeni Antlaşma’da çeşitli şekillerde kullanılır, ama buradaki anlamı kesinlikle cömertlikle ilgilidir. Rab İsa ne kadar cömertti? O kadar cömertti ki, bizim uğrumuza her şeyini verdi. Öyle ki, O’nun yoksulluğuyla sonsuzluklar boyunca zengin olabilelim diye her şeyini verdi.

Morehead bu konuda şu yorumu yapar:

Servet, güç, hürmet, birliktelik ve mutluluk açısından zengindi. Mevki, koşullar ve insanlarla ilişkisi yönünden yoksul oldu. Biz biraz para, giyecek ve yiyecek vermek için teşvik ediliyoruz. Oysa O, kendisini verdi.37

Bu ayet Rab İsa’nın dünyaya gelmeden önceki varlığını öğretir. O ne zaman zengindi? Bebek olarak Beytlehem’e geldiği zaman zengin olmadığı kesin! “Kendi yarattığı dünyada evsiz bir garip olarak” 33 yıl boyunca dolaştığı süre içinde de zengin değildi. Sonsuz geçmişte, Baba’yla göklerin saraylarında otururken zengindi. Ancak yoksul oldu. Bu, yalnız Beytlehem’i değil, Nasıra, Getsemani ve Golgota’yı da belirtir. Ve bunun hepsi bizim için, yani O’nun yok-sulluğuyla biz zengin olabilelim diye oldu.

Eğer bu gerçekse, –ki kesinlikle öyledir– o zaman her şeyimizi O’na vermek, bizim için en büyük sevinç olmalıdır. Pavlus’un imanlının bağış vermesi konusundaki tartışmasında hiçbir iddia bundan daha güçlü olamazdı.

B. Bağış Toplama İşinin Tamamlanması İçin Öğüt (8:10-11)

8:10   Elçi şimdi yine Korintliler’e döner. Yoksul imanlılar için bağış toplamayı, Makedonyalılar bunu yapmaya karar vermeden önce düşünmüşlerdi. Aslında Korintliler bunu Makedonyalılar bağış toplama işine başlamadan önce yapmaya başlamışlardı. Tutarlı olmak için geçen yıl başladıkları işi tamamlamaları gerekiyordu. Bu, içtenlikleriyle tutarlılıklarını kanıtlama konusunda onlara bir avantaj sağlardı.

8:11   Pavlus onlara, gecikme nedeni ne olursa olsun, bunu ihmal etmemelerini ve yapmayı candan arzuladıkları şeyi tamamlamalarını söyler. Bunu ilerdeki zenginlik durumlarına göre değil, şimdi ellerinden geldiğince yapmalıdırlar.

C. Cömertçe Verme Konusunda Üç Önemli İlke (8:12-15)

8:12   Korintliler’in Yeruşalim’deki yoksul kutsallara yapılacak bağışı geciktirmelerinin nedeni, daha sonra daha çok gönderebilmeyi ümit etmeleri gibi görünüyor. Ancak burada kendilerine ne kadar gönderdiklerinin önemli olmadığı anımsatılıyor. Yüreklerinde gerçek bir arzu varsa, o zaman Tanrı armağanlarını, ne kadar küçük olursa olsun kabul eder. Önemli olan, yüreklerindeki tutumdur.

8:13   Pavlus’un amacı Korintliler’i maddi sıkıntıya sokmadan Yeruşalim-de bulunan kilisenin rahatlatılmasıdır.

8:14   Bu ayet, Rab İsa Mesih’in kilisesindeki yardım programını betimler. Rab’bin amacı şudur: İmanlılar arasında nerede bir ihtiyaç varsa, oraya diğer yerlerden yardım akışı olmalıdır. Bu daimi akış ve yardımların birbirine ulaşması kiliseler arasında dünya çapında bir eşitlik sağlar.

Bu nedenle, Pavlus bunu yazdığı zaman Korint, Makedonya ve diğer yerlerden Yeruşalim’e bir yardım akışı olacaktı. İlerde belki de Yeruşalim’deki imanlılar iyi durumda olabilir, ama Korint’teki imanlıların durumu iyi olmayabilirdi. Böyle bir durumda yardım akışının yönü tersine çevrilecekti. Pavlus’un bu ayet-le anlatmak istediği budur. Yeruşalim’deki imanlılar şu anda eksiklik veya ge-reksinim içindeydiler, ama ilerde bir gün Korint’teki imanlıların başına da aynı şey gelebilirdi. İşte böyle bir durumda da başkaları onlara yardım edecektir.

8:15   Bu eşitlik ilkesi, Mısır’dan Çıkış 16:18’den bir alıntıyla vurgulanır. İsrailliler man toplamaya gittiklerinde bazıları diğerlerinden daha çok topladı. Ama bu önemli değildi. Man dağıtıldığında, her biri aynı miktarda aldı (Bir omer, yani aşağı yukarı 2.2 litre kadar). Öyle ki, “Çok toplayanın artığı, az toplayanın da eksiği yoktu.” Eğer biri bu yiyeceği biriktirmeye çalışırsa, hemen kurtla-nırdı!

Bu eşit paylaşma işi mucize veya büyüyle olmadı. Ellerinde daha çok olanların ellerindekini ellerinde olmayanlarla paylaşmasıyla oldu. Hodge şu gözlemi yapar:

Mısır’dan Çıkış kitabında ve Pavlus tarafından Tanrı’nın halkı arasında öğretilen ders şudur: Birinin maddi refahı başkalarının gereksinimi doğrultusunda kullanılmalıdır; bu yasaya karşı koymak için yapılan herhangi bir çalışma, utanç ve kayıpla sonuçlanacaktır. Mal mülk, man gibidir; biriktirmeye gelmez.38

Aynı doğrultuda seçilmiş, kaynağı bilinmeyen bir metinde de şunlar yazar:

Tanrı her insanın, yaşamın iyiliklerinden pay almasını ister. Kimi daha çok alırken, kimi de daha az alır. Daha çok alanlar aldıklarını daha az alanlarla paylaşmalıdır. Tanrı, mal ve mülkün eşit olmayan bir şekilde dağıtılmasına izin verir; ancak zengin bundan bencilce zevk alsın diye değil, bunu yoksulla paylaşsın diye izin verir.

Ç. Bağış Toplama İşini Hazırlayan Üç Kardeş (8:16-24)

8:16   Pavlus, bu iki ayette (16 ve 17), Titus’u bu konuda takındığı mükem-mel tutumdan ötürü över. İlk olarak Titus’un yüreğinde Korintliler için aynı ilgiyi uyandıran Tanrı’ya şükredilir. Pavlus emektaşında aynı ruhu bulmuştur. Korintliler için taşıdığı yükün aynısını Titus’un da taşıdığını gördü.

8:17   Pavlus Titus’a bu mektubu Korint’e götürmesini rica etmişti, ancak bu ricaya gerek yoktu. Titus kendi arzusuyla gitmek istiyordu.

Bazı çevirilerde “yanınıza geliyor” ifadesi, yanınıza geldi diye çevrilir. Burada kullanılan zaman kipi, Yunanca’da geniş zamanı içeren bir mektup üslubudur. Bu üslup da Pavlus’un mektubu yazdığı zamanı değil, mektubun Korintliler tarafından okunduğu zamanı göz önüne alır. Bu Mektubu Korint’e götüren de şüphesiz Titus’dur ve Pavlus mektubu bitirinceye kadar yola çıkmamıştır.

8:18   18-22 ayetleri Titus’a bu görevde eşlik eden diğer iki imanlı kardeşi anlatır. Birinci kardeş 18-21 ayetlerinde, ikinci kardeş de 22’nci ayette tanımlanır. Her ikisinin de ismi bilinmemektedir.

Kutsal Yazılar’ın bu bölümü, Elçi Pavlus’un yardımları idare ederken gösterdiği dikkati belirtmesi açısından çok değerlidir. Elçi Pavlus, parayı usulsüz kullandığına dair herhangi bir suçlama olmasın diye son derece dikkatli davranır.

Müjdeyi yaymak için gönderilen ilk kardeş, Müjdeyi yayma çabalarından ötürü övgüye değer biriydi. Burada belirtilen kişinin kimliği ile ilgili çok farklı düşünceler vardır. Kimi Luka, kimi Silas, kimi de Trophimus olduğunu söyler. Ancak kim olduğunu tahmin etmeye çalışırken, metnin ruhunu kaybedebiliriz. O kişinin adının geçmemesi kasıtlı değil mi? Gerçek öğrencilik sık sık belirsizliği gerektirir. Cüzamlı Naman’ın yaşamında müthiş bir şekilde kullanılan küçük hizmetçi kız için de durum böyleydi. Yiyeceğini Rab İsa’nın hizmetine sunan küçük çocuk için de aynı durum geçerliydi.

8:19   Bu adsız kardeş bu hayırlı hizmetin gerektirdiği yolculuğa çıkmak için kiliseler tarafından seçildi. Bir başka deyişle, isteyerek yapılan bu bağışı taşıyacak habercilerden biri olarak atandı. Elçi, onu ve diğerlerini sevgiyle yapılan bu görevin hizmetkarları veya idarecileri olarak gördü. Bunu Rab’bin yüceliği için yaptılar. Ve bunun, Yeruşalim’deki yoksul kutsallara hizmet etme konusundaki istekliliklerini ve ciddiyetlerini göstermesini istiyorlardı.

8:20   Elçi, bu paranın bir kişi tarafından idare edilmesinin veya bir kişiye teslim edilmesinin doğru olmadığını biliyordu. Paranın iki, üç veya daha fazla kişiden oluşan bir grup tarafından idare edilmesinde ısrar etti. İşte, 20’nci ayette demek istediği budur. Herhangi bir yanlış yorumdan veya skandaldan kaçınmak için bu büyük bağışla ilgili işlemlerin, idarenin eleştirilere hedef olmadan yapılmasını sağladı.

8:21   “Doğru olanı” yapmaya dikkat etmek, her şeyin dürüst bir biçimde yapılmasını sağlamak anlamına gelir. Pavlus, eylemlerinin yalnız Rab’bin gözünde dürüst olmasına değil, insanların gözünde de dürüst olmasına dikkat ediyordu. Morgon şöyle der: “İmanlılar işlerini öyle bir şekilde yapmalıdırlar ki, iman etmeyenlerin, yapılan işlerde doğruluğa ters gelen herhangi bir şüpheleri olmasın.”39

Bu ayet Süleyman’ın Özdeyişleri 3:3-4 ayetleriyle hemen hemen aynıdır.

8:22   Burada, Pavlus’un bu önemli konuda yardım etmesi için atamış olduğu ismini bilemediğimiz başka bir kardeş daha vardır. Birçok kez ve birçok durumda gayretli olduğunu kanıtlamış olan bu kardeş, şimdi Korintliler’e duyduğu büyük güvenden dolayı bu konuda özel bir gayret göstermişti.

Bu noktada bazı Grekçe metinler şöyle der: “Size duyduğumuz büyük güvenden dolayı...” Duyduğumuz sözü italik harflerle verilir ve birçokları bundan onun duyduğunun anlaşılmasını tercih eder. Pavlus, onu yalnız geçmişte gösterdiği bağlılıktan dolayı değil, Korintliler’e duyduğu güvenle bu duruma gösterdiği yakın ilgiden dolayı övüyor.

8:23   Bu nedenle Pavlus, bir kimse bu üç kişiyle ilgili herhangi bir soru sorduğu takdirde, Korintliler’in onlara, Titus’un Pavlus’un paydaşı ve emektaşı olduğunu ve diğer iki kardeşin de kiliselerin elçileri ve Mesih’in kıvancı olduklarını söyleyebileceklerini anımsatır. “Mesih’in kıvancı” ifadesi, bu üç kişinin övülmesini belirtir. Kiliselerin temsilcileri oldukları için bu şekilde tanımlanırlar. Rab’bin işini insanların gözü önünde seçkin kılarlar. Rab için bir kıvanç olup, O’nun yüceliğini yansıtırlar.

8:24   Bütün bunlardan dolayı, Korintliler onları sıcak bir biçimde karşılamalıdırlar. Pavlus’un Yeruşalim’deki kutsallar için topladığı bağışı onlara teslim ederek onlarla övünmesini haklı çıkarmalıdırlar. Bu, onların sevgilerinin çevredeki kiliselere bir kanıtı olacaktır. Phillips bu ayeti şöyle çevirir: “Böylece onlar ve tüm kiliseler sevginizin ne kadar içten olduğunu görürler ve sizlerle ilgili söylediğimiz iyi şeyleri haklı çıkarırlar!”

D. Pavlus’un Korintliler’e Ricası: Pavlus’un Onlarla Övünmesini Haklı Çıkarmaları (9:1-5)

9:1   Pavlus’un Korintliler’e ihtiyaç içinde olan kutsallara maddi yardımla ilgili konuda yazması gereksizdi. Ama yine de yazdı. Belki de bu ayette bir çeşit ima vardır. Aslında birçok yönden onlara yazmasına gerek yoktu. Başlangıçtan beri Yeruşalim’e yapılacak yardıma katkıda bulunmayı istemişlerdi. Gösterdikleri ilgi ve istek açısından övülmeleri gerekirdi. Ancak bu niyetlerini gerçekleştirmemişlerdi. Bundan dolayı Elçi, vurgulanmaması gereken şeyleri vurgulamanın gerekli olduğunu hisseder.

9:2   Yardıma hazırdılar. Konu gündeme geldiğinden beri gayret ve içtenliklerini göstermişlerdi. Aslında, Pavlus Makedonyalılar’ın önünde Korintliler’i övmüştü. Onlara Ahaya’dakilerin geçen yıldan beri bu konuda hazır bulunduklarını anlattı. Yunanistan’ın güneyinde olan Ahaya, burada Korint’i işaret etmek için kullanılır. Çünkü Korint o bölgedeydi. Makedonyalılar Korint’teki imanlıların geçen yıldan beri hazır olduklarını duyunca, çoğu (Makedonyalılar) harekete geçti. Bağış verme işi onları da etkiledi ve tüm yürekle kendilerini bu işe vermeye karar verdiler.

9:3   Pavlus burada kardeşleri gönderdiğini –ki bazı çevirilerde böyledir– söylerken, demek istediği şey, onları gönderiyor olduğudur. Geçmiş zaman, yazardan çok okuyucunun bakış açısını betimler. Buradaki kardeşler önceki bölümde söz edilen üç kişidir: Titus ve adları verilmeyen diğer iki imanlı. Pavlus-un bağış konusunda Korintliler ile ilgili övünmesi boşa çıkmasın diye gönderi-liyorlardı. Üç kardeşin görevi, Pavlus oraya varıncaya kadar, bağışın hazır ol-masını sağlamaktı.

9:4   Elçi Makedonya’dan Korint’e giderken, Makedonyalı imanlılardan bazılarının kendisine eşlik etmesi olasılığı vardı. Elçi Pavlus, Korintliler’i o kadar çok övdükten sonra, Makedonyalı imanlılardan bir gelip de Korintliler’in Ye-ruşalim bağışı konusunda hiçbir şey yapmamış olduklarını görürse, bu onun için çok büyük bir utanç olurdu! Böyle bir olayda Korintliler’in ihmalkârlıklarından dolayı utanmaları bir yana, Pavlus’un onlara olan güveni sarsılırdı.

Phillips’in bu ayetle ilgili çevirisi oldukça renklidir:

Aramızda kalsın, ama Makedonyalılardan biri sizi ziyaretimde bana eşlik eder ve sizi bu cömertlik eyleminde hazırlıksız bulursa, işin içinden çıkamazsınız! Sizinle gurur duyduğumuz ve size güvendiğimiz için utanırız.

9:5   İşte bu nedenle Pavlus, bu kardeşlere kendisinden önce Korint’e gelmelerini rica etmeyi gerekli gördü. Yeruşalim’deki kutsallar için cömertçe vermeyi vaat ettikleri armağanları hazırlayacaklardı.

Öyle ki, armağanınız bir cimrilik değil, bir cömertlik örneği olarak hazır olsun. Bu bağış, kutsallardan ricalarla alınan bir yardım değil, kutsalların isteyerek verdiklerini belirten bir cömertlik göstergesi olsun.

E. Cömertçe Vermenin Armağanları (9:6-15)

9:6   Elçi Pavlus, 6’ncı ayetten 15’inci ayete kadar vermenin bereketinden ve yararlarından oluşan bir liste yapar. İlk olarak, hasat kuralını açıklar. Çok ürün alınmak istendiğinde çok tohum ekmenin gerekli olduğu tarımda iyi bilinen bir gerçektir. Belki çiftçi tohumu ekmeye hazırdır. Cömertçe mi ekmeli, yoksa ileriki aylarda yiyecek olarak kullanmak için tahılı saklamalı mı? Buradaki düşünce şudur: Cömertçe eken, ektiği oranda da biçecektir. Tarım açısından şu gerçeği anımsamalıyız: Çiftçi, ektiği tohum miktarı kadar biçmez, çok daha fazlasını biçer. İşte, imanlının bağış vermesi de böyledir. İnsana verdiğini geri alması söz konusu değildir, ama Rab’be verdiğinde bunun karşılığını verdiği armağanın çok daha üstünde alır. Elbette geri alınan şey, paradan çok, ruhsal bereketler olmaktadır.

9:7   Herkes yüreğinde niyet ettiği gibi vermelidir. Kendi ihtiyaçları için neyin gerekli olduğunu düşünmesi lazımdır. Normal yaşamın akışı içinde karşı karşıya kalacağı zorunlulukları da düşünmek zorundadır. Ancak bundan sonra imanlı kardeşlerin gereksinimlerini ve Mesih’in kendisi için olan isteklerini düşünmelidir. Bütün bunları göz önünde bulundurarak isteksizce ya da zorlanırcasına vermemelidir. Vermek ve ardından mutsuz olmak mümkündür. Duygusal baskıdan ya da başkalarından utanıldığı için vermek de mümkündür. Bunların bir yararı olmaz. Tanrı sevinçle vereni sever. Neşeli sözcüğünün İngilizce’si olan hilarious’ın sevinçli olarak çevrilen sözcükten (hilaron) geldiği sık sık belirtilir.

Tanrı’nın gerçekten bizim paramıza ihtiyacı var mı? Hayır. Dağlardaki bütün hayvanlar O’nundur ve herhangi bir şeye ihtiyacı olsa bize söylemezdi (Mez. 50:10-12). O’nun için önemli olan bizim yüreğimizin tutumudur. Rab’bin sevin-ciyle dolan ve elindekileri başkalarıyla paylaşmak isteyen bir imanlıyı görmek çok hoşuna gider.

Tanrı sevinçle vereni sever. Jowett şöyle der:

Sevinçle verme sevgiden doğar ve bu nedenle bir sevgilinin diğerini sevmesi ve birlikten hoşnut olmasıdır. Sevginin dili vermedir; gerçekten başka bir dili yoktur. “Tanrı... o kadar çok sevdi ki... verdi!” Sevgi, kendini feda ederek yaşam bulur. Sahip olduğu tek gurur, kendini vermenin sevincidir. Sevgi her şeye sahip olsa bile, yine de hiçbir şeyi yoktur.40

9:8   Burada bir vaat vardır: Bir kimse gerçekten cömert olmak isterse, Tanrı ona bu fırsatın verilmesini sağlayacaktır. Burada kullanılan nimet, kaynakla eşanlamlıdır. Tanrı, kaynaklarımızı sağlayacak güçtedir; öyle ki, sadece kendimize yetecek kadar değil, her iyi işe cömertçe katkıda bulunacak kadar elimizdekini başkalarıyla paylaşabilelim.

Bu ayetteki “her” sözcüğüne dikkat edin. “Her zaman, her yönden, her şeye yeterli, her iyi iş, her nimet.

9:9   Elçi, şimdi de Mezmur 112:9’dan alıntı yapar. “Armağanlar dağıttı” ifadesi, tohum ekme eylemini belirtir. Bu ayet tohum ekme ya da iyilik yapma konusunda cömert olanı betimler. Yoksullara verilmesi, yapılan bir iyiliktir. Böyle yapmakla kaybeden olur mu? Hayır! Doğruluğu sonsuza dek kalıcıdır. Bu iyiliği bir ekincinin tohum dağıtması gibi dağıtırsak, kendimize göklerde hazine biriktireceğimiz anlamına gelir. İyiliğimizin sonucu sonsuza dek kalıcıdır.

9:10   Ekinci örneği devam eder. Ekinciye tohum ve yiyecek ekmek sağlayan Tanrı, başkalarına iyilik gösterenlerin belirli armağanları almaları için gereken özeni gösterir. Bu armağanlardan bazısı listelenir. İlk olarak, ektiğiniz tohumu çoğaltacaktır. Yani, onun halkına gösterdiğiniz iyilikten dolayı size daha büyük fırsatlar verecek ve daha çok sonuç almanızı sağlayacaktır. Dahası, doğ-ruluğunuzun ürünlerini artıracaktır. Korintliler Yeruşalim’deki kutsallara vermekte doğru yaptılar. Bu cömertliklerinin sonucu olarak, sonsuz armağandan oluşan bir ürün elde ettiler. Tanrı, onların verme isteklerini çoğalttıkça ve on-ların cömertliği arttıkça, armağanlar da buna göre artacaktır.

9:11   Bir kimsenin cömertlikle fakirleşmeyeceği bu bölümde açıklanmıştır. Aksine, her iyi eylemin bir karşılığı vardır, ancak bu verilen armağanın oranına göre değildir. Bundan dolayı Pavlus burada; imanlıların her durumda vermelerinden dolayı, cömertliklerinin daha fazla görülmesi için zenginleştirileceklerini söylüyor. Elçiler Korintliler’e bakıp onların cömertliklerini gördükçe, Tan-rı’ya şükredeceklerdir.

9:12   Korint’ten gelen armağan Yeruşalim’de kullanılmaya başlayınca, bu yalnız oradaki kutsalların eksiklerini gidermekle kalmayıp, birçoklarının Tan-rı’ya şükranlarını sunmasıyla sonuçlanacaktı. Pavlus’un şükretme üzerinde önemle durduğunu fark etmek zor olmasa gerek. Rab’be şükretmeyle sonuçlanan herhangi bir şey, Pavlus’un gözünde büyük öneme sahipti.

9:13   Korintliler’in armağanından kaynaklanan başka yararlar da vardır. Bu, diğer uluslardan olan imanlıların yaşamlarında Mesih’in çalıştığına dair kesin bir kanıt olacaktı; ki bu da Yahudi imanlılar için oldukça önemliydi. Bir ara Yahudi imanlıların, Korintliler’in imanına dair kuşkuları vardı. Belki de onları tam anlamıyla imanlı saymadılar. Ancak bu iyilik onlar için Korintliler’in ima-

nının gerçekliğinin kanıtı olacak ve onlar da Tanrı’yı, Mesih’in müjdesinin Ahaya’daki işleriyle birlikte kendileri için yapılan cömert katkıdan ötürü yücelteceklerdi.

9:14   Korint’ten Yeruşalim’e gelen armağandan ötürü Yahudi imanlılar, Korint’teki kutsallar için dua etmeye özen göstereceklerinden, aralarında kuvvetli bir sevgi bağı oluşacaktı. Yeruşalim’deki kutsallar, Tanrı’nın Korintliler’e bağışladığı olağanüstü lütuftan dolayı, –ki bu lütfu gösterdiler– onları özleyeceklerdi.

9:15   Pavlus bu noktada kendini tutamaz! Bu ayet, birçok Kutsal Kitap yorumcuları için bir bilmece gibidir. Bunun daha önce olanlarla yakından bağlantılı olduğunu göremezler. Ve dolayısıyla sözle anlatılamayan armağanın ne anlama geldiğini merak edip dururlar.

Öyle görünüyor ki, imanlının cömertliğiyle ilgili bu bölümün sonuna yaklaşan Elçi Pavlus, her şeyin büyük Verici’sini –Tanrı’yı düşünmek zorunda kalır. Tüm insanlara en büyük armağan olan İsa Mesih’i de düşünür. Ve böylece Korintli kardeşlerini bu doruk noktada bırakır. Onlar, Tanrı’nın çocukları ve Mesih’in izleyicileridir. Böyle değerli örnek kişiler izlenmelidir!

III. PAVLUS’UN ELÇİLİĞİNİ DOĞRULAMASI (Bölüm 10 - 13)

Bu mektubun son dört bölümü öncelikle Pavlus’un elçiliğini savunmasıyla ilgilidir. Pavlus’un yazılarının özellikle bu kısmının betimlenmesinde elçi Pet-rus’un sözleri özel bir önem taşır: “Bazı şeyleri anlamak çok zordur.” Pavlus-un, eleştirmenleri tarafından kendisine yöneltilen suçlamalara yanıt verdiği açıktır. Ama biz de, Pavlus’un bu eleştirilere yanıt verdiği metinleri inceleyerek suçla-malarla ilgili kendi sonuçlarımızı çıkarmaya zorlanıyoruz. Bu kısımda Pavlus epeyce imalı konuşuyor. Zor olan şey, bunu ne zaman yaptığını bilmektir!

Ne var ki bu, Tanrı sözünün çok önemli bir kısmıdır ve bu kısım olmadan daha güçsüz olacağımız kesindir.

A. Pavlus’un Savunması (10:1-12)

10:1   1-6 ayetlerinde Pavlus’un, kendisinin diğer insanlar gibi hareket ettiği suçlamasına verdiği yanıtları görürüz.

Önce kendisini ben Pavlus diye tanıtır. Sonra kutsallara bir diktatör tutumuyla davranmak yerine rica eder, yalvarır. Daha sonra ricasını, Mesih’teki alçakgönüllülük ve yumuşaklığa dayandırır. Elbette, Rab İsa’nın yeryüzünde insan olarak izlediği yolu düşünmektedir. Bu, Pavlus’un Kurtarıcı’ya yeryüzündeki yaşamıyla ilgili yaptığı birkaç göndermeden biridir. Elçi, genel olarak Mesih’i, göğe çıkan, Tanrı’nın sağında yüceltilmiş olan olarak tanımlar.

Pavlus kendisini tanımlarken şunları söyler:

“Sizinle birlikteyken ürkek, ama aranızda değilken yiğit kesilen ben Pavlus.” Bu şüphesiz alaylı bir ifadedir. Eleştirmenleri, Pavlus’un insanlarla beraberken korkak olduğunu, ama beraber değilken aslan gibi yiğit kesildiğini söylüyorlardı. Mektuplarındaki küstah tavrının yiğitliğinin kanıtı olduğunu düşünüyorlar.

10:2   Bu ayet birinci ayetle bağlantılıdır. Pavlus orada Korintliler’e rica ettiğini, yalvardığını söylemiş, ama ricasının içeriğini anlatmamıştı. İşte burada bunu açıklar:

Yanınıza geldiğim zaman, bizi doğal benliğe göre yaşayanlardan sayan bazılarına karşı takınmak niyetinde olduğum sert tavrı aynı cesaretle size karşı takınmaya zorlamayın beni. Doğal benliğe göre hareket ettiği suçlamasını getirenlere karşı takınmaya niyetlendiği sert tavrı aynı cesaretle onlara karşı takınmak istemedi.

10:3   Buradaki düşünce şudur: Elçiler bedende yaşıyor olmalarına karşın, iman mücadelesini bedensel yöntem ve güdülere dayanarak yapmak istemediler.

10:4   İmanlının savaşındaki silahlar, dünyasal değildir. Örneğin bir imanlı Mesih’in müjdesini yayma konusunda silah veya modern savaş yöntemlerini kullanmaz. Ancak elçinin sözünü ettiği dünyasal silahlar yalnız bunlar değildir. İmanlı amacına ulaşmak için zenginliği, görkemi, gücü, nüfuzu veya kurnazlığı kullanmaz.

Aksine, kaleleri yıkan tanrısal güce sahip yöntemleri kullanır. İsa Mesih’in her gerçek askerinin etkili silahları şunlardır: Diri Tanrı’ya iman, dua ve Tanrı’nın sözüne itaat etmektir. İşte bunlarla kaleler yerle bir olur.

10:5   Bu ayet 4’üncü ayetteki “kaleler”in ne olduğuna dair açıklık getirir.

Pavlus, kendisini insanların kibirli tavırlarına, gerçeğe muhalefet eden safsatalara karşı savaşan bir asker olarak gördü. Bu safsataların esas özelliği Tanrı bilgisine karşı ifadesinde betimlenir. Bu, günümüzde bilim adamlarının, evrimcilerin ve filozofların düşüncelerine ve yaptıkları işlerde Tanrı’ya yer vermeyen dindarlara uyarlanabilir. Elçinin bunlarla ateşkes imzalamaya hiç niyeti yoktu. Tam tersine, her düşünceyi tutsak edip Mesih’e bağımlı kılmaya kararlıydı. İnsanların bütün öğretişleri ve düşünceleri Rab İsa Mesih’in öğretişlerinin ışığında yargılanmalıdır. Pavlus, bu tür düşünceleri suçlamıyor, ancak zekamızın Rab’be karşı kullanılmasına izin vermememiz konusunda bizi uyarıyor.

10:6   Mesih’in bir askeri olan elçi, ilkin Mesih’e bağımlı olduklarını göstermiş olan Korintliler’in Mesih’e bağımlı olmayan eylemlerini cezalandırmaya da hazırdı. İmanlıların Mesih’e tümüyle bağımlı olduklarından emin oluncaya kadar, Korint’teki sahte öğretmenlere karşı bir eyleme geçmeyecekti.

10:7   İlk cümle bir soru olabilir: “Her şeyi dış görünüşüne göre mi algılıyorsunuz?” Ya da bir gerçeğin bildirisi olabilir: “Yalnızca yüzeye bakıyorsunuz.” Ya da bir emir olabilir: “Gözünüzün önündekine bakın.” Yani “Gelecekle yüzleşin.”

Bunu bir bildiri olarak algılarsak, Korintliler’in bir kimseyi güzel konuşuyor mu konuşmuyor mu, etkileyici görüntüsü veya üstün mantık gücü var mı yok mu diye yargıladıklarını görürüz. İçsel gerçeklikten çok dış görünüşten etkileniyorlardı.

“Bir kimse Mesih’e ait olduğuna güveniyorsa, yine düşünsün: Kendisi kadar biz de Mesih’e aidiz.” Pavlus, burada “Ben Mesih yanlısıyım” (1Ko. 1:12) diyerek diğerlerini dışlayanlara gönderme yapıyor olabilir. Hiç kimsenin başkalarını dışlayan bir davranışta bulunamayacağı yanıtını verir. Onlar gibi o da Rab’be aittir.

Kendilerini tek gören bu imanlılar her kimse, Pavlus onların Mesih’e ait oluşunu yadsımaz. Bu nedenle, bu bölümde kendilerine Mesih’in elçileri süsü veren sahte elçilere ve hilekar görevlilere (11:14) pek gönderme yapmaz. Öyle ki, Pavlus bu mektupta, kurtulmuş ve kurtulmamış olan bazı muhalif kimselerle uğraşıyor.

10:8   Rab İsa Mesih’in bir elçisi olan Pavlus’a, kurduğu kiliselerle bağlantılı olarak yetki verilmişti. Bu yetkinin amacı, kutsalları imanlarında geliştirmekti. Öte yandan sahte öğretmenler, imanlılar arasında Rab’den almamış oldukları bir yetkiyi kullanıyorlardı. Ancak bu kadarla kalmayıp bu yetkiyi kutsalları geliştirmek için değil, yıkmak için kullanıyorlardı. Bunun için Pavlus, Rab’bin kendisine verdiği yetkiyle çok fazla övünse bile bundan utanmayacağını söylüyordu. Sonuçta bu iddiaları doğru çıkacaktı.

10:9   Pavlus, Korintliler’i mektuplarıyla korkutmaya çalışıyor izlenimi uyandırmak istemiyordu. Bir başka deyişle elçi, Tanrı’dan almış olduğu yetkisiyle övünerek Korintliler’in kendilerini korkutmaya çalıştığını düşünmelerini istemiyor. Bu, kendisini eleştirmenlerinin ellerine teslim etmek olurdu. Aksine Korintliler, ona verilen yetkinin, kendilerini geliştirmek için olduğunu ve Pav-lus’un da bunu bu şekilde kullandığını anımsamalıdırlar.

10:10   Burada Elçi Pavlus’a karşı getirilen suçlamayı görürüz. Muhalifleri onu ağır mektuplar yazmakla suçlayıp kişisel varlığının etkisiz ve konuşma ye-teneğinin sıfır olduğunu söylüyorlardı.

10:11   Bu suçlamaları yapanlar şunu bilsin ki, Pavlus onların arasında olduğu zaman, mektuplarında söyledikleri gibi olacaktır. Bu, Pavlus’un mektup-larında zorba tavırlı olduğunu kabul ettiği anlamına gelmez. Çünkü onunla ilgili söyledikleri buydu. Ancak onlarla yüz yüze gelince kendileriyle sert bir biçimde uğraşacağını söylüyor.

10:12   Sahte öğretmenlerin kendilerini başkalarıyla karşılaştırma alışkanlığına sahip oldukları açıktır. Pavlus’u Korintliler’in önünde gülünç duruma düşürecek şekilde davranacakları şüphesizdi. Kendilerini danışman grubu olarak görüyorlardı. Ayrıcalıklı kişilerdi. Onlara göre hiç kimse onların yakınında duramaz ve buna layık görülemezdi. Pavlus şu sözleri alaycı bir tavırla söyler: “Kendilerini tavsiye eden bazılarıyla kendimizi bir tutmaya ya da karşılaştırmaya elbette cesaret edemeyiz! Onlar kendilerini kendileriyle ölçüp karşılaştırmakla akılsızlık ediyorlar.” Mektuplarında sert tavırlı olmakla suçlanan Pavlus burada kendisini, kendi kendilerini tavsiye edenlerle veya standart ölçüleri kendi yaşamları olanlarla bir sayacak kadar cesur olmadığını söylüyor.

Bir kimsenin tek standardı kendisiyse, o kişinin daima haklı olduğunu düşünmesi apaçıktır! Gelişmeye yer yoktur. Bunu yapanlar akılsızdır. İyi bilindiği gibi, “Bütün grupların ve sınıfların sorunu, kendi grupları dışında olan bütün güzellikleri göz ardı etmeleridir.”

B. Pavlus’un İlkesi: Mesih İçin Etkinlik Alanının Genişletilmesi (10:13-16)

10:13   Pavlus, 13-16 ayetlerinde Tanrı’nın kendisine vermiş olduğu görev alanı içinde olan övünme niyetini ifade eder. Övünmek istediğinde, başkasının işine karışmamayı adet edindi. Bu, Yahudiliği yayanlar için açık bir göndermedir. Elçi Pavlus’un ya da diğer imanlıların kurduğu kiliselere gidip buradaki işleri yürütmek onların adetiydi. Orada başka birinin attığı temel üzerine bina kuruyorlardı. Övündükleri şey aslında başka birinin işiydi.

Pavlus, Mesih’in hizmet alanı dışında kalan konularla övünmeyeceğini söy-ler. Aksine Tanrı’nın, hizmetini onurlandırdığı yerlerle ve kişilerle övünecektir. Bu, Korint’i de kapsayacaktır, çünkü oraya müjdeyle gitmiş ve bunun sonucun-da da bir kilise kurulmuştu.

Arthur S.Way bunu uygun bir biçimde şöyle çevirir:

Ama ben yasal yetki alanımın ötesindeki haklarla övünmem. Kendimi Tanrı’nın bana verdiği iş alanının –ki bu alan kesinlikle size olan hizmetimi de kapsadı– sınırlarıyla sınırlarım.

Aslında Pavlus Rab tarafından müjdeyi diğer uluslara götürmek üzere görevlendirilmişti. Bu görev elbette Korint’i kapsar. Yeruşalim’deki elçiler bu konuda aynı fikirdeydiler, ama şimdi Yeruşalim’den gelen sahte öğretmenler, Tan-rı’nın Elçi Pavlus’a vermiş olduğu yetki alanlarını işgal ediyorlardı.

10:14   Elçi haddini aşarak övünmüyor. Tanrı onun için bir hizmet alanı belirlemişti. Bu alan Korint’i de kapsadı. Korint’e gelmiş, müjdeyi yaymış ve bir kilise kurmuştu. Korint’e kadar gelmemiş olsaydı, kendi sınırlarını aşarak övün-düğü gerekçesiyle suçlanabilirdi.

Korintliler’e ulaşabilmek için zorluklardan, sınamalardan ve elemlerden geç-mişti. Oysa şimdi başkaları onun öncülük etmiş olduğu alanı işgal ediyordu; herhalde başarılarıyla yüksek sesle övünüyorlardı.

Bu zor ayet şöyle çevrilebilir: “Haddimizi aşarak fazla övünmüyoruz –ki söze gelmiş olsaydık durum böyle olurdu– Mesih’in müjdesini size ulaştırdık.”

10:15   Elçi, Mesih için yaptığı hizmetin doğrudan sonucu olmayan konularla övünmemeye kararlıdır. Yahudiliği yayanların suçlu olduğu konu işte buydu: Başkalarının emekleriyle övündüler. Pavlus’un koyunlarını çalmaya, onun kişiliğini zedelemeye, öğretişlerini yalanlamaya ve sahte bir yetkiye sahip oldu-ğu yakıştırmasını yapmaya çalıştılar.

Pavlus’un ümidi odur ki, Korintliler’in imanı büyüdükçe onların imanının, onun Tanrı’nın bir elçisi olarak diğer bölgelere gitmesini sağlayacak pratik yardımlarda etkisini göstermesidir. Hizmetini genişletirken, kuralına da tutarlı bir biçimde sarılır.

Korint’teki sorunlar o kadar çok zamanını aldı ki, diğer bölgelere yapacağı hizmeti de engellemiş oldu.

10:16   Kural şuydu: Korint’in ötesindeki bölgelerde (herhalde Batı Yunanistan, İtalya ve İspanya) Müjdeyi yaymak ve başkasının etkinlik alanında başarılmış işlerle övünmemek. Elçi Pavlus’un başkalarının etkinlik alanına girmeye veya o yere gelmeden önce başkalarının yaptıklarıyla övünmeye niyeti yoktu.

C. Pavlus’un Yüce Amacı: Rab’bin Tavsiyesi (10:17-18)

10:17   “Övünen, Rab’le övünsün.” Kuşkusuz bu, onun Rab’bin kendi ara-cılığıyla yaptığı şeylerden memnun olmasıyla övünmesi gerektiğini ifade eder. Elçinin iddiasının bu doğrultuda olduğu görülür.

10:18   Kendi kendini tavsiye eden kişi, Tanrı’nın onayını kazanmaz. Pav-lus’u eleştirenlerin düşünmeleri gereken soru şudur: Rab seni insanların kur-tulduğu, kutsalların imanda geliştiği ve kiliselerin kurulduğu hizmetinde bere-ketleyerek onayladı mı? Senin müjdeyi öğretişinle Rab İsa’yı kabul edenleri göstererek Rab’bin onayını kanıtlayabilir misin? Önemli olan budur. Pavlus bunu yapmaya istekliydi ve Rab’bin hizmetini onaylayan kanıtını gösterebilirdi.

Pavlus bu ve bundan sonraki bölümde akılsızlık dediği şeyi yapar. Kendisini öne çıkaran saçma bir işle uğraşır. Bunu, yapmak istediği için yapmaz. Bu, onun için kesinlikle hoş olmayan bir şeydi. Ancak kendisini bu biçimde küçük düşürürken, Korintliler’den kendisine karşı hoşgörülü olmalarını ister.

Öyle ki, sahte öğretmenler kendilerini iyice övmüşlerdi. Şüphesiz gayretli hizmetlerinin hesabını ve olağanüstü başarılarının raporunu verdiler. Pavlus asla böyle bir şey yapmamıştı. Kendisini değil, Mesih’i öğretti, vaaz etti.

Korintliler’in övgü dolu bir hizmeti tercih ettikleri görülüyordu ve bundan dolayı Pavlus bir süreliğine böyle bir şey yapmak için onlardan izin istedi.

Ç. Pavlus’un Elçiliğini Kanıtlaması (11:1-15)

11:1   “Umarım yapacağım küçük bir akılsızlığı hoş görürsünüz. Ne olur, beni hoş görün!” Pavlus onlardan, övünürken kendisine karşı sabır göster-melerini ister. Ama sonra, zaten bunu yaptıklarını sezer ve böylece bu ricaya da gerek kalmaz.

11:2   Bu ricada bulunmasına gerekçe olarak üç neden gösterilir. İlk neden, onun Korintliler için tanrısal bir kıskançlık duymasıydı. Onları el değmemiş bir kız gibi tek bir ere, Mesih’e sunabilmek için nişanlamıştı. Pavlus, Korintli kutsalların ruhsal sağlığı için özel bir sorumluluk duyuyordu. Gelecekte, örneğin kutsallar Rab ile buluştuğunda, onları yaygın olan sahte öğretişler tarafından ayartılmadan Rab İsa’ya sunabilmek arzusundaydı. İşte onlar için böylesine bir kıskançlık duyuyordu ki, akılsızlık olarak görüneni yapmaya gönüllü oldu.

11:3   Pavlus’un kendisini akılsız yerine koymasının ikinci nedeni, kutsalların aldatılabilmesinden ve düşüncelerinin Mesih’e olan içten ve pak adanmışlıktan saptırılabilmesinden korkuyor olmasıydı. Bazı çevirilerde sadelik sözcüğü kullanılmıştır, ki bu tek düşüncede olma anlamındadır. Pavlus, onların kendilerini yalnızca Rab İsa’ya adamalarını ve yüreklerindeki sevginin başkasına kaymasına izin vermemelerini istiyordu. Onların Rab’deki bağlılıklarında lekesiz olmalarını da istiyordu.

Elçi, yılanın Havva’yı kurnazlığıyla nasıl aldattığını anımsar. Yılan bu işi onun düşüncelerine hitap ederek başarmıştı. İşte, sahte öğretmenlerin de Korint-te yaptığı buydu. Pavlus, Korintli bakirenin yüreğinin bütün ve lekesiz olmasını istiyordu.

Pavlus’un, Havva ile yılan hikayesine bir efsane gibi değil, tarihi bir gerçek gibi yaklaştığına dikkat edin.

11:4   Pavlus’un küçük bir akılsızlık yapmak için gönüllü olmasının üçüncü nedeni ise Korintliler’in sahte öğretmenleri dinlemeye hazır oluşlarıydı.

Korint’e gelen biri, değişik bir İsa’yı tanıttığında, Kutsal Ruh’tan farklı bir ruhu ve farklı bir müjdeyi açıkladığında, Korintliler bunu gönüllü bir biçimde hoş görüyorlardı. Bu görüşlere sevecen bir hoşgörü gösterdiler. Pavlus sanki iğneleyici bir biçimde şöyle der: “Onlara öyle davranıyorsanız da bana niye davranmıyorsunuz?

Son sözler olan “bunları hoş görüyorsunuz” imalı bir anlatım olarak algılanmalıdır. Elçi onların aykırı düşünceleri kabul edişlerini uygun bulmuyor, onları ahmaklıklarından ve anlayış eksikliklerinden ötürü azarlıyordu.

11:5   Korintliler’in Pavlus’u hoş görme konusunda istekli olmaları gerekiyordu; bunun nedeni de onun, sözüm ona üstün elçilerden hiç de aşağı olmamasıdır. “Üstün” ifadesi iğneli bir imayla kullanılır. Bunu harfi harfine alırsak (hem daha modern görünür!) “süper elçiler” anlamına gelir.

Reformcular, Petrus’un baş elçi olduğu ve papaların bu önceliği miras aldık-ları papalık düşüncesini çürütmek için bu ayetten alıntı yaptılar.

11:6   Pavlus acemi bir konuşmacı olabilirdi, ama kesinlikle bilgide yetersiz değildi. Korintliler’in bunu bilmesi gerekiyordu, çünkü İsa Mesih imanıyla ilgili bilgilerini elçiden almışlardı. Güzel konuşma açısından Pavlus’un yetersizlikleri her neyse, kendisini Korint’teki kutsallara anlaşılır kılmış olduğu görülüyor. Bizzat kendileri bunun tanıklığını yapmak zorundaydılar.

11:7   Korintliler’in ona karşı takındıkları olumsuz tavrın nedeni süslü püslü konuşmayışı değilse, belki de onların yücelmesi için kendisini alçaltma gibi bir kusur işlemiş olmasıdır.

Ayetin geri kalan kısmı onun ne demek istediğini açıklar. Elçi, Korintliler ile birlikteyken, onlardan hiç maddi yardım almadı. Belki de onları yücelttiğinde onun günah işlediğini, bu nedenle kendini alçalttığını düşünüyorlardı.

11:8   “Başka kiliseleri adeta soydum” ifadesi mecazdır. Akılda gerekli etkiyi yaratması için planlanan abartılı bir ifadedir. Pavlus kelime anlamıyla baş-ka kiliseleri soyduğunu söylemek istemiyor tabii ki! Ancak bu yalnızca, Korint-te Rab’be hizmet ederken, Korintliler’den hiç karşılık almadan onlara hizmet edebilmek için başka kiliselerden maddi yardım aldığını belirtir.

11:9   Aslında Elçi Pavlus’un Korint’teyken zaman zaman ihtiyaçları oldu. Bu ihtiyacı Koritliler’e bildirip onlardan yardım istedi mi? Bunu kesinlikle yap-madı. Makedonya’dan gelen bazı kardeşler maddi eksiklerini giderdiler.

Elçi mümkün olduğunca Korintliler’e yük olmamaya özen gösterdi ve bu şekilde devam etmeye niyetliydi. Korintliler’e gelince, bir elçi olarak onların kendisine bakmaları konusunda ısrar etmedi.

11:10   Pavlus, Korint’in bulunduğu Ahaya ilinde hiç kimsenin övünme hakkını elinden almasına izin vermemeye kararlıydı. Şüphesiz burada belirli şeylerden sakınmasını kendisine karşı bir iddia olarak kullanan eleştirmenlerine gönderme yapıyor. Gerçek bir elçi olmadığını anladığı için imanlılar tarafından desteklenme konusunda ısrar etmediğini söylediler (1Ko.9). Eleştirmenlerin suç-lamalarına rağmen Korintliler’e karşılık beklemeden hizmet etmekle övünmeye devam edecektir.

11:11   Pavlus neden bu şekilde övünme ihtiyacı hissediyordu? Korintliler’i sevmediğinden mi? Tanrı bilir ki, gerçek bu değil! Yüreği onlara karşı en derin sevgiyle doluydu. Öyle görünüyor ki, elçi ne yaptıysa eleştirildi. Korintli-ler’den para almış olsaydı, muhalifleri müjdeyi karşılığında aldığı şeyler için yaydığını söylerlerdi. Para almayınca da onları sevmediğine dair bir suçlamayla karşılaştı. Ancak işin doğrusunu Tanrı biliyor ve Pavlus da bunu Tanrı’ya ha-vale etmekle yetiniyor.

11:12   Öyle görünüyor ki, Yahudiliği yayanlar Korintliler’den para almayı umuyorlardı. Bunu onlardan talep ettiler ve aldılar da. Birçok mezhep mensubu gibi maddi karşılık almadan hizmet etmeleri kendileri için mümkün değildi. Pavlus, Korint’teki imanlılardan para almama ilkesini devam ettirmeye kararlıydı. Sahte öğretmenler onunla övünme yarışına girmeyi istiyorlarsa, bırakın onun öğretisini izlesinler. Ancak onların para ödülü olmayan bir hizmetle asla övünmeyeceklerini biliyordu. Bundan dolayı onlara bu övünme fırsatını vermedi.

11:13   Pavlus’un bu kişilerle ilgili gerçek fikri, –ki mektupta şimdiye kadar dışa vurulmadı– nihayet ortaya çıkar. Kendini daha fazla tutamaz! Onlara layık oldukları şekilde hitap etmelidir. Rab İsa Mesih tarafından görevlendirilmedikleri için bu tür adamlar sahte elçilerdir. Bu görevi ya kendi kendilerine yüklendiler ya da başkalarının kendilerine vermesini sağladılar. Bunlar aldatıcı işçilerdir ve bu onların kiliseden kiliseye giderek sahte öğretişleri için kendilerine taraftar kazanmaya çalıştıkları yöntemleri betimler. Kendilerine Mesih’in elçisi süsü verdiler, O’nu temsil ediyormuş gibi göründüler. Pavlus’un bu tür kişilerle aynı seviyede olmaya hiç niyeti yoktur.

Elçinin Yahudiliği yayan öğretmenlerle ilgili söylediği şeyler günümüzdeki sahte öğretmenler için de geçerlidir. “Kötülüğü olduğu gibi görsek, onun bizi deneyemeyeceğini hepimiz biliyoruz. Gücünün esasını gizlilik oluşturur. İnsana iyi görünen fikirler ve ümitler aracılığıyla hitap eder.”

11:14   Elçi, Korint’teki eleştirmenlerinin Mesih’in elçileri gibi göründüklerini söyler. Ancak onların efendisinin taktiklerini düşününce buna hiç de şaşırmaz: “Şeytan da kendisine ışık meleği süsü verir.”

Şeytan, günümüzde genel olarak boynuzu ve kuyruğu olan kötü görünüşlü kırmızı bir yaratık olarak resmedilir. Ancak bu, onun kendisini insana sunduğu tutumdan oldukça uzaktır.

Kimi de Şeytan’ı çukurda yuvarlanan yoksul bir ayyaş bağlamında düşünür. Ancak bu da Şeytan’ın gerçekten ne olduğunu tanımlayamayan yanlış bir izlenimdir.

Bu ayet bize, onun kendisine ışık meleği süsü verdiğini söyler. Bunu belki şöyle örnekleyebiliriz: Müjdeyi yayan, dini giysiler giyen ve modern bir kilisenin kürsüsünde duran bir görevli gibi göründüğünü söyleyebiliriz. Tanrı, İsa, Kutsal Kitap gibi sözleri de kullanır. Ancak kurtuluşun iyi işlerle olduğunu öğreterek dinleyenlerini aldatır. Mesih’in kanıyla olan kurtuluşu öğretmez.

11:15   J.N. Darby bir keresinde, Şeytan’ın, hiçbir zaman koltuğunun altında bir Kutsal Kitap taşıdığında olduğu kadar şeytani olmadığını belirtti. İşte, 15’inci ayetteki düşünce de budur. Şeytan böyle görünürse, temsilcilerinin de aynı şeyi yapmasında şaşılacak bir şey yoktur. Kendilerine ne süsü verirler? Sahte öğretmen süsü mü? Ateist süsü mü? Kafir süsü mü? Bunun yanıtı “hayır”dır. Kendilerine doğruluğun hizmetkarları süsünü verirler. Din hizmetkarları olduklarını söylerler. İnsanlara gerçek ve doğruluk yolunda önderlik ettiklerini söylerler, ama kendileri kötü olanın temsilcileridir.

Sonları yaptıklarına uygun olacaktır. Mahvediyorlar ve onlar da mahvolacaklar. Yaptıkları insanları felakete sürüklüyor; onlar da sonunda felakete sürüklenecekler.

D. Pavlus’un Mesih Uğruna Çektiği Elemlerin Elçiliğini Kanıtlaması (11:16-33)

11:16   Pavlus bütün bunları söylerken, kimsenin kendisini övünen bir akılsız sanmasını istemez. Ancak bunu yapma konusunda ısrar ederlerse, o durumda onu akılsız biri gibi kabul etsinler de o da biraz daha övünsün.

Bu ayetin son kısmındaki “de” sözcüğüne dikkat edin: “Ben de biraz övüneyim!” Bu sözcük gerçekten önemlidir. Sahte öğretmenler övünüp duruyorlardı. Pavlus aslında şöyle diyor: “Beni akılsız biri gibi algılamak zorunda bile kalsanız, –ki değilim– o zaman bile beni kabul edin ki, ben de diğer kişiler gibi biraz övünebileyim.”

11:17   Bu ayetin mümkün olabilecek iki yorumu vardır. Kimi, Pavlus’un burada söylediklerinin, –ki bu gerçekten esinlenmiştir– Rab’bin buyruğuyla ona verilmediğini öne sürer.

Diğer yorum ise Pavlus’un burada söylediklerinin, yani övünmesinin, Rab-bin örneğini izleme bakımından Rab’bin söyleyeceği gibi olmadığıdır. Rab İsa hiç övünmedi.

Phillips’in bu ayeti çevirirken ilk görüşü benimsediği görülür: “Şimdi Rab-bin bana buyurduğu gibi değil, övünme işiyle meşgul bir akılsız gibi konuşu-yorum.”

Ancak biz ikinci görüşü, yani Rab’bin söyleyeceği gibi olmayan övünmeyi, Pavlus’un görünüşe göre akılsızca davranmasını ve bunu benliği yücelterek yapmasını tercih ediyoruz. Ryrie şu yorumu yapar: “Onların dikkatlerini önemli gerçeklere çekebilmek için doğal içgüdüsüne karşı övünmesi gerektiğini söyler.”41

11:18   Korintliler son zamanlarda çürük insan doğasına göre benliği yüceltmekle meşgul kişileri epeyce dinlemişlerdi. Korintliler sahte öğretmenlerin övünmek için yeterli nedenleri olduğunu düşündülerse, Pavlus’un da övünmelerini göz önüne alıp, onun boş olmadığını görmeleri gerekiyordu.

11:19   Pavlus yine taşlamaya başvurur. Onlardan kendisi için yapmalarını rica ettiği şeyi onlar başkaları için devamlı yapıyorlardı. Kendilerini akılsızlıkla kandırılmayacak kadar akıllı görüyorlardı. Ancak o açıklamaya devam ederken, olan da buydu.

11:20   Betimlenen tipteki kişilere katlanmaya razıydılar.

Betimlenen kişiler kimdi? Yapılan açıklamadan belli olduğu gibi bu kişiler Korintliler’i tuzağa düşüren sahte elçiler, Yahudiliği yayan öğretmenlerdi. Onları önce köle ettiler. Bu şüphesiz yasanın köleliğini belirtir (Elç.15:10). Kurtuluş için Mesih’e iman etmenin yeterli olmadığını, insanların Musa’nın Yasası’na da uymaları gerektiğini öğretiyorlardı.

İkinci olarak kutsalları ağır maddi sıkıntılara sokma anlamında onları sömürüyorlardı. Onlara sevgi uğruna hizmet etmediler, ama karşılığında alacağı parayla ilgilendiler.

Sizden yararlanan ifadesi, avlanma veya balık tutma anlamında bir mecazdır. Sahte öğretmenler bu insanları arzuladıkları gibi yönlendirebilmek için onları kendilerine bir çeşit av yaptılar.

Kendilerini gurur ve övgüyle yüceltmeye çalışmaları bu insanların tipik özel-likleriydi. Daima başkalarını eleştirerek insanların gözünde üstün görünmeye çalıştılar.

Sonunda büyük bir saygısızlık yapıp imanlıları tokatladılar. Bunu olduğu gibi anlama konusunda tereddüt etmemize gerek yoktur. Çünkü bazı küstah kilise görevlileri, eskiden yetkilerini göstermek için kilise üyelerine gerçekten vururlardı.

Elçi, Korintliler’in sahte öğretmenlerin bu tür kötü davranışlarına katlanmaya razı olmalarına ve buna karşın kendisinin sevecen uyarılarıyla öğütlerine katlanmaya istekli olmamalarına şaşar.

Darby şöyle der: “İnsanların gerçek olana dayanmalarından çok sahte olanlardan zorluk çekmeleri şaşılacak bir şeydir.”42

11:21   Bazıları Pavlus’un bu ayette şöyle dediğini öne sürmüştür: “Böyle, kendimi alçaltarak sanki sizinle berabermişim gibi konuşuyorum. Güçsüzdüm ve bu adamların yaptığı şekilde yetkimi kullanmaya korkmuştum.”

Başka bir öneri ise şu anlamı verir: “Bunu söylerken, kendimi alçaltıyorum, çünkü güç buysa, ben güçsüzüm.” Phillips’in çevirisi ikinci görüş doğrultusundadır: “Böyle güçlü şeylerle size hiç güç gösterisi yapmadığımı söylemeye neredeyse utanıyorum.”

Pavlus, sahte öğretmenlerin davranışları gerçek güçse, o zaman utanarak kendisinin hiç bu tür bir güç gösterisi göstermediğini, aksine güçsüzlük gösterdiğini ifade etmesi gerektiğini söyler. Buna karşın bu kişilerin cesaret ettikleri konularda kendisinin de cesaretli olduğunu eklemeden geçemez. Moffatt bunu şu sözlerle çok güzel bir şekilde ifade eder: “Ancak istedikleri kadar övünsünler, ben de onlarla eşit düzeydeyim (bunun bir akılsızın rolü olduğunu unutmayın!)” Elçi Pavlus bu girişle, bu mektuptaki en muhteşem bölümlerden birine başlar ve Rab İsa Mesih’in gerçek bir hizmetkarı olarak taleplerini açıklar.

Korint’teki kilisede Pavlus’un gerçek bir elçi olup olmadığına dair ortaya atılmış olan soruyu anımsayacaksınız. Tanrısal bir çağrı aldığına dair hangi delilleri gösterebilirdi? Örneğin, on iki elçiyle eşit düzeyde olduğunu nasıl kanıtlayabilirdi?

Yanıtını vermeye hazırdır, ama bu belki de bizim beklediğimiz türden bir yanıt değildir. Ortaya, ilahiyattan mezun olmuş olduğunu gösteren bir diploma çıkarmaz. Yeruşalim’deki kardeşler tarafından imzalanan ve bu işe onu atadıklarını gösteren resmi bir belge de getirmez. Kişisel başarılarını veya hünerlerini sunmaz. Aksine, müjde işinde dayanmak zorunda kaldığı elemlerden oluşan duygu yüklü bir listeyi önümüze koyar. 2.Korintliler’in bu kısmındaki drama ve duygu yükünü gözden kaçırmayın. Hiç durmadan müjdeyi yaymak için karada ve denizde yolculuk eden, Mesih’in sevgisine bağlanan ve Mesih’in müjdesinin duyulmadığı yerlerdeki insanlar mahvolmasın diye anlatılamayan zorluklara isteyerek dayanan Pavlus’u kafanızda bir canlandırın. Bu ayetleri duygulanmadan ve utanmadan okumamız pek mümkün olmaz.

11:22   Sahte öğretmenler Yahudi atalarından epeyce yararlandılar. İsrail ve İbrahim soyundan gelen saf kan İbrani olduklarını iddia ettiler. Bu soy ağacının kendilerine Tanrı’nın gözünde ayrıcalık yarattığı gibi yanlış bir düşünceyle hareket ettiler. Tanrı’nın eski halkının, İsrail’in Mesih’i reddetmesinden dolayı bir kenara bırakılmış olduğunu kavramadılar. Tanrı açısından Yahudi’yle diğer uluslar arasında hiçbir farkın olmadığını anlamadılar: Hepsi günahkardı ve hepsinin yalnızca Mesih’e iman ederek kurtulmaya ihtiyacı vardı.

Bu durumda övünmeleri yersizdi. Soyları kendilerine Pavlus karşısında hiçbir üstünlük sağlamadı, ki Pavlus da İbrahim soyundan gelen bir İbrani, bir İsrailliydi. Ancak onun Mesih’in elçisi olduğunu kanıtlayan şeyler bunlar değildi. Bu nedenle de hemen iddiasının can alıcı noktasına gelir: Bir alanda ondan üstün olamazlardı – zorluklarda ve elemelerde.

11:23   Meslek olarak Mesih’in hizmetkarlarıydılar, ama o, “bağlılık, emek ve elemde” hizmetkardı. Elçi Pavlus, Kurtarıcı’nın bir izleyicisi olduğunu hiç unutmadı. Hizmetkarın efendisinden üstün olmadığını ve bir elçinin dünyadan, Efendisi’nin gördüğü davranıştan daha iyi bir davranış görmeyi bekleyemeyeceğini kavradı. Pavlus, Mesih’e bağlı olarak hizmet edip O’nu izlediği süre içinde ne kadar çok elem çektiğini gördü. Ona göre elem çekmek, Mesih’in hiz-metkarları olmanın bir işaretiydi. Böyle bir övünme sonucu aklını kaçırmış gibi hissetmesine karşın gerçeği konuşması gerekiyordu. Gerçek şuydu: Bu sahte öğretmenler elem çekmiyorlardı. Kolay yolu seçtiler. Azar, işkence ve utançtan kaçındılar. Bu nedenle Pavlus, onların kendisine Mesih’in bir hizmetkarı olarak saldırırken güçsüz bir konumda olduklarını hissetti.

Şimdi Pavlus’un gerçek bir elçi olduğu iddiasını desteklemek için saydığı zorluklar listesine bir bakalım.

“Daha çok emek vermek.” Pavlus, müjdeyi yayma yolculukları sırasında kat etmiş olduğu mesafeyi ve bu bağlamda Mesih’i tanıtmak için Akdeniz bölge-sinde ne kadar çok yolculuk etmiş olduğunu düşünür.

“Daha çok hapse girmek.” Pavlus’un hizmetinde o ana kadar Kutsal Yazılar’da kayıtlı bulunan hapsedilme olaylarından yalnızca biri, onun Silas’la birlikte Filipi’de hapse atıldığı Elçilerin İşleri 16:23’teki olaydır. Şimdi bunun birçok hapsedilme olaylarından yalnızca biri olduğunu ve Pavlus’un zindanlara hiç de yabancı olmadığını öğreniyoruz.

“Sayısız kere dayak yemek.” Burada hem putperestlerden hem de Yahudilerden oluşan Mesih’in düşmanlarından yediği dayakların bir betimlemesini görürüz.

“Çok kez ölümle burun buruna gelmek.” Elçi bunu yazarken kuşkusuz Listra’da ölümden kıl payı kurtuluşunu düşünüyordu (Elç.14:19). Ancak geriye, yaşamını işkenceler sonucu kaybedebileceği olaylara da dönüp baktı.

11:24   Musa’nın Yasası Yahudilere bir defada kırktan fazla kırbaç vurulmasını yasaklamıştı (Yas.25:3). Yahudiler bu yasayı çiğnememek için Pavlus’u yalnızca otuz dokuz kere kırbaçlayarak cezalandırdılar. Büyük suç olarak gördükleri durumlarda bu cezayı uygularlardı. Elçi Pavlus burada bize, kendi halkından beş kez otuz dokuzar kırbaç yediğini bildirir.

11:25   “Üç kez değnekle dövüldüm.” Yeni Antlaşma’da söz edilen tek olay Filipi’de meydana gelendir (Elç.16:22). Ancak Pavlus’un bu acı ve aşağılayıcı tavra katlandığı iki olay daha vardı.

“Bir kez taşlandım.” Bu olay, kuşkusuz gönderme yaptığımız Listra’daki olaydır (Elç.14:19). Bu taşlanma olayı o kadar kötüydü ki, Pavlus’un bedeni ölü sanılarak kent dışına sürüklenerek götürüldü.

“Üç kez deniz kazasına uğradım.” Pavlus’un denenmelerinin hepsi doğrudan insanlardan gelmedi. Zaman zaman doğal afetlerle de karşı karşıya kaldı. Burada bahsedilen deniz kazalarının hiçbiri kayıtlarda bulunmaz (Elçilerin İşleri 27’de Pavlus Roma’ya giderken meydana gelen deniz kazası daha sonra olmuştur).

“Bir gün bir gece açık denizde kaldım.” Yine bunun yanıtı Elçilerin İşleri’nde kayıtlı görünmüyor. Burada bazı çevirilerde geçen enginde sözcüğünün denizi mi yoksa zindanı mı belirttiğine dair bir soru vardır. Denizse, Pavlus bir salda mı yoksa üstü açık bir kayıkta mıydı? Değilse, doğrudan su içinde geçirdiği bir deneyimden sadece Rab’bin mucizesiyle kurtulmuş olabilir.

11:26   “Sık sık yolculuk etmek.” Birçok Kutsal Kitap’ın arka sayfalarında “Pavlus’un Müjdeyi yaymak için yaptığı yolculuğun güzergâhı” adlı haritayı görürsünüz. Yolculuk ettiği güzergahı gösteren işaretleri izlerken, o günkü koşullardaki ilkel taşıma araçlarını anlar ve bu ifadedeki anlamın derinliğini daha iyi kavrarsınız.

Daha sonra Pavlus karşılaştığı sekiz değişik tehlikenin listesini yapar. Taşan ırmakları belirten ırmak tehlikesi ve seyahat ettiği yolların çoğu kanun kaçaklarıyla çevrili olduğundan haydut tehlikesi vardı. Soydaşlarından ve Yahudiler’den gelen tehlikelerle birlikte, müjdeyi ulaştırmaya çalıştığı diğer uluslardan gelen tehlikelerle de karşı karşıya kaldı. Listra, Filipi, Korint ve Efes gibi şehirlerde de tehlikelerle karşılaştı. Muhtemelen Asya iliyle Avrupa’da, insanların daha az olduğu bölgeleri belirten yerlerde çöl tehlikesiyle karşılaştı. Denizde fırtınalar, kayalıklar ve belki de korsan tehlikeleriyle karşılaştı. Son olarak sahte kardeşler arasında da tehlike vardı: Şüphesiz bunlar imanlı öğretmenler gibi gözüken yasalara bağlı Yahudilerdi.

11:27   “Emek vermek”, Pavlus’un aralıksız çalışmasını belirtirken, “sıkıntı çekmek” çalışmayla bağlantılı olarak yorgunlukla acı düşüncesini ifade eder.

“Çok kez uykusuz kalmak.” Gezilerinin birçoğunda şüphesiz dışarıda, açık havada uyuması gerekiyordu. Ancak her taraftan tehlikelerle sarılı olduğu ve tehlikenin gelişine dikkat etmesi gerektiği için birçok geceyi uykusuz geçirmek zorunda kaldı.

“Açlık ve susuzluğu tatmak.” Elçi, Rab’be hizmet ederken sık sık aç ve susuz kaldı. “Çok kez yiyeceksiz kalmak” burada isteyerek oruç tutma anlamına gelebilir, ancak yiyecek yetersizliğinden dolayı yiyeceksiz kalmış olması daha büyük bir olasılıktır.

“Soğukta çıplak kalmak.” Zaten eski ayakkabılarla ve yetersiz giysilerle dolaştığından ani hava değişimleri yaşamını daha da zorlaştırıyordu. Hodge şu yorumu yapar:

İşte sık sık kamçılanmaktan sırtı yaralı, vücudu açlık, susuzluk ve açıkta kalmaktan bitkin düşen; soğukta çıplak kalan, Yahudiler ve diğer uluslardan eziyet gören ve gidecek belirli bir yeri olmadan bir yerden başka bir yere sürülen elçi, –ki elçilerin en önemlisidir– karşımızda duruyor. Bu metin, günümüzde en çok emek veren Mesih’in çağdaş hizmetkarlarının bile yüzlerini utançla saklamalarına neden olur. Bu elçinin yaptıklarıyla kıyaslanacak ne yapmış ve hangi elemleri çekmiş olabilirler? Pavlus’un burada elemde olduğu gibi şimdi de yücelikte üstün bir yerde olduğunu bilmek bir tesellidir.43

11:28   Bütün diğer sorunların yanı sıra, Pavlus tüm kiliseler için her gün yüreğinde kaygı çekti. Bunun bütün diğer denemelerin zirvesini oluşturması ne kadar anlamlıdır! Pavlus gerçek bir önderdi. Rab’bin halkını sevdi ve onlarla ilgilendi. O, ücretli bir önder değil, Rab İsa’nın gerçek bir yardımcısıydı. İşte, Kutsal Yazılar’ın bu kısmında onun da kanıtlamaya çalıştığı şey budur. Makul olan her kişi açısından da bu noktaya kesinlikle erişmiştir. Kiliseyle ilgili çektiği

kaygı da bize şu sözü anımsatır: “Kilise kurmak kalp kırıklığıdır. Kiliseyi onar-mak ise asla bitmez.”

11:29   Bu ayet bir önceki ayetle bağlantılıdır. 28’inci ayette elçi, tüm kiliseler için her gün kaygı çektiğini söylüyordu. Burada bununla ne demek istediğini belirtiyor. Bir imanlının güçsüz olduğunu duyduğunda, kendisi de bu güçsüzlüğü hissediyor. Başkalarının çektikleri acı ve elemlere sanki kendisi çekiyormuş gibi katlanıyor. Pavlus, Mesih’te bir kardeşin günaha düşürüldüğünü öğrendiğinde, üzüntüden yanmaktadır. Dertlerinde onlarla üzülür, sevinçlerinde onlarla sevinir, ve bütün bunlar Mesih’in hizmetkarının enerjisini bitirir. Pavlus bunu nasıl da biliyordu!

11:30   Övünme konusunu başarıları ve yetenekleri değil, güçsüzlükleri ve dayanmak zorunda kaldığı hakaretler ve iftiralar oluşturur. Bunlar genelde insanların övündükleri ya da onları ünlü yapan şeyler değildir.

11:31   Çektiği elemleri ve zorlukları düşünürken, Pavlus’un düşünceleri içgüdüsel olarak yaşamında en çok aşağılandığı zamana gider. Güçsüzlüğüyle ilgili şeylerde yücelecekse, Şam’daki tecrübesinden söz etmeden geçemezdi. Bir insanın böylesine aşağılandığı bir tecrübeyle övünmesi insan doğasına aykırıdır, ancak Pavlus burada söylediklerinin gerçek olduğunun resmen açıklanması için Tanrı’ya yalvarır.

11:32   Bu olayın ayrıntıları Elçilerin İşleri 9:19-25’de geçer. Pavlus, Şam yolunda Rab İsa’ya iman ettikten sonra oradaki havralarda müjdeyi duyurmaya başladı. Önceleri vaazları merakla karışık bir ilgi yarattı, ancak bir süre sonra Yahudiler onu öldürmenin yollarını aramaya başladılar. Onu yakalatmak için kentin giriş ve çıkışlarını sıkı bir denetim altına aldılar.

11:33   Bir gece öğrenciler elçiyi bir küfenin içine koyup surdaki bir pencereden sarkıttılar. Ancak bu şekilde kaçabildi.

Peki Pavlus bu olaydan neden söz etme gereği duyuyor? J.B. Watson şu fikri öne sürer:

İnsanların utanç verici ve gülünç bir duruma soktukları bir olayı ele alıp bunun, yaşamındaki en önemli şeyin Rab İsa’ya hizmet etmek olduğunun bir başka kanıtı olduğunu gösterir. Rab İsa için kişisel gururundan özveride bulunmaya ve insanların gözünde bir korkak gibi görünmeye hazırdı.44

E. Pavlus’un Esinlerinin Elçiliğini Kanıtlaması (12:1-10)

12:1   Elçi övünmek zorunda kalmaktan hiç de hoşnut değildi. Ancak içinde bulunduğu durum bunu gerekli kılıyordu. İşte bu nedenle Elçi hizmetini açıklarken, en utandırıcı olaylarda en zayıf, en övücü olaylarda ise en kuvvetli ifadeleri kullandı. Şimdi Elçi, bizzat Rab’bin kendisiyle karşılaştığı kişisel bir tecrübeyi aktaracaktır.

12:2   Pavlus, bu tecrübeyi on dört yıl önce yaşamış olan birini tanıyordu. Pavlus’un bu kişinin kimliğini belirtmemesine karşın, gönderme yaptığı kişinin bizzat kendisi olduğuna dair şüphe yoktur. Böylesine görkemli bir tecrübeden söz ederken, kendisinden kişisel olarak söz etmeyip genel bir şekilde konuşacaktır. Buradaki kişi bir Mesih inanlısı idi.

12:3   Pavlus anlattığı olayın bedensel olarak mı, yoksa bedenin dışında mı gerçekleştiğini bilmiyordu. Kimileri bunun, Pavlus’un Listra’da elem çektiği zamanlardan birinde gerçekleşmiş olabileceğini varsayar. Pavlus’un ölmüş ve cennete gitmiş olabileceğini de söylerler. Ancak metin böyle bir yorumu gerektirmez. Pavlus’un kendisi o zaman bedensel olarak mı, yoksa bedenin dışında mı, yani ölü mü diri mi olduğunu bilmediğine göre çağdaş bir yorumcunun bu konuda ek fikirler öne sürmesi biraz tuhaf olur! Önemli olan bu kişinin alınıp üçüncü göğe götürülmüş olmasıdır. Kutsal Yazılar üç göğün varlığını ima eder. Birincisi atmosfer, yani mavi gökyüzüdür. İkincisi yıldızların olduğu gök-tür. Üçüncüsü ise Tanrı’nın tahtının bulunduğu en yüksek gök veya cennettir.

Pavlus’un bulunmuş olduğu yerin, İsa’nın çarmıhtayken tövbe eden hırsızı ölümünden sonra götürdüğü, yani ‘Tanrı’nın oturduğu’ yerle aynı yer olduğu anlaşılır.

12:4   Pavlus cennetin dilini işitti ve söylenenleri anladı, ancak yeryüzüne geri geldiğinde bunları söylemesine izin verilmedi. Söylenemeyecek kadar kutsal, anlam olarak dille anlatılamaz sözlerdi ve bu nedenle de ilan edilemezdi.

G.Campbell Morgan şöyle der:

Gördükleri görümleri ve esinlemeleri anlatmaya hevesli kişiler vardır. Böyle bir heves bu görünüm ve esinlemelerin ‘Rab’den olmadığına” dair bir kanıt değil midir sorusunu yaratır. Bu tür şeyler armağan edildiğinde (ki bazı durumlarda Tanrı’nın hizmetkarlarına armağan edilir), saygın bir çekingenlik yaratır. O kadar ciddi ve etkileyici şeylerdir ki, hafife alınıp betimlenilmez ve tartışılmaz, ama etkileri tüm yaşam ve hizmette açık olacaktır.45

12:5   Elçi, güçsüzlükle övünmek söz konusu olduğunda kendisinden söz etmekten çekinmez. Ancak sıra Rab’bin görüm ve vahiyleriyle övünmeye gelince, bunu doğrudan kendisini ortaya atarak değil de tanıdığı birinin yaşadığı bir tecrübeden söz eder gibi anlatır. Bu tecrübeden geçenin kendisi olduğunu yadsımaz, ancak sadece kendisini doğrudan bu tecrübeye katmaya razı olmuyordu.

12:6   Elçinin övünebileceği daha birçok önemli tecrübe vardır. Böyle bir övünmeyi istese bile bunu yaparken akılsız olmayacaktır. Söyleyeceği her şey gerçek olacaktır. Ancak bunu yapmayacaktır, çünkü hiç kimsenin kendisini gördüğünden ya da işittiğinden daha üstün görmesini istemiyor.

12:7   Bu bölüm, Mesih’in bir hizmetkarının yaşamının gerçek bir tarifidir. Şam’daki olay gibi aşağılanma anları vardır. Sonra Pavlus’un Rab’bin vahyi gibi dağın zirvesini oluşturan tecrübeleri de vardır. Ancak çoğunlukla Rab’bin bir hizmetkarının böylesine muhteşem bir tecrübeyi yaşadıktan sonra Rab’bin, bedenindeki bir dikenden acı çekmesine izin verildiği görülür. İşte burada bunu görürüz.

Bu ayetten son derece önemli dersler alırız. Birincisi, Rab’bin tanrısal vahiylerinin bile içimizdeki ruhu düzeltmediğinin kanıtıdır. Elçi, cennetin dilini işittikten sonra bile hâlâ eski benliğe sahip olup gururun tuzağına düşme tehlikesiyle karşı karşıyaydı. R.J. Reid şöyle der:

“Bir Mesih inanlısı” cennette anlatılamaz şeyleri duyarken Tanrı’nın huzurunda emniyettedir, ancak yeryüzüne döndüğünde “bedende bir diken” var olabilir. Çünkü içindeki benlik, göksel tecrübeleriyle övünecektir.46

Pavlus’un bedenindeki diken ne idi? Kesin olarak söyleyebileceğimiz tek şey bunun, Tanrı tarafından yaşamına girmesine izin verilen bedensel bir sıkıntı olduğudur. Sonraki yıllarda sınanan ve zor dönemlerden geçen kutsalların acı çekerken kendilerini elçiye yakın hissedebilmeleri için Rab özellikle bu dikenin ne olduğunu belirtmez. Belki bir göz hastalığı,47 belki bir kulak ağrısı, belki sıtma, belki migrene benzer baş ağrıları, belki de Pavlus’un konuşmasıyla ilgili bir şeydi. Moorehead şöyle der: “Dikenin anlamı tam olarak açıklanmamıştır; belki de Pavlus’un adlandırılmayan, ama acı dolu bir deneyimi olduğu gibi, acı çekenlerin de Pavlus gibi cesaret bulup devam edebilmeleri içindir.”48 Bizim zorluklarımız Pavlus’un çektiği zorluklardan farklı olabilir, ancak bizimkilerin de aynı tecrübeyi ve meyveyi vermesi gerekir.

Elçi bedenindeki dikeni, kendisinin yumruklanması için verilen bir Şeytan meleği olarak betimler. Bir bakıma bu, Pavlus’a Rab’deki hizmetinde engel olmak için Şeytan’ın gösterdiği çabayı temsil etti. Ancak Tanrı Şeytan’dan daha üstündür; dikeni Pavlus’u alçakgönüllü kılarak Rab’bin işini ilerletmek için kullandı. Mesih için yapılan başarılı hizmet, güçsüz bir hizmetkara bağlıdır. Ne kadar güçsüzse Mesih’in gücü, hizmetine o kadar çok eşlik eder.

12:8   Bedenindeki bu dikenden kurtulmak için Pavlus Tanrı’ya üç kez yalvardı.

12:9   Pavlus’un duasına umduğu gibi olmasa da yanıt geldi. Aslında Tanrı Pavlus’a şöyle dedi: “Dikeni çıkarmayacağım, ama daha iyi bir şey yapacağım: Buna dayanman için sana lütuf vereceğim. Ve şunu unutma Pavlus, sana isteğini vermememe karşın, yine de en çok ihtiyaç duyduğun şeyi veriyorum. Öğretişine eşlik edecek gücümü istiyorsun değil mi? İşte, bunun olması için en iyi yer senin güçsüzlüğündür.”

Pavlus’un üç kez ettiği duaya Tanrı’nın tekrar tekrar verdiği yanıt buydu. Ve bu, tüm dünyada acı çeken halkına Tanrı’nın verdiği yanıt olmaya devam eder. Tanrı’nın Oğlu’nun onlarla birlikteliği ve O’nun gücüyle lütfu, acı ve zorlukların kaldırılmasından daha iyidir.

Tanrı’nın, “Lütfum sana yeter”, sözüne dikkat edin. Lütfunu yeterli kılmasını O’ndan istememize gerek yoktur. Çünkü zaten yeterlidir!

Elçi, Rab’bin yanıtından tatmin olur ve şöyle der: “İşte, Mesih’in gücü içimde bulunsun diye güçsüzlüklerimle sevinerek daha çok övüneceğim.”

Rab eylemlerinin bilgeliğini açıkladığında, Pavlus da, bir bakıma bunun olmasını isteyebileceği tek yol olduğunu söyledi. Bu nedenle de dikenden şikayet etmek veya homurdanmak yerine güçsüzlükleriyle övünecekti. Diz çöküp bunlar için Rab’be şükredecekti. Mesih’in gücü üzerinde olsun diye bunlara sevinçle tahammül edecekti.

J.Oswald Sanders bunu çok iyi açıklar:

Dünyanın felsefesi, “iyileştirilemeyene tahammül edilmeli”dir. Ancak Pavlus şunu kanıtlar: “İyileştirilemeyenden sevinç duyulabilir. Güçsüzlükleri, zulümleri sıkıntıları ve zorlukları sevinçle karşılıyorum.” Tanrı’nın lütfunun harika olduğunu kanıtlamakla kalmayıp buna dayanarak yeni durumları hoş bile karşıladı. “Dikenimle övünür... hatta ondan sevinç bile duyarım.”49

Polonyalı bir soylunun eşi olan Emma Piechynska sıkıntı ve düş kırıklığıyla dolu uzun bir ömür geçirdi. Buna rağmen hayatını kaleme alan yazar, onun galip gelen imanını şu sözlerle övdü: “Tanrı’nın hayatında izin verdiği olumsuzluklardan görkemli buketler yaptı!”

12:10   Doğal olarak bu listede yer alan tecrübelerden zevk almamız imkansızdır. Ancak bu ayeti anlama konusundaki anahtar sözcük “Mesih uğruna” ifadesinde görülür. O’nun davasında, müjdenin ilerlemesinde ve genelde kendi-miz için veya sevdiklerimiz uğruna tahammül edemeyeceğimiz şeylerde taham-mül etmek için istekli olmalıyız.

Kendi güçsüzlüğümüzün ve bir hiç oluşumuzun farkına vardığımız zaman Tanrı’nın gücüne daha çok dayanırız. İşte kendimizi tamamen O’na teslim ettiğimiz zaman O’nun gücü bize gösterilir ve biz de gerçekten güçlü oluruz.

Büyük Britanya İmparatorluğunda köleliği kaldırma savaşına önderlik eden William Wilberforce, fiziksel olarak güçsüz ve zayıftı, ancak Tanrı’ya derin bir imanla bağlıydı. Boswell onunla ilgili olarak şöyle der: “Karides gibi görünenin bir balina olduğunu gördüm.”

Pavlus bu ayette Matta 5:11,12’deki Rab’bin sözüne itaat ediyor. İnsanlar kendisine sövüp zulmettikleri zaman seviniyor.

F. Pavlus’un Belirtilerinin Elçiliğini Kanıtlaması (12:11-13)

12:11   Pavlus bu noktada övünmekten yorulmuş gibidir. Övünmekle akılsız biri gibi davrandığını hisseder. Bunu yapmaması gerekiyordu, ama gerçekten onu buna Korintliler zorladı. Eleştirmenleri ona insafsızca saldırdıklarında, aslında onu tavsiye edenler olmalıydılar. Kendi içinde bir hiç ise de, övdükleri üstün elçilerden hiç de aşağı değildi.

12:12   Korint’e gidip orada müjdeyi duyurduğunda, Tanrı’nın öğretişini bir elçinin belirtileriyle resmen açıkladığını onlara anımsatır. Bu belirtiler Tanrı tarafından elçilere verilen mucizevi güçlerdi; öyle ki onları dinleyenler, onların gerçekten Tanrı tarafından gönderildiğini anlayabilirlerdi.

Belirtiler, harikalar ve mucizeler sözcükleri üç tip mucize çeşidini değil, mucizelerin üç farklı açıdan görünüşünü betimler. Belirtiler, insan aklına belirli bir anlamı ileten mucizelerdi. Öte yandan harikalar öylesine olağanüstüydüler ki, insan duygularını derhal harekete geçirirlerdi. Mucizeler ise kesinlikle insan-üstü gücün oluşturduğu işlerdi.

Pavlus’un, elçinin belirtilerinin onların arasında gerçekleştirilmiş olduğunu söylemesi dikkate değer. Edilgen bir ses tonu kullanır. Bunlar için kendine övünme payı çıkarmaz, ama Tanrı’nın bunları kendisi aracılığıyla yaptığını söyler.

12:13   Mucizelerin gösterimi açısından Korintliler’in diğer kiliselerden aşağı kalır bir yanı yoktu. Pavlus aracılığıyla bu mucizelere, Pavlus’un ziyaret ettiği diğer kiliseler kadar tanıklık ettiler. Peki ne açıdan diğer kiliselerden aşağı kaldılar? Pavlus’un görebildiği tek fark, Korintliler’e yük olmayışıdır. Yani onlardan maddi yardım alma konusunda ısrarcı olmayışıdır. Eğer bu onları aşağılama ise, Pavlus onlardan bu haksızlık için af diler. Elçiliğinin yalnızca bu “belirtisinde” ısrar etmedi!

G. Pavlus’un Kesinlik Kazanmayan Korint Ziyareti (12:14 - 13:1)

12:14   “İşte, üçüncü kez yanınıza gelmeye hazırım.” Bu, elçinin Korint’i üç kez ziyaret etmeye hazırlandığı, ancak sadece bir kez oraya gitmiş olduğu anlamına gelir. Oradaki inanlılarla sert bir münakaşaya girmek istemediğinden ikinci kez gitmedi. Şimdi üçüncü kez gitmeye hazır ve bu da oraya yapacağı ikinci ziyaret olacaktır.

Yoksa üçüncü ziyareti mi yapmaya hazırdı? İlk ziyaret Elçilerin İşleri 18:1’de yazılıdır. İkincisi de keder dolu olan ziyaretti (2Ko.2:1; 13:1). Bu üçüncü ziya-ret olacaktır.

Pavlus, geldiğinde onlara yük olmamaya karalıdır. Bununla söylemek istediği, onlardan maddi yardım almayacağıdır. Maddi açıdan bağımsız olacaktır. Bunun nedeni de onların maddi zenginliklerinin peşinde olmayıp sadece onları istemesidir. İçinde bulunduğu durumdan çok insanlarla ilgileniyordu.

Pavlus Korintliler’e karşı bir baba rolü oynamak istiyordu. “Çocukların anne babaları için değil, anne babaların çocukları için para biriktirmesi gerekir.” Bildiğimiz gibi bu, yaşamın bir kuralıdır. Çocukların yiyecek ve giyeceğinin olması için çalışıp didinen kişiler, normal koşullarda anne babalardır. Genelde çocuklar anne babaları için bu bakım işini yapmazlar. Bunun için Pavlus, onlara bir baba gibi davranmasına izin verilmesini istediğini söylüyor.

Bu cümleden gereğinden fazla yorum çıkarmamaya dikkat edilmelidir. Bu, anne babaların çocuklarının geleceği için mal mülk biriktirmeleri gerektiği anlamına gelmez. Bunun gelecekle ilgili gereksinimlerle değil, sadece şimdiki gereksinimlerle ilgisi vardır. Pavlus sadece Korint’te Rab’be hizmet ederken o anki gereksinimlerinin karşılanmasını düşünüyordu. Oradaki kutsallara maddi yönden bağlı olmamaya karalıydı. Onların kendi yaşlılığını garantiye almaları veya onun bunu onlar için yapması gerektiğine dair bir düşünce aklından bile geçmiyordu.

12:15   Burada elçi Pavlus’un, Tanrı’nın Korint’teki halkına olan büyük sevgisinin güzel bir resmini görürüz. Kendisini durmadan çalışmaya vermeye ve onların canları, yani ruhsal iyilikleri için feda etmeye sevinçle hazırdı. Onları, aralarındaki sahte öğretmenlerden çok daha fazla sevdi; buna karşın onlar tarafından daha az sevildi. Ancak bunun önemi yoktu. Sevgisinin karşılık görmesine dair hiç umudu olmasa bile onları sevmeye devam edecekti. Bu konuda tamamen Rab’bin izinden gidiyordu.

12:16   Elçi, eleştirmenlerinin kendisine karşı kullandığı sözcükleri kullanır. Aslında onlar şöyle diyorlardı: “Farz edelim ki, Pavlus’un kendisi sizden parayı doğrudan almadı. Ancak yarar sağlamak için hile yaptı. Size temsilcilerini gönderdi ve onlar da parayı ona götürdüler.”

12:17   Doğrudan sizi sömürmedimse, sizi sömürenleri mi gönderdim? Elçi, Korintliler’e kendisine karşı yapılan suçlamaların doğru olup olmadığını sorar.

12:18   Pavlus burada kendi sorusunu yanıtlar. “Titus’u size gelmeye istek-lendirdim” ifadesi sizi ziyaret etmesi için Titus’u isteklendirdim anlamında-dır. Ancak Pavlus onu yalnız göndermedi. Pavlus şüphe duyulmasın diye başka bir kardeşi onunla birilikte gönderdi. Titus Korint’e varınca ne oldu? Bir hak talep etti mi? Korintliler’in kendisini maddi yönden desteklemesini istedi mi? Onlardan yararlanmaya çalıştı mı? Hayır, buradan Titus’un geçimini sağlamak için bir işte çalıştığı anlaşılıyor. Bu da sorduğu şu sorulardan anlaşılır: “Titus sizi sömürmedi, değil mi? Aynı ruhla davranmadık mı, aynı yolu izlemedik mi?” Bir başka deyişle, Titus ve Pavlus Korintliler tarafından desteklenmek zorunda kalmamak için başka bir işte çalışmayı ilke edindiler.

12:19   Korintliler, Pavlus’un sözlerinden sanki onlar onun yargıcıymış gibi kendisini onlara karşı savunmaya çalıştığını düşüneceklerdi. Oysa bunları Tan-rı’nın önünde onlara cesaretlenebilmeleri için yazıyordu. İman yaşamlarında güçlenmelerini istiyor ve karşılarına çıkan tehlikelere karşı onları uyarıyordu. Kendi itibarını savunmaktan çok onlara yardım etmekle ilgileniyordu.

Yaptığımız her şey ifadesinin yazdığımız her şey olarak yorumlanması daha iyi olabilir. (2Ko.13:10).

12:20   Pavlus, Korint’i ziyaret ettiğinde inanlıları birbirleriyle anlaşır, sahte öğretmenleri reddetmiş ve elçilerin yetkisini tanımış olarak bulmayı arzu ediyordu.

Onları ziyaretine kederle değil, sevinçle gelmek istiyordu. Aralarında çekişme, kıskançlık, öfke, bencil tutkular ve başka dünyasal çelişkiler görürse çok üzülürdü.

12:21   Sonuçta Korintliler Pavlus’un sevincinin tacıydılar. Onun övüncüydüler. Kesinlikle onlardan utanmak zorunda kalmak istemiyordu. Daha önce günah işlemiş olup da kapıldıkları pislik, cinsel ahlaksızlık ve sefahatten tövbe etmemiş olan birçokları için yas tutmak da istemiyordu.

Pavlus, bu günahları işlemiş olan birçokları derken kimlere gönderme yapıyor? Bu kişilerin Korint’teki kiliseden oldukları varsayılabilir; öyle olmasaydı kiliseye yazdığı bir mektupta onlarla bu şekilde tartışmazdı. Ancak onların gerçek inanlılar oldukları varsayılamaz. Pavlus, özellikle bu günahları işlediklerini söyler; başka bir yerde yaşamı bu tür davranışlarla dolu bir kişinin Tanrı’nın Egemenliğinden miras alamayacağını açıkça belirtir (1Kol.6:9-10). Elçi, tövbe etmemiş olduklarından onlar için yas tutacak ve bu nedenle de dışlanmak zorunda kalacaktı.

Darby bu bölümün üçüncü gökle başlayıp yeryüzündeki iğrenç günahlarla bittiğine dikkat çeker. Bu ikisi arasında bir çarenin olduğunu belirtir: Mesih’in gücü, Pavlus’un üzerindedir.50

13:1   Pavlus Korint’i ziyaret etmek üzereydi. Ziyaret ettiğinde, inanlılar arasındaki günahlar araştırılacaktı. Bu araştırmalar Yasa’nın Tekrarı 19:15’deki tanrısal ilkelere göre yapılacaktı: “Her sorun iki ya da üç tanığın tanıklığıyla açıklığa kavuşturulacaktır.” Pavlus davayı kendisinin idare edeceğini belirtmedi Bu, yerel topluluk tarafından yapılacak ve o da bu konularda danışman olarak hareket edecekti.

Ğ. Pavlus’un Elçiliğinin Korintliler Tarafından Kanıtlanması (13:2-6)

13:2   Pavlus ikinci ziyaretinde –ki kaydedilmemiştir– günah işlemiş olanlarla sert biçimde uğraşacağına dair onları uyarmıştı. Şimdi onlardan uzak olmasına karşın, tekrar geldiğinde günah işlemekte olanları esirgemeyeceğini onlara önceden bildiriyor.

13:3   Korintliler sahte öğretmenler tarafından Pavlus’un gerçek bir elçi olduğu konusunda şüpheye düşürülüp aldatıldılar. Aslında Tanrı’nın güvenilen bir sözcüsü olduğuna dair kendilerine kanıt göstermesini istediler. Mesih’in gerçekten onun aracılığıyla konuştuğuna dair ne tür belgeleri vardı? Elçi, yanıtına onların küstahlığını gösteren isteklerinden alıntı yaparak başlar: “Mesih’in benim aracılığımla konuştuğuna ilişkin kanıt istiyorsunuz...”

Sonra onlara, Mesih’in Kendisini onlara kendisi aracılığıyla güçlü bir biçimde göstermiş olduğunu anımsatır. Müjdenin bildirisine iman ettikleri zaman yaşamlarında oluşan olağanüstü etkide güçsüzlük diye bir şey yoktu.

13:4   “Güçsüzlük” ve “güç” sözlerinden söz edilmesi Pavlus’a, Kurtarıcı-nın yaşamında görülmüş olan ve hizmetkarlarının yaşamında görülen güçsüz-lükten gelen güç paradoksunu (çelişkisini) anımsattı. Rabbimiz güçsüzlük için-de çarmıha gerildiği halde, şimdi Tanrı’nın gücüyle yaşıyor. Aynı şekilde izleyicileri de kendi içlerinde güçsüz oldukları halde, Rab gücünü onlar aracı-lığıyla gösterir. Pavlus, “Tanrı’nın gücü sayesinde O’nunla birlikte sizin ya-rarınıza yaşayacağız” derken, dirilişten söz etmiyor. Aksine, onları ziyaret et-tiğinde günah işleyenlerle uğraşırken Tanrı’nın gücünün büyüklüğünü göstereceğini belirtiyor. Güçsüz ve korkak olduğunu söylediler, ama o, onları terbiye etme konusunda ne kadar güçlü olabileceğini gösterecek!

13:5   Bu ayet 3’üncü ayetin ilk kısmıyla bağlantılıdır: “Mesih’in benim aracılığımla konuştuğuna ilişkin kanıt istiyorsunuz... İman yolunda olup olmadığınızı anlamak için kendinizi sınayıp yoklayın.” Bizzat kendileri elçi oluşunun kanıtıydılar. Onun aracılığıyla Kurtarıcı’ya yönlendirildiler. Belgelerini gör-mek istiyorlarsa, kendilerine bakmaları gerekir.

5’inci ayet, kurtuluş güvencesi için içimize bakmamız gerektiğini öğretmek amacıyla sık sık yanlış kullanılır, ancak bu cesaretsizliğe ve şüpheye yöneltebilir. Kurtuluş güvencesi, her şeyden önce Tanrı’nın sözü aracılığıyla gelir. Mesih’e iman ettiğimiz an, Kutsal Kitap’ın yetkisiyle yeniden doğmuş olduğumuzu bilebiliriz. Zaman geçtikçe yeni yaşamın diğer kanıtlarını buluruz: Kutsallık için yeni bir sevgi, günahtan nefret etmek, kardeşleri sevmek, pratik doğruluk, itaat ve dünyadan ayrılma.

Ancak Pavlus, Korintliler’e kurtuluşlarının kanıtı olarak kendilerini sınamayla meşgul olmalarını söylemiyor. Aksine, elçiliğinin kanıtını kendi kurtuluşlarında bulmalarını istiyor.

Yalnızca iki olasılık vardı: Ya İsa Mesih onların içindeydi ya da sınavdan başarısız çıkan sahtekar kişilerdi. Sınavdan başarısız çıkma veya yetersiz olma olarak çevrilen sözcük, denendiğinde sahte çıkan metalleri betimlemek için de kullanılırdı. İşte bu nedenle Korintliler ya gerçek inanlılar ya da sınavı geçemeyen yetersiz kişilerdi.

13:6   Gerçekten kurtuldukları sonucunu çıkarırlarsa, o zaman elçi Pavlus’un yetkisiz değil, içten olduğunu anlarlar. Korintliler’in yaşamlarında meydana gelen harika değişim sahte bir öğretmen aracılığıyla olamazdı.

H. Pavlus’un Dileği: Korintliler’in İyi Olanı Yapmaları (13:7-10)

13:7   Pavlus, sözlerine Korint’teki kilisenin günah işleyen üyelerinin disiplini konusuyla devam eder. Korintliler’in aralarındaki günaha yüz çevirerek kötü bir şey yapmamaları, ama günah işleyen üyelerin disiplini ve iyileştirilmelerinde durmadan çalışmaları için Tanrı’ya dua ettiğini ifade eder. Pavlus, kabul gö-rebilmek veya sınavı geçmiş gibi görünebilmek için böyle dua etmiyor. Bu şekilde davranmalarını istemesi, yetkisini kanıtlamak için değildi. Bu şekilde bir düşünce aklından hiç geçmemişti. Doğru ve dürüst olan bu olduğu için, böyle yapmalarını istiyor. Sınavda başarısız görünse bile onların iyi olanı yapmala-rını tercih ediyor.

Burada yine Pavlus’un bencillikten uzak tutumunun bir kanıtını görüyoruz. Dua yaşamındaki düşünceleri kendisinin tanınıp kabul görmesinden çok, daima başkalarının iyiliği üzerineydi. Korint’e bir değnekle gidip yetkisini kullansa ve disiplinle ilgili buyruklar doğrultusunda itaat etmelerini sağlamada başarılı olsaydı, o zaman bunu sahte öğretmenlere karşı kullanabilirdi. Yaptıklarının, yasal yetkisinin bir kanıtı olduğunu söyleyebilirdi. Ancak o, kendi yokluğunda Korintliler’in gerekli olanı yapmalarını –ki bu onu aşırı kuralcı olanların gözünden düşürse de– yeğliyor.

13:8   Bu ayetteki “yapabiliriz - biz” sözcüğü büyük olasılıkla elçilere gönderme yapmaktadır. Pavlus yaptıkları her şeyin bencil güdülerle değil, Tanrı’nın gerçeğinin ilerlemesi amacıyla yapılması gerektiğini söylüyor. Disiplin konusunda bile kişisel kin düşüncesinin olmaması gerekir. Her şey Tanrı’yı yüceltme ve kardeşlerin iyiliği amacıyla yapılmalıdır.

13:9   Elçi bu ayette yine Korintliler açısından sergilediği bencillikten uzak tutumunu ifade ediyor. Güçsüzlüğü, aşağılanması ve kınanması onların Tanrı-nın işlerinde güçlenmesiyle sonuçlandığı takdirde sevinç duyuyordu. Bununla sevinirken, onların yetkin olabilmesi için de dua etti. Aralarında bulunan günah işleyen kişilerle uğraşma konusunda ise Pavlus onların tam ve yetkin olabilme-leri için dua etti. Tüm dileği, onların yaşamında Tanrı’nın isteğinin yerine gel-miş olmasıydı. Hodge şöyle demiştir: “Pavlus, içine düştükleri karışıklık, çekiş-me ve kötülük durumundan tamamen kurtulabilmeleri için dua etti.”51

13:10   Bu mektubu onların yetkin olabilmesi için yazmıştı. Rab’bin kendisine verdiği yetkiyi yanlarına geldiği zaman sert biçimde kullanmak zorunda kalmamak için bunları aralarında değilken yazmak istedi. Ancak onların yanında olup onlarla sert biçimde uğraşsaydı bile, bu onların yıkımı için değil, gelişimi için olurdu.

I. Pavlus’un Sevgi ve Üçlü Birlik’le Dolu Vedası (13:11-14)

13:11   Elçi şimdi bu fırtınalı mektubu aniden bitirmektedir. “Hoşça kalın” (ki bu Grekçe’de “sevinin” anlamına gelir) dedikten sonra dört öğütte bulunur. Birincisi yetkin olmalarıdır. Burada Matta 4:21’de ağların onarılmasında kullanılan fiil kullanılır ve bu da “yollarınızı onarın” anlamına gelir. Korintliler çekişmeye ve günah işlemeye son verip birbirleriyle uyum içinde yaşamalıydılar.

Yaşantınızı düzeltin ifadesi, “yüreklenin” veya “birbirinizi teşvik edin” şeklinde de anlaşılabilir. Elçi Pavlus onlara güçlü öğütler vermişti. İşte burada onlara bu öğütleri sevinçle almalarını ve hayatlarına geçirmelerini söylüyor.

“Düşüncelerinizde birlik olun.” Korintliler’in düşüncelerinde bir olabilmelerinin tek yolu tabii ki Mesih’in düşüncelerine sahip olmalarıdır. O’nun gibi düşünüp, düşünce ve anlayışlarını ona teslim etmeleri gerekir.

“Esenlik içinde yaşayın.” Aralarında kavga ve tartışmaların olduğu 12:20’den bellidir. Kuralcılığın girmesine izin verildiğinde hep bu olur. Bu nedenle Pavlus onlara önce günah işleyenleri disiplin edip imanlı kardeşlerle de esenlik içinde yaşamalarını söyledi.

Bunu yaptıkları takdirde, sevgi ve esenlik kaynağı olan Tanrı onlarla birlikte olacaktır. Bir bakımdan, Rab daima halkıyla birliktedir. Ancak bu, söylenen konulara itaat ederlerse Tanrı’nın Kendisini onlara özel bir yakınlık ve sevgiyle göstereceğini belirtir.

13:12   Kutsal öpüş, elçilerin zamanında inanlılar arasında yaygın olan bir selamlaşmaydı. Kutsal öpüş yüzeysel bir sevginin sembolü olmaktan çok, içtenlik ve saflığın bir göstergesidir. Bugün hâlâ birçok ülkede inanlılar arasında uygulanır. Ancak bazı ülkelerde erkekler arasındaki öpüşme homoseksüelliğin işareti olarak algılanır. Böyle bir gelenek, inanlının tanıklığına zarar verirse, uygulanmak zorunda değildir. Bu gibi durumlarda kutsal el sıkışma tercih edilebilir.

Hodge şöyle der:

İnanlıların birbirlerine olan sevgilerini yaşadıkları çağın ve kilisenin uygun gördüğü şekilde ifade etmeleri gerektiğinden bu, daimi bir zorunluluk değildir.52

13:13   Bütün kutsalların selam göndermesi, Korintliler’e içinde oldukları birlikteliği anımsattığı gibi, diğer kiliselerin de onların gelişimini ve Rab’be itaatlerini de yakından özlediklerini belirtir.

13:14   Burada Yeni Antlaşma’nın en güzel kutsamalarından birini –ki bu Üçlü Birlik’in her bir üyesini içeren tek kutsamadır– görürüz. Lenski bundan şu sonucu çıkarır:

Elçinin Korintliler’e uzanan elleriyle, Yeni Antlaşma’nın derin kutsamasını söy-leyen sesinden oluşan bu resim elbet bir gün sessizleşir. Ancak bu kutsama daima yüreklerimizde yer edinir.53

DİPNOTLAR

1 (1:2) James Denney, The Secod Epistle to the Corinthians, s.11.

2 (1:10) Eleştirici metinde (NU) bir geçmiş ve iki gelecek zaman vardır.

3 (1:20) H.W. Cragg, The Keswick Week, s.126.

4 (2:11) J. Sidlow Baxter, Awake My Heart, 10. Kasım sayfasındaki Intoxication with Error’dan alınmıştır.

5 (2:14) A.T. Robertson, The Glory of the Ministry, s.32.

6 (2:14) Frederick Brotherton Meyer, Poul, s.77.

7 (2:15) A.g.e., s.78.

8 (2:17) Metnin çoğunda, “kalanların hepsi” gibi sert bir ifade kullanılır; kuşkusuz bu bir abartıdır, ki 2.Korintliler’de bu çok sık görülür.

9 (2:17) Robertson, Ministry, s.47

10 (3:6) J.M. Davies, The Ehistles to the Cointhians, ss.168,169.

11 (3:9) Charles Hodge, A Commentary on the Second Epistle to the Cointhians, s.61.

12 (3:10) Robertson, Ministry, s.70.

13 (3:10) Denney, Second Cointhians, s.123

14 (3:13) F.W. Grant, “2 Cointhians,” The Numerical Bible, VI:547.

15 (3:14) Hodge, Second Corinthians. S.71.

16 (3:17) NKJV çevirmenleri bunu Kutsal Ruh’a yapılan bir gönderme olarak anladılar ve büyük harfle yazdılar. Orijinali tamamen büyük harfle yazılmıştı, bu nedenle ikisi de mümkündür.

17 (3:18) Denney, Second Corinthians, ss.139,140.

18 (3:18) J.N. Danby, Notes on I and II Corinthians, ss.189,190.

19 (4:7) J.H. Jowett, Life in the Heights, s.65.

20 (4:12) Robertson, Ministry, s.157.

21 (4:16) Ironside, daha fazla belge mevcut değildir.

22 (4:17) “Yücelik” sözcüğü İbranice’de “ağır olmak” kökünden gelir, ki Pavlus’un da burada söylemek istediği budur.

23 (4:17) William C.Moorehead, Outline Studies in the New Testament: Acts to Ephesians, s.191.

24 (4:17) F.E. Marsh, Fully Furnished. s.103.

25 (4:18) Jowett, Life in the Heights, ss.68, 69.

26 (5:15) Denney, Second Corinthians, s.199.

27 (5:16) David Simith, daha fazla belge mevcut değildir.

28 (5:18) A New and Concise Bible Dictionary, s.652.

29 (6:4) Denney, Second Corinthians, s.230.

30 (6:9) Pavlus’unki gibi dünya çapında bir görevi veya hizmeti olan John Nelson Darby’nin (1800-1882), mezar taşına şu sözler yazılmıştır: “Tanınmayan, ama yine de iyi tanınan.”

31 (6:10) Robertson, Ministry, s.238.

32 (6:11) A.W. Tozer, The Root of the Righteous, 1955.

33 (6:16) Denney, Second Corinthians, s.246.

34 (7:8) George Williams, Student’s Commentary on the Holy Scriptures, s.904.

35 (7:9) Hodge, Second Corinthians, s.182.

36 (8:7) Denney, Second Corinthians, s.267.

37 (8:9) Moorehead, Acts to Ephesians, ss.179,180.

38 (8:15) Hodge, Second Corinthians, s.206.

39 (8:21) G.Campbell Morgan, Searchlights from the word, s.345.

40 (9:7) Jowett, Life in the Heights, s.78.

41 (11:17) Charles C. Ryrie, The Ryrie Study Bible, New King James Version, s.1797.

42 (11:20) J.N. Darby, Notes on I and II Cointhians, s.236.

43 (11:27) Hodge, Second Corinthians, s.275.

44 (11:33) J.B. Watson, daha çok belge mevcut değildir.

45 (12:4) Morgan, Seachlights, s.346.

46 (12:7) R.J. Reid, How Job Learned His Lesson, s.69.

47 (12:7) Galatyalılar 4:15 ve 6:11’e bakınız.

48 (12:7) Moorehead, Acts to Ephesians, s.197.

49 (12:9) J. Oswald Sanders, A Spiritual Clinic, ss.32, 33.

50 (12:21) Darby, I and II Corinthians, s.253.

51 (13:9) Hodge, Second Corinthians, s.309.

52 (13:12) A.g.e., s.312.

53 (13:14) R.C.H. Lenski, The Interpretation of st. Paul’s First and Second Epistles to the Corinthians, s.1341.

BİBLİYOGRAFYA

Darby, J.N. Notes on I and II Corinthians.

Londra: G.Morrish, n.d.

Davies, J.M. The Epistles to the Corinthians. Bombay:

Gospel Literature Service, 1975.

Denney, James. The Second Epistle to the Corinthians.

Londra: Hoddder Stoughton, 1894.

Erdman, C.R. Second Epistle of Paul to the Corinthians.

Londra: Philadelphia: Westminster Press, 1929.

Grant, F.W. “2 Corinthians, “ The Numerical Bible.

Vol. 6, Acts - 2 Corinthians. New York: Loizeaux Brothers, 1901.

Hodge, Charles. The Second Epistle to tha Corinthians.

Londra: The Banner of Truth Trust, 1959.

Hughes, Philip E. Commentary on the Second Epistles to the Corinthians.

Grand Rapids: Wm. B. Eerdmans Publishing Co., 1962.

Kelly, William. Notes on teh Second Epistle to the Corinthians.

Londra: G. Morrish, 1882.

Lenski, R.C.H. The Interpretation of St. Paul’s First ans second Epistles to the Corinthians. Columbus: Wartburg Press, 1937.

Luck, G. Coleman. Second Corinthians. Chicago:

Moody Press, 1959.

Robertson, A.T. The Glory of teh Ministry.

New York: Fleming H. Revell Co., 1911.

Wilson, Geoffrey B. 2 Corinthians: A Digest of Reformed Comment.

Londra: The Banner of Truth Trust, 1973.

Table of Contents

Start